(دنیا دے کمّ-کار روپ) ہوا اس دی (زندگی دی) گڈی نوں (بھاویں ویکھن-ماتر) دسیں پاسیں اڈاؤندی ہے (بھاو، بھاویں، جیون-نرباہ دی خاتر اہ کرت-کار کردا ہے)، پر، اس دی سرت دی ڈور (پربھو نال) جڑی رہندی ہے ۔۔3۔۔
اس منکھّ دا من برہوں اوستھا وچ اپڑ کے اس ہالت وچ لین ہو جاندا ہے، جتھے وکاراں دے پھرنے نہیں اٹھدے۔ اس دی دبدھا تے اس دی بھیڑی متّ سبھ ناس ہو جاندی ہے۔
کبیر آکھدا ہے- اہ اک اچرج چمتکارا آپنے اندر ویکھ لیندا ہے۔ اس دی سرت پربھو دے نام وچ جڑ جاندی ہے ۔۔4۔۔2۔۔46۔۔
گؤڑی بیراگنِ تپدے ۔۔
من دی بھٹکنا نوں پرتاندیاں ہی، (مانو،) (جوگیاں دے دسے ہوئے) چھ ہی چکر (اکٹھے ہی) وجھّ جاندے ہن، اتے سرتی اس اوستھا دی آشک ہو جاندی ہے جتھے وکاراں دا کوئی پھرنا پیدا ہی نہیں ہندا۔
(ہے بھائی! ویراگی ہو کے) مایا ولوں اپرام ہو کے اس پربھو نوں لبھّ، جو ناہ آؤندا ہے ناہ جاندا ہے، ناہ مردا ہے، ناہ جمدا ہے ۔۔1۔۔
ہے میرے من! جیو پہلاں تاں پربھو توں اوپرا اوپرا رہندا ہے (بھاو، پرماتما بارے اس نوں کوئی سوجھ نہیں ہندی؛ پر)
ستگورو دی کرپا نال جس دی سمجھ ہور تراں دی ہو جاندی ہے، اہ من دی وکاراں ول دی دوڑ نوں ہی پرتا کے پربھو وچ لین ہو جاندا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(اس تراں) جس منکھّ نے پربھو نوں سہیہ سروپ وچ سمجھ لیا ہے، اس توں (اہ کامادک) جو پہلاں نیڑے سن، دور ہو جاندے ہن، تے جو پربھو پہلاں کتے دور سی (بھاو، کدے چیتے ہی نہیں سی آؤندا) ہن انگ-سنگ جاپدا ہے۔
(پر اہ اک ایسا انبھو ہے جو بیان نہیں کیتا جا سکدا، سرف مانیا ہی جا سکدا ہے) جویں مسری دا شربت ہووے، اس دا آنند اسے منکھّ نے جانیا ہے جس نے (اہ شربت) پیتا ہے ۔۔2۔۔
(ہے پربھو!) تیرے اس سروپ دیاں گلاں کس نال کیتیاں جان جس (سروپ) ورگا کتے کجھ ہے ہی نہیں؟ (کیونکِ اکّ تاں) کوئی ورلا ہی اجہا وچاروان ہے (جو تیریاں اجہیاں گلاں سنن دا چاہوان ہووے، تے دوجے، اہ انند مانیا ہی جا سکدا ہے، بیان توں پرے ہے)
کبیر آکھدا ہے- جس نے (جتنا کُ) پریم دا پلیتا لایا ہے اسے نے ہی اتنی کُ اس دی جھلک ویکھی ہے ۔۔3۔۔3۔۔47۔۔
گؤڑی ۔۔
(اہ اڈول اوستھا ایسی ہے کِ) اس وچ (اپڑ کے منکھّ نوں) اندرپری، وشنوں-پری، سورج-لوکج، چندر-لوکر، برہم-پری، شو-پری-(کسے دی بھی تانگھ) نہیں رہندی۔
ناہ (ہور ہور) جیؤن (دی لالسا)، ناہ موت (دا ڈر)، ناہ کوئی دکھ، ناہ سکھ (بھاو، دکھّ توں گھبراہٹ جاں سکھ دی تانگھ)، سہج اوستھا وچ اپڑیاں کوئی بھی نہیں پنہدا۔ اہ من دی اک اجہی ٹکویں ہالت ہندی ہے کِ اس وچ وکاراں دا کوئی پھرنا اٹھدا ہی نہیں، ناہ ہی کوئی میر-تیر رہِ جاندی ہے ۔۔1۔۔
منکھّ دے من دی اڈولتا اک ایسی ہالت ہے جو (نرالی) آپنے ورگی آپ ہی ہے، (اس واستے) اس دا سہیہ سروپ بیان نہیں کیتا جا سکدا۔
اہ اوستھا کسے چنگے توں چنگے سکھ نال بھی ساویں تولی-منی نہیں جا سکدی۔ (دنیا وچ کوئی ایسا سکھ-ایشورج نہیں ہے جس دے ٹاکرے تے اہ آکھیا جا سکے کِ 'سہج' اوستھا اس توں گھٹیا ہے جاں ودھیا ہے)۔ اہ نہیں کہا جا سکدا کِ (دنیا دے ودھیا توں ودھیا کسے سکھ نالوں) اہ ہولے میل دی ہے جاں چنگی ہے (بھاو، دنیا دا کوئی بھی سکھ اس اوستھا نال برابری نہیں کر سکدا) ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
