ہے من! (پربھو نال) پیار پاؤن توں بنا توں (مایا دے ہلیاں توں) بچ نہیں سکدا۔
(پر اہ پیار گرو دی سرن پین توں بنا نہیں ملدا) گرو دے سنمکھ رہن والے منکھاں دے اندر (گرو دی کرپا نال ایسی پیار-سانجھ بندی ہے کِ) پرماتما ہر ویلے موجود رہندا ہے، گرو اہناں نوں پربھو دی بھگتی دے خزانے ہی بخش دیندا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے من! پرماتما نال اہو جہا پریم کر، جہو جہا مچھی دا پانی نال ہے۔
پانی جتنا ہی ودھیک ہے، مچھی نوں اتنا ہی ودھیک سکھ-آنند ہندا ہے، اس دے من وچ تن وچ سریر وچ ٹھنڈ پیندی ہے۔
پانی توں بنا اک گھڑی بھی جیؤ نہیں سکدی۔ مچھی دے ہردے دی اہ ویدنا پرماتما (آپ) جاندا ہے ۔۔2۔۔
ہے من! پربھو نال اہو جہی پریت کر، جہو جہی پپیہے دی مینہ نال ہے۔
(پانی نال) سروور بھرے ہوئے ہندے ہن، دھرتی (پانی دی برکتِ نال) ہریاولی ہوئی پئی ہندی ہے، پر جے (سوانتی نچھتر وچ پئے مینہ دی) اک بوند (پپیہے دے مونہ وچ) ناہ پئے، تاں اس نوں اس سارے پانی نال کوئی بھاگ نہیں۔
(پر ہے من! تیرے بھی کیہ وسّ! پرماتما) آپنی مہر نال ہی ملے تاں ملدا ہے، (نہیں تاں) پوربلا کمایا ہویا سر اتے سریر اتے جھلنا ہی پیندا ہے ۔۔3۔۔
ہے من! ہری نال اہو جہا پیار بنا، جہو جہا پانی تے ددھّ دا ہے۔ (پانی ددھّ وچ آ ملدا ہے، ددھّ دی سرن پیندا ہے، ددھّ اس نوں آپنا روپ بنا لیندا ہے۔
جدوں اس پانی-رلیی ددھّ نوں اگّ اتے رکھیدا ہے تاں) ابالا (پانی) آپ ہی سہاردا ہے، ددھّ نوں سڑن نہیں دیندا۔
(اسے تراں جے جیو آپنے آپ نوں کربان کرن، تاں پربھو) وچھڑے جیواں نوں آپنے سدا-تھر نام وچ میل کے (لوک پرلوک وچ) ازت-مان دیندا ہے ۔۔4۔۔
ہے من! پرماتما نال اہو جہا پیار کر، جہو جہا چکوی دا (پیار) سورج نال ہے۔
(جدوں سورج ڈبّ جاندا ہے، چکوی دی نزروں اہلے ہو جاندا ہے، تاں اہ چکوی) اک کھن بھر اک پل بھر نیند (دے وسّ آ کے) نہیں سوندی، دور (-لکے سورج) نوں آپنے انگ-سنگ سمجھدی ہے۔
جیہڑا منکھّ گرو دے سنمکھّ رہندا ہے، اس نوں پرماتما آپنے انگ-سنگ دسدا ہے، پر آپنے من دے پچھے ترن والے نوں اہ سمجھ نہیں پیندی ۔۔5۔۔
آپنے من دے پچھے ترن والا منکھّ آپنیاں ہی وڈیائیاں کردا ہے (پر جیو دے بھی کیہ وسّ؟) اہی کجھ ہندا ہے جو کرتار (آپ) کردا (کراندا ہے)۔
(کرتار دی مہر توں بنا) جے کوئی جیو (آپنیاں وڈیائیاں چھڈن دا جتن بھی کرے، تے پرماتما دے گناں دی کدر پچھانن دا ادم کرے، تاں بھی) اس پربھو دے گناں دی کدر نہیں پے سکدی۔
(پرماتما دے گناں دی کدر) تدوں ہی پیندی ہے، جدوں گرو دی سکھیا پراپت ہووے۔ (گرو دی متِ ملیاں ہی منکھّ پربھو دے سدا-تھر نام وچ جڑدا ہے تے آتمک آنند ماندا ہے ۔۔6۔۔
(پربھو-چرناں وچ جوڑن والا) جے اہ گرو مل پئے، تاں (اس دا مہر دا سدکا پربھو نال اجیہا) پکا پیار (پیندا ہے جو کدے) ٹٹدا نہیں۔
(گرو دی کرپا نال) پرماتما نال ڈونگھی سانجھ پان والا نام-پدارتھ ملدا ہے، اہ سمجھ بھی پیندی ہے کِ پربھو تناں بھوناں وچ موجود ہے۔
