تیل سڑ جائے، وٹی بجھّ جائے، تاں گھر سننجا ہو جاندا ہے (تویں، سریر وچ جد تک سواس ہن تے زندگی کائم ہے، تد تک ہریک چیز 'آپنی' جاپدی ہے، پر سواس مکّ جان اتے زندگی دی جوت بجھّ جان تے اہ سریر اکلا رہِ جاندا ہے) ॥1۔۔
(اس ویلے) ہے کملے! تینوں کسے نے اک گھڑی بھی گھر وچ رہن نہیں دینا۔
سو، ربّ دا نام جپ، اہی ساتھ نبھاؤن والا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
اتھے دسو، کس دی ماں؟ کس دا پیو؟ تے کس دی وہٹی؟
جدوں سریر-روپر بھانڈا بھجدا ہے، کوئی (اس دی) وات نہیں پچھدا، (تدوں) اہی پیا ہندا ہے (بھاو، ہر پاسیوں اہی آواز آؤندی ہے) کِ اس نوں چھیتی باہر کڈھو ۔۔2۔۔
گھر دی دلیز تے بیٹھی ماں روندی ہے، (تے) بھرا منجا چکّ کے (مساناں نوں) لے جاندے ہن۔
کیس کھلار کے وہٹی پئی روندی ہے، (پر) جیواتما اکلا (ہی) جاندا ہے ۔۔3۔۔
کبیر کہندا ہے-ہے سنت جنو! اس ڈراؤنے سمندر دی بابت سنو (بھاو، آخر سٹا اہ نکلدا ہے)
(کِ جنھاں نوں 'آپنا' سمجھدا رہا سی، اہناں نالوں ساتھ ٹٹّ جان تے، اکلے) اس جیو اتے (اس دے کیتے وکرماں انوسار) مسیبت آؤندی ہے، جم (دا ڈر) سروں ٹلدا نہیں ہے ۔۔4۔۔9۔۔ دو-تکیاں والی بانی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
راگ آسا وچّ، بھگت کبیر جی دی چار-پدیاں-اک-تکیاں والی بانی۔
اہناں نے برہما دے رچے وید پڑھ پڑھ کے ہی امر (وئرتھ) گوا لئی ۔۔1۔۔
ہے میرے ویر! مڑ مڑ پرماتما دا سمرن کرو،
سہج اوستھا وچ ٹک کے سمرن کرو تاں جُ (اس ادم دا) تتّ ہتھوں جاندا ناہ رہے (بھاو، پربھو نال ملاپ بن سکے) ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
آپنے سریر نوں چاٹی بناؤ (بھاو، سریر دے اندروں ہی جوت لبھنی ہے)؛ من نوں بھٹکن توں بچائی رکھو-اہ مدھانی بناؤ؛
اس (سریر-روپر) چاٹی وچ (ستگورو دا) شبد-روپ جاگ لاؤ (جو سمرن-روپن ددھّ وچوں پربھو-ملاپ دا تتّ کڈھن وچ سہائتا کرے) ॥2۔۔
جو منکھّ آپنے من وچ پربھو دی یاد-روپ رڑکن دا آہر کردا ہے،
اس نوں ستگورو دی کرپا نال (ہرِ-نام روپ) امرت دا سوما پراپت ہو جاندا ہے ۔۔3۔۔
کبیر آکھدا ہے- اسل گلّ اہ ہے کِ جس منکھّ اتے پاتشاہ مہر کردا ہے،
اہ پرماتما دا نام سمر کے (سنسار-سمندر دے) پارلے کنڈھے جا لگدا ہے ۔۔4۔۔1۔۔10۔۔
آسا ۔۔
جدوں مایا دے موہ دا تیل (جیو دے اندروں) مکّ جاندا ہے، اس دی سرت (مایا والے پاسے توں) ہٹ جاندی ہے،
اہ جیو-نٹ (جو پہلاں مایا دا نچایا نچّ رہا سی) ہن (مایا ولوں) بے-پرواہ ہو کے بھٹکنوں رہِ جاندا ہے، اس دے اندر مایا دا شور-روپ ڈھول نہیں وجدا ۔۔1۔۔
جس منکھّ دے اندروں ترشنا دی اگّ بجھّ جاندی ہے تے ترشنا وچوں اٹھن والیاں واشنا مکّ جاندیا ہن،
اس نوں ہر تھاں اکّ پربھو ہی ویاپک دسدا ہے، پربھو توں بنا کوئی ہور نہیں جاپدا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ترشنا مکن تے) موہ دی تار ٹٹّ جاندی ہے۔
(جس سریرک موہ وچ) پھس کے پہلاں منکھّ آپنا (اسل کرن والا) کمّ خراب کری جا رہا سی، ہن اہ سریرک موہ-روپ رباب وجدا ہی نہیں ۔۔2۔۔
(سریر دی خاتر ہی) اہ پہلیاں گلاں، اہ ترلے-
ہن جدوں (جیون دی) سہیہ سمجھ آ گئی تاں اہ کیرنے سبھ بھلّ گئے ۔۔3۔۔
کبیر آکھدا ہے-جو منکھّ پنجے کامادکاں نوں مار لیندے ہن،
اہناں منکھاں توں اچی آتمک اوستھا دور نہیں رہِ جاندی ۔۔4۔۔2۔۔11۔۔
آسا ۔۔
پتر بھاویں کتنیاں ہی غلتیاں کرے،
اس دی ماں اہ ساریاں دیاں ساریاں بھلا دیندی ہے ۔۔1۔۔
ہے (میرے) سوہنے رام! میں تیرا اننجان بچا ہاں،
توں (میرے اندروں) میریاں بھلاں کیوں دور نہیں کردا؟ ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
جے (مورکھ بچا) بڑا کرودھ کر کر کے ماں نوں مارن بھی پئے،
تاں بھی ماں (اس دے مورکھ-پنے) چیتے نہیں رکھدی ۔۔2۔۔
ہے میرے رام! میرا من چنتا دے کھوہ وچ پیا ہویا ہے (میں سدا بھلاں ہی کردا رہا ہاں۔)
تیرا نام سمرن توں بنا کویں اس چنتا وچوں پار لنگھے؟ ॥3۔۔
ہے پربھو! میرے اس سریر نوں (بھاو، مینوں) سدا کوئی سوہنی متّ دیہ،
جس کرکے (تیرا بچا) کبیر اڈول اوستھا وچ رہِ کے تیرے گن گاندا رہے ۔۔4۔۔3۔۔12۔۔
آسا ۔۔
ساڈا ہجّ تے ساڈا گومتی دا کنڈھا (اہ من ہی ہے)،
جتھے سری پربھو جی وسّ رہے ہن ۔۔1۔۔
(میرا من) کیا سوہنی سفتِ-سالاہ کر رہا ہے،
(اتے) ہری دا نام میرے من وچ پیارا لگّ رہا ہے (تاں تے اہی من میرا تیرتھ تے اہی میرا ہجّ ہے) ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