'سہج' وچ اپڑیاں نیویں اچے والا کوئی وتکرا نہیں رہندا؛ (اتھے اپڑیا منکھّ) ناہ غفلت دی نیند (سوندا ہے)، ناہ مایا دی بھٹکنا (وچ بھٹکدا ہے)
(کیونکِ) اس اوستھا وچ وشے-وکار، چنچلتا اتے ترشنا-اہناں دا نام-نشان نہیں رہندا۔ (بسّ!) ستگورو ہی ستگورو اس اوستھا سمے (منکھّ دے ہردے وچ) ٹکے ہندے ہن ۔۔2۔۔
تدوں اپہنچ تے اگوچر پرماتما (بھی منکھّ دے ہردے وچ) اکّ-رس سدا (پرگٹ ہویا) رہندا ہے، (پر) اہ ملدا ستگورو دی مہر نال ہی ہے۔
کبیر آکھدا ہے- میں آپنے گرو توں سدکے ہاں، میں (آپنے گرو دی) سوہنی سنگت وچ ہی جڑیا رہاں ۔۔3۔۔4۔۔48۔۔
گؤڑی ۔۔
(سارے سنساری جیو-روپ ونجاریاں نے) پاپ اتے پنّ دو بلد ملّ لئے ہن، سواساں دی پونجی لے کے جمے ہن (بھاو، مانو، جگت وچ وپار کرن آئے ہن)۔
(ہریک دے) ہردے وچ ترشنا دی چھٹّ لدی پئی ہے۔ سو، اس تراں (اہناں جیواں نے) مال لدیا ہے ۔۔1۔۔
ساڈا پربھو کجھ اجہا شاہ ہے،
کِ اس نے سارے جگت (بھاو، سارے سنساری جیواں) نوں وپاری بنا (کے جگت وچ) گھلیا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
کام اتے کرودھ دوویں (اہناں جیو-وپاریاں دے راہ وچ مسولیئے بنے ہوئے ہن (بھاو، سواساں دی پونجی دا کجھ ہسا کام اتے کرودھ وچ پھسن نال مکدا جا رہا ہے)، جیواں دے مناں دے ترنگ لٹیرے بن رہے ہن (بھاو، من دے کئی کسم دے ترنگ امر دا کافی ہسا خرچ کری جا رہے ہن۔)
اہ کام کرودھ اتے من-ترنگ منکھا-سریر نال مل کے ساری دی ساری امر-روپ راس مکائی جا رہے ہن، اتے ترشنا-روپن مال (جو جیواں نے لدیا ہویا ہے، ہو-ب-ہو) پارلے بنے لنگھدا جا رہا ہے (بھاو، جیو جگت توں نری ترشنا ہی آپنے نال لئی جاندے ہن) ॥2۔۔
کبیر آکھدا ہے-ہے سنت جنو! سنو، ہن اجہی ہالت بن رہی ہے،
کِ پربھو دا سمرن-روپن چڑھائی دا اؤکھا پینڈا کرن والے جیو-ونجاریاں دا پاپ-روپ اکّ بلد تھکّ گیا ہے۔ اہ بیل ترشنا دی چھٹّ سٹّ کے نسّ گیا ہے (بھاو، جو جیو ونجارے نام سمرن والے اؤکھے راہ تے تردے ہن، اہ پاپ کرنے چھڈّ دیندے ہن اتے اہناں دی ترشنا مکّ جاندی ہے) ॥3۔۔5۔۔49۔۔
گؤڑی پنچپدا ۔۔
(جیو-استری نے اس سنسار-روپا) پیکے گھر وچ چار دن (بھاو، تھوڑے دن) ہی رہنا ہے، (ہریک نے پرلوک-روپو) سہرے گھر (زرور) جانا ہے۔
(پر) اننجانا مورکھ انھا جگت نہیں جاندا ۔۔1۔۔
دسو! (اہ کیہ اچرج کھیڈ ہے؟) استری تاں اجے گھر دے کمّ-کاج والی ادھی دھوتی ہی بنھ کے کھلوتی ہے، ادھڑ ونجے ہی پھردی ہے، (بھاو، جیو-استری اس سنسار دے موہ وچ ہی لا-پرواہ ہے)
مکلاوا لے جان والے پراہنے (بھاو، جند نوں لے جان والے جم) گھر وچ آ وی بیٹھے ہن ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
اہ جو سوہنی کھوہی دسّ رہی ہے (بھاو، اہ جو سوہنا جگت دسّ رہا ہے) اس وچ کہڑی استری لجّ وہا رہی ہے (بھاو، اتھے جو بھی آؤندا ہے، آپنی امر سنسارک بھوگاں وچ گزارن لگّ پیندا ہے)۔
جس دی لجّ گھڑے سمیت ٹٹّ جاندی ہے (بھاو، جس دی امر مکّ جاندی ہے، تے سریر ڈھہِ پیندا ہے) اہ پانی بھرن والی (بھاو، بھوگاں وچ پرورت) اتھوں اٹھّ کے (پرلوک نوں) تر پیندی ہے ۔۔2۔۔
جے پربھو-مالک دیال ہو جائے، (جیو-استری اتے) مہر کرے تاں اہ (جیو-استری نوں سنسار-کھوہی وچوں بھوگاں دا پانی کڈھن توں بچان دا) کمّ آپنا جان کے آپ ہی سرے چڑھاؤندا ہے۔