شری گرو گرنتھ صاحب جی

انگ - 227

ਹਉਮੈ ਬੰਧਨ ਬੰਧਿ ਭਵਾਵੈ ॥

haumai bandhan bandh bhavaavai |

ہؤمے (جیواں نوں موہ دے) بندھناں وچ بنھ کے جنم مرن دے گیڑ وچ پاندی ہے۔

ਨਾਨਕ ਰਾਮ ਭਗਤਿ ਸੁਖੁ ਪਾਵੈ ॥੮॥੧੩॥

naanak raam bhagat sukh paavai |8|13|

جیہڑا منکھّ پرماتما دی بھگتی کردا ہے (اہ ہؤمے توں بچیا رہندا ہے، تے) سکھ پاندا ہے ۔۔8۔۔13۔۔

ਗਉੜੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥

gaurree mahalaa 1 |

گؤڑی مہلا 1 ۔۔

ਪ੍ਰਥਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕਾਲੈ ਘਰਿ ਆਇਆ ॥

prathame brahamaa kaalai ghar aaeaa |

(ہور جیواں دی تاں گلّ ہی کیہ کرنی ہے) سبھ توں پہلاں برہما ہی آتمک موت دی پھاہی وچ پھس گیا۔

ਬ੍ਰਹਮ ਕਮਲੁ ਪਇਆਲਿ ਨ ਪਾਇਆ ॥

braham kamal peaal na paaeaa |

(وشنوں دی نابھی توں اگے ہوئے جس کمل وچوں برہما جمیا سی، اس دا انت لین لئی) پاتال وچ (جا پہنچیا) پر برہم کمل (دا انت) ناہ لبھّ سکیا (تے شرمندا ہونا پیا۔ اہ ہؤمے ہی موت ہے)

ਆਗਿਆ ਨਹੀ ਲੀਨੀ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਆ ॥੧॥

aagiaa nahee leenee bharam bhulaaeaa |1|

اس نے آپنے گرو دی آگیا ول گہُ ناہ کیتا، (اس ہؤمے وچ آ کے کِ میں اتنا وڈا ہاں میں کویں کمل دی ڈنڈی وچوں پیدا ہو سکدا ہاں) بھٹکنا وچ پے کے کراہے پے گیا ۔۔1۔۔

ਜੋ ਉਪਜੈ ਸੋ ਕਾਲਿ ਸੰਘਾਰਿਆ ॥

jo upajai so kaal sanghaariaa |

(جگت وچ) جیہڑا جیہڑا جیو جنم لیندا ہے (تے گرو دا شبد آپنے ہردے وچ نہیں وساندا) موت (دے سہم) نے اس اس دا آتمک جیون پلرن نہیں دتا۔

ਹਮ ਹਰਿ ਰਾਖੇ ਗੁਰਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

ham har raakhe gurasabad beechaariaa |1| rahaau |

میرے آتمک جیون نوں پرماتما نے آپ بچا لیا، (کیونکِ اس دی مہر نال) میں گرو دے شبد نوں آپنے ہردے وچ وسا لیا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔

ਮਾਇਆ ਮੋਹੇ ਦੇਵੀ ਸਭਿ ਦੇਵਾ ॥

maaeaa mohe devee sabh devaa |

سارے دیویاں تے دیوتے مایا دے موہ وچ پھسے ہوئے ہن (اہی ہے آتمک موت)

ਕਾਲੁ ਨ ਛੋਡੈ ਬਿਨੁ ਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵਾ ॥

kaal na chhoddai bin gur kee sevaa |

(اہ آتمک) موت گرو دی دسی سیوا کرن توں بنا خلاسی نہیں کردی۔

ਓਹੁ ਅਬਿਨਾਸੀ ਅਲਖ ਅਭੇਵਾ ॥੨॥

ohu abinaasee alakh abhevaa |2|

(اس آتمک) موت توں بچیا ہویا سرف اک پرماتما ہے جس دے گن بیان نہیں ہو سکدے، جس دا بھیت پایا نہیں جا سکدا ۔۔2۔۔