جے منکھّ (گرو دی مہر دا سدکا) پرماتما دے گناں (دے سودے) دا خریدن والا بن جائے، تاں اس نوں پربھو دا پوتر نام (پھر کدے) نہیں بھلدا ۔۔7۔۔
(ہے من! ویکھ) جیہڑے جیو-پنچھی اس (سنسار-) سروور اتے (چوگ) چگدے ہن اہ (آپو آپنی جیون-) کھیڈ کھیڈ کے چلے جاندے ہن۔
ہریک جیو-پنچھی نے گھڑی پل دی کھیڈ کھیڈ کے اتھوں تردے جانا ہے، اہ کھیڈ اک دو دناں وچ ہی (چھیتی ہی) مکّ جاندی ہے۔
(ہے من! پربھو دے در تے سدا ارداس کر تے آکھ-ہے پربھو!) جس نوں توں آپ ملاندا ہیں، اہی تیرے چرناں وچ جڑدا ہے، اہ اتھوں سچی جیون-بازی جتّ کے جاندا ہے ۔۔8۔۔
گرو (دی سرن پین) توں بنا (پربھو-چرناں وچ) پریت پیدا نہیں ہندی (کیونکِ منکھّ دے آپنے ادم نال من وچوں) ہؤمے دی میل دور نہیں ہو سکدی۔
جدوں منکھّ دا من گرو دے شبد وچ وجھّ جاندا ہے، گرو دے شبد وچ پتیج جاندا ہے، تدوں اہ پچھان آؤندی ہے کِ میرا تے پربھو دا سبھاؤ رلیا ہے جاں نہیں۔
گرو دی سرن پے کے ہی منکھّ آپنے آپ نوں (آپنے اسلے نوں) پچھاندا ہے۔ (گرو دی سرن توں بنا) جیو ہور کوئی ادم کر کرا نہیں سکدا ۔۔9۔۔
جیہڑے جیو گرو دے شبد وچ پتیج کے پربھو-چرناں وچ ملدے ہن، اہناں دے اندر کوئی ایسا وچھوڑا رہِ نہیں جاندا جس نوں دور کرکے اہناں نوں مڑ پربھو نال جوڑیا جائے۔
پر آپنے من دے پچھے ترن والے بندے نوں اہ سمجھ نہیں پیندی، اہ پربھو-چرناں توں وچھڑ کے (مایا دے موہ دیاں) چوٹاں کھاندا ہے۔
ہے نانک! جیہڑا منکھّ پربھو-چرناں وچ مل گیا ہے اس نوں پربھو ہی اک آسرا پرنا (دسدا) ہے۔ پربھو توں بنا اس نوں ہور کوئی سہارا نہیں (دسدا) ہور کوئی تھاں نہیں دسدی ۔۔10۔۔11۔۔
سریراگُ مہلا 1 ۔۔
آپنے من دے پچھے ترن والی استری (جیون دے) سہیہ رستے توں کھنجھ جاندی ہے، مایا اس نوں کراہے پا دیندی ہے، راہوں کھنجھی ہوئی نوں (گرو توں بنا) کوئی (ایسا) تھاں نہیں لبھدا (جیہڑا اس نوں رستا وکھا دیوے)۔
گرو توں بنا ہور کوئی بھی (سہیہ رستا) وکھا نہیں سکدا۔ (مایا دے وچ) انھی ہوئی جیو-استری بھٹکدی پھردی ہے۔
جس بھی جیو نے (مایا دے ڈھہے چڑھ کے) پرماتما نال ڈونگھی سانجھ پیدا کرن والا نام-دھن گوا لیا ہے، اہ ٹھگیا جاندا ہے، اہ (آتمک جیون ولوں) لٹیا جاندا ہے ۔۔1۔۔
ہے بھائی! مایا (جیواں نوں) بھلیکھے وچ پا کے کراہے پا دیندی ہے۔
جیہڑی بھاگ ہین جیو-استری بھلیکھے وچ پے کے کراہے پیندی ہے، اہ (کدے بھی) پربھو-پتیو دے چرناں وچ لین نہیں ہو سکدی ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جیون دے راہ توں کھنجھی ہوئی جیو-استری ہی گرہست تیاگ کے دیس دیسانتراں وچ پھردی ہے۔
کھنجھی ہوئی ہی کدے کسے پہاڑ (دی گفا) وچ بیٹھدی ہے کدے کسے ٹلے اتے چڑھ بیٹھدی ہے، بھٹکدی پھردی ہے، اسدا من (مایا دے اسر ہیٹھ) ڈولدا ہے۔
(آپنے کیتے کرماں دے کارن) دھروں پربھو دے ہکم انوسار وچھڑی ہوئی (پربھو-چرناں وچ) جڑ نہیں سکدی، اہ تاں (تیاگ آدک دے) اہنکار وچ لٹی جا رہی ہے، تے (وچھوڑے وچ) کلپدی ہے ۔۔2۔۔
پربھو توں وچھڑیاں نوں گرو ہرِ-نام دے آنند وچ جوڑ کے، نام دے پیار وچ جوڑ کے (مڑ پربھو نال) ملاندا ہے۔