ਸੁਲਤਾਨ ਖਾਨ ਬਾਦਿਸਾਹ ਨਹੀ ਰਹਨਾ ॥

sulataan khaan baadisaah nahee rahanaa |

(اننج تاں) سلتان ہون، خان ہون، بادشاہ ہون، کسے نے بھی اتھے سدا ٹکے نہیں رہنا،

ਨਾਮਹੁ ਭੂਲੈ ਜਮ ਕਾ ਦੁਖੁ ਸਹਨਾ ॥

naamahu bhoolai jam kaa dukh sahanaa |

پر پرماتما دے نام توں جو جو کھنجھدا ہے اہ جم دا دکھّ سہاردا ہے (اہ آپنی آتمک موت بھی سہیڑ لیندا ہے، اسے کرکے، ہے پربھو!)

ਮੈ ਧਰ ਨਾਮੁ ਜਿਉ ਰਾਖਹੁ ਰਹਨਾ ॥੩॥

mai dhar naam jiau raakhahu rahanaa |3|

مینوں تیرا نام ہی سہارا ہے (میں اہی ارداس کردا ہاں) جویں ہو سکے مینوں آپنے نام وچ جوڑی رکھّ، میں تیرے نام وچ ہی ٹکیا رہاں ۔۔3۔۔

ਚਉਧਰੀ ਰਾਜੇ ਨਹੀ ਕਿਸੈ ਮੁਕਾਮੁ ॥

chaudharee raaje nahee kisai mukaam |

چؤدھری ہون، راجے ہون، کسے دا بھی اتھے پکا ڈیرا نہیں ہے۔

ਸਾਹ ਮਰਹਿ ਸੰਚਹਿ ਮਾਇਆ ਦਾਮ ॥

saah mareh sancheh maaeaa daam |

پر (جیہڑے) شاہ نری مایا ہی جوڑدے ہن نرے پیسے ہی اکٹھے کردے ہن، اہ آتمک موتے مر جاندے ہن۔

ਮੈ ਧਨੁ ਦੀਜੈ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ॥੪॥

mai dhan deejai har amrit naam |4|

ہے ہری! مینوں آتمک جیون دین والا آپنا نام-دھن بخش ۔۔4۔۔

ਰਯਤਿ ਮਹਰ ਮੁਕਦਮ ਸਿਕਦਾਰੈ ॥

rayat mahar mukadam sikadaarai |

پرجا، پرجا دے مکھیئے، چودھری، سردار-

ਨਿਹਚਲੁ ਕੋਇ ਨ ਦਿਸੈ ਸੰਸਾਰੈ ॥

nihachal koe na disai sansaarai |

کوئی بھی ایسا نہیں دسدا جو سنسار وچ سدا ٹکیا رہِ سکے۔

ਅਫਰਿਉ ਕਾਲੁ ਕੂੜੁ ਸਿਰਿ ਮਾਰੈ ॥੫॥

afariau kaal koorr sir maarai |5|

پر بلی کال اس دے سر اتے چوٹ ماردا ہے (اس نوں آتمک موتے ماردا ہے) جس دے ہردے وچ مایا دا موہ ہے ۔۔5۔۔

ਨਿਹਚਲੁ ਏਕੁ ਸਚਾ ਸਚੁ ਸੋਈ ॥

nihachal ek sachaa sach soee |

سدا اٹلّ رہن والا کیول اکو اک پرماتما ہی ہے،

ਜਿਨਿ ਕਰਿ ਸਾਜੀ ਤਿਨਹਿ ਸਭ ਗੋਈ ॥

jin kar saajee tineh sabh goee |

جس نے اہ ساری سرشٹی رچی بنائی ہے، اہ آپ ہی اس نوں (آپنے اندر) لے کر لیندا ہے۔

ਓਹੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਪੈ ਤਾਂ ਪਤਿ ਹੋਈ ॥੬॥

ohu guramukh jaapai taan pat hoee |6|

جدوں گرو دی سرن پیاں اہ پرماتما ہر تھاں دسّ پئے (تاں جیو دا آتمک جیون پلردا ہے) تدوں (اس نوں پربھو دی ہزوری وچ) آدر ملدا ہے ۔۔6۔۔

ਕਾਜੀ ਸੇਖ ਭੇਖ ਫਕੀਰਾ ॥

kaajee sekh bhekh fakeeraa |

کازی اکھوان، شیخ اکھوان، وڈے وڈے بھیکھاں والے فکیر اکھوان،

ਵਡੇ ਕਹਾਵਹਿ ਹਉਮੈ ਤਨਿ ਪੀਰਾ ॥

vadde kahaaveh haumai tan peeraa |

(دنیا وچ آپنے آپ نوں) وڈے وڈے اکھوان؛ پر جے سریر وچ ہؤمے دی پیڑ ہے،

ਕਾਲੁ ਨ ਛੋਡੈ ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਧੀਰਾ ॥੭॥

kaal na chhoddai bin satigur kee dheeraa |7|

تاں موت خلاسی نہیں کردی (آتمک موت خلاسی نہیں کردی، آتمک جیون پلردا نہیں)۔ ستگورو توں ملے (نام-) آدھار توں بنا (اہ آتمک موت ٹکی ہی رہندی ہے) ॥7۔۔

ਕਾਲੁ ਜਾਲੁ ਜਿਹਵਾ ਅਰੁ ਨੈਣੀ ॥

kaal jaal jihavaa ar nainee |

(نندیا آدک دے کارن) جیبھ دی راہیں، (پرایا روپ تکن دے کارن) اکھاں دی راہیں،

ਕਾਨੀ ਕਾਲੁ ਸੁਣੈ ਬਿਖੁ ਬੈਣੀ ॥

kaanee kaal sunai bikh bainee |

اتے کناں دی راہیں (کیونکِ جیو) آتمک موت لیاؤن والے (نندیا آدک دے) بچن سندا ہے آتمک موت (دا) جال (جیواں دے سر اتے سدا تنیا رہندا ہے)۔

ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਮੂਠੇ ਦਿਨੁ ਰੈਣੀ ॥੮॥

bin sabadai mootthe din rainee |8|

گرو دے شبد (دا آسرا لین) توں بنا جیو دن رات (آتمک جیون دے گناں توں) لٹے جا رہے ہن ۔۔8۔۔

ਹਿਰਦੈ ਸਾਚੁ ਵਸੈ ਹਰਿ ਨਾਇ ॥

hiradai saach vasai har naae |

جس منکھّ دے ہردے وچ سدا-تھر پربھو (سدا) وسیا رہندا ہے، جو منکھّ پرماتما دے نام وچ (سدا) ٹکیا رہندا ہے،

ਕਾਲੁ ਨ ਜੋਹਿ ਸਕੈ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥

kaal na johi sakai gun gaae |

آتمک موت (موت دا سہم) اس ول کدے تکّ بھی نہیں سکدی (کیونکِ اہ سدا پربھو دے) گن گاندا ہے۔

ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇ ॥੯॥੧੪॥

naanak guramukh sabad samaae |9|14|

ہے نانک! اہ منکھّ گرو دے سنمکھ ہو کے گر-شبد دی راہیں (پربھو-چرناں وچ سدا) لین رہندا ہے ۔۔9۔۔14۔۔

ਗਉੜੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥

gaurree mahalaa 1 |

گؤڑی مہلا 1 ۔۔

ਬੋਲਹਿ ਸਾਚੁ ਮਿਥਿਆ ਨਹੀ ਰਾਈ ॥

boleh saach mithiaa nahee raaee |

جیہڑے منکھّ سدا اٹلّ رہن والا بول ہی بولدے ہن، رتا بھی جھوٹھ نہیں بولدے،

ਚਾਲਹਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹੁਕਮਿ ਰਜਾਈ ॥

chaaleh guramukh hukam rajaaee |

گرو دے سنمکھ رہِ کے رزا دے مالک پربھو دے ہکم وچ تردے ہن،

ਰਹਹਿ ਅਤੀਤ ਸਚੇ ਸਰਣਾਈ ॥੧॥

raheh ateet sache saranaaee |1|

اہ سدا-تھر پربھو دی سرن وچ رہِ کے مایا دے پربھاو توں اتانہ رہندے ہن ۔۔1۔۔

ਸਚ ਘਰਿ ਬੈਸੈ ਕਾਲੁ ਨ ਜੋਹੈ ॥

sach ghar baisai kaal na johai |

جیہڑا منکھّ سدا-تھر پربھو دے چرناں وچ ٹکیا رہندا ہے، اس نوں موت دا سہم پوہ نہیں سکدا (اس دے آتمک جیون نوں کوئی خترا نہیں ہندا)۔

ਮਨਮੁਖ ਕਉ ਆਵਤ ਜਾਵਤ ਦੁਖੁ ਮੋਹੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

manamukh kau aavat jaavat dukh mohai |1| rahaau |

پر آپنے من دے مرید منکھّ نوں موہ (وچ پھسے ہون) دے کارن جنم مرن دا دکھّ (دبائی رکھدا) ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔

ਅਪਿਉ ਪੀਅਉ ਅਕਥੁ ਕਥਿ ਰਹੀਐ ॥

apiau peeo akath kath raheeai |

کوئی بھی جیو نام-رس پیئے (تے پی کے ویکھ لئے)، بیئنت گناں دے مالک پربھو دی سفت-سالاہ کر کے،

ਨਿਜ ਘਰਿ ਬੈਸਿ ਸਹਜ ਘਰੁ ਲਹੀਐ ॥

nij ghar bais sahaj ghar laheeai |

نج گھر وچ ٹکے رہِ سکیدا ہے، تے اس سوے-سروپ وچ بیٹھ کے آتمک اڈولتا دا ٹکانا لبھّ سکیدا ہے۔

ਹਰਿ ਰਸਿ ਮਾਤੇ ਇਹੁ ਸੁਖੁ ਕਹੀਐ ॥੨॥

har ras maate ihu sukh kaheeai |2|

ہرِ-نام-رس وچ مست ہویاں اہ کہِ سکیدا ہے کِ اہی ہے اسل آتمک سکھ ۔۔2۔۔

ਗੁਰਮਤਿ ਚਾਲ ਨਿਹਚਲ ਨਹੀ ਡੋਲੈ ॥

guramat chaal nihachal nahee ddolai |

گرو دی متِ تے ترن والی جیون-جگتِ (ایسی ہے کِ اس) نوں مایا دا موہ ہلا نہیں سکدا، مایا دے موہ وچ اہ ڈول نہیں سکدی۔

ਗੁਰਮਤਿ ਸਾਚਿ ਸਹਜਿ ਹਰਿ ਬੋਲੈ ॥

guramat saach sahaj har bolai |

جیہڑا منکھّ گرو دی متِ دھارن کر کے سدا-تھر پربھو وچ اڈول آتمک اوستھا وچ ٹک کے پرماتما دی سفت-سالاہ کردا ہے،

ਪੀਵੈ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਤਤੁ ਵਿਰੋਲੈ ॥੩॥

peevai amrit tat virolai |3|

اہ آتمک جیون دین والا نام-رس پیندا ہے، اہ اسلیئت نوں ورول کے لبھّ لیندا ہے ۔۔3۔۔

ਸਤਿਗੁਰੁ ਦੇਖਿਆ ਦੀਖਿਆ ਲੀਨੀ ॥

satigur dekhiaa deekhiaa leenee |

جس منکھّ نے (پورے) گرو دا درسن کر لیا تے گرو دی سکھیا گرہن کر لئی،

ਮਨੁ ਤਨੁ ਅਰਪਿਓ ਅੰਤਰ ਗਤਿ ਕੀਨੀ ॥

man tan arapio antar gat keenee |

آپنے انتر آتمے وسا لئی تے (اس سکھیا دی خاتر) آپنا من تے آپنا تن بھیٹ کر دتا،

ਗਤਿ ਮਿਤਿ ਪਾਈ ਆਤਮੁ ਚੀਨੀ ॥੪॥

gat mit paaee aatam cheenee |4|

(تے جس منکھّ نے اس سکھیا دی برکتِ نال سدا-تھر پربھو دے چرناں وچ جڑنا شرو کر دتا) اس نے آپنے اسلے نوں پچھان لیا، اس نوں سمجھ آ گئی کِ پرماتما سبھ توں اچی آتمک اوستھا والا ہے تے بیئنت وڈائی والا ہے ۔۔4۔۔