بھاویں جیکر ہریک منکھّ (نرا زبانی زبانی) نام-دھن دی لالسا کرے، پر اہ ہریک دے املاں اتے ہی فیسلا ہندا ہے (کِ کس نوں پراپتی ہوویگی۔ سو، نرا دنیا دی خاتر ناہ بھٹکو) ॥3۔۔
ہے نانک! جس پرماتما نے اہ جگت رچیا ہے، اہ ہریک جیو دی سمبھال کردا ہے۔
(ادم دے پھل بارے) اس خسم دا ہکم سمجھیا نہیں جا سکدا، (اہ پتا نہیں لگّ سکدا) کِ کس منکھّ نوں اہ (نام جپن دی) وڈیائی دے دیندا ہے (اسیں جیو کسے منکھّ دے دسدے ادم تے غلتی کھا سکدے ہاں۔ ادم کردے ہوئے بھی پربھو پاسوں مہر دی دات منگدے رہو) ॥4۔۔1۔۔18۔۔
گؤڑی بیراگنِ مہلا 1 ۔۔
(ہرنی جنگل وچ گھاہ-بوٹ چن کے کھاندی ہے تے موج وچ چنگیاں ماردی ہے (ہے پربھو! تیرا نام میری جند لئی خوراک بنے، جویں ہرنی لئی کند-مول ہے۔ میں تیرے نام-رس نوں پریت نال کھاواں، میں سنسار-بن وچ بے-متھاج ہو کے وچراں جویں ہرنی جنگل وچ۔
جے گرو دی کرپا نال میرا کھسم-پربھو مینوں مل پئے، تاں میں مڑ مڑ اس توں سدکے کربان جاواں ۔۔1۔۔
(ہے پربھو! جے تیری مہر ہووے تاں) میں تیرے نام دی ونجارن بن جاواں،
تیرا نام میرا سودا بنے، تیرے نام نوں وہاجھاں ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(کوئل دی امب نال پریتِ پرسدھّ ہے۔ امب اتے بیٹھ کے کوئل مٹھی مست سر وچ کوکدی ہے۔ جے میری پریتِ پربھو نام اہو جیہی ہو جائے جیسی کوئل دی امب نال ہے تاں) میں کوئل بناں، امب اتے بیٹھاں (بھاو پربھو-نامو نوں آپنی زندگی دا سہارا بناواں) تے مست اڈول ہالت وچ ٹک کے پربھو دی سفت-سالاہ دے شبد دی وچار کراں (شبد وچ چتّ جوڑاں)۔
مست اڈول اوستھا وچ ٹکیاں، پریم وچ جڑیاں ہی پیارا درشنی سوہنا بیئنت پربھو-پتیو ملدا ہے ۔۔2۔۔
(مچھی پانی توں بنا نہیں جیو سکدی۔ پربھو نال جے میری پریتِ بھی اہو جہی بن جائے، تاں) میں مچھی بناں، سدا اس جل-پربھو وچ ٹکی رہاں جو سارے جیو-جنتاں دی سمبھال کردا ہے۔
پیارا پربھو-پتیو (اس سنسار-سمندر دے اسگاہ جل دے) ارلے پارلے پاسے (ہر تھاں) وسدا ہے (جویں مچھی آپنے بازو کھلار کے پانی وچ تاریاں لاندی ہے) میں (بھی) آپنیاں باہاں کھلار کے (بھاو، نسنگ ہو کے) اس نوں ملانگی ۔۔3۔۔
(سپنی بین اتے مست ہندی ہے۔ پربھو نال جے میری پریتِ بھی اہو جہی بن جائے، تاں) میں سپنی بناں، دھرتی وچ وساں (بھاو، سبھ دی چرن-دھوڑ ہوواں، میرے اندر پربھو دی سفت-سالاہ والا) گر-شبد وسے (جویں بین وچ مست ہو کے سپنی نوں ویری دی سدھّ-بدھّ بھل جاندی ہے) میرا بھی (دنیا والا سارا) ڈر-بھؤ دور ہو جائے۔
ہے نانک! جنھاں جیو-استریاں دی جوتِ (سرتِ) سدا جوتِ-روپِ پربھو وچ ٹکی رہندی ہے، اہ بڑیاں بھاگاں والیاں ہن ۔۔4۔۔2۔۔19۔۔
راگ گؤڑی-پوربی-دیپکی وچّ گرو نانک جی دی بانی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
جس (سادھ-سنگتِ-) گھر وچ (پرماتما دی) سفت-سالاہ آکھیدی ہے تے کرتار دے گناں دی وچار ہندی ہے (ہے جند-کڑیئے!)
اس ستسنگ-گھر وچ (جا کے توں بھی) پرماتما دی سفت-سالاہ دے گیت (سہاگ ملاپ دی تانگھ دے شبد) گا، تے آپنے پیدا کرن والے پربھو نوں یاد کر ۔۔1۔۔
(ہے جندے!) توں (ستسنگیاں نال مل کے) پیارے نربھؤ (خسم) دی سفت-سالاہ دے گیت گا (تے آکھ-)
میں سدکے ہاں اس سفتِ دے گیت توں جس دی برکت نال سدا دا سکھ ملدا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے جندے! جس خسم دی ہزوری وچ) سدا ہی جیواں دی سمبھال ہو رہی ہے، جو داتاں دین والا مالک (ہریک جیو دی) سمبھال کردا ہے۔
(جس داتار دیاں) داتاں دا ملّ (ہے جندے!) تیرے پاسوں نہیں پے سکدا، اس داتار دا کیہ اندازا (توں لا سکدی ہیں)؟ (بھاو، اہ داتار-پربھو بہت بیئنت ہے) ॥2۔۔
(ستسنگ وچ جا کے، ہے جندے! ارزوئی کریا کر-) اہ سمت اہ دہاڑا (پہلاں ہی) متھیا ہویا ہے (جدوں پتی دے دیس جان لئی میرے واستے موت-پہوچا آؤنا ہے۔
ہے ستسنگی سہیلیؤ!) رل کے مینوں مانئییں پاؤ، تے، ہے سجن (سہیلیؤ!) مینوں سوہنیاں اسیساں بھی دیو (بھاو، میرے لئی ارداس بھی کرو) جویں پتی-پربھو نال میرا میل ہو جائے ۔۔3۔۔
(پرلوک وچ جان لئی موت-روپ) اہ پہوچا ہریک گھر وچ آ رہا ہے، اہ سدے نتّ پے رہے ہن؛
(ہے ستسنگیؤ!) اس سدا بھیجن والے پتی-پربھو نوں یاد کرنا چاہیدا ہے، (کیونکِ) ہے نانک! (ساڈے بھی) اہ دن (نیڑے) آ رہے ہن ۔۔4۔۔1۔۔20۔۔
راگ گؤڑی-گواریری وچّ-گرو امرداس جی دی چار-پدیاں والی بانی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
جے گرو مل پئے تاں پرماتما نال ملاپ ہو جاندا ہے،
اہ پرماتما آپ ہی (جیو نوں گرو نال) ملا کے (آپنے چرناں وچ) ملا لیندا ہے۔
پیارا پربھو آپ ہی (جیواں نوں آپنے چرناں وچ ملن دے) سارے تریکے جاندا ہے۔
(جس منکھّ نوں پرماتما آپنے) ہکم انوسار (گرو نال) ملاندا ہے، اہ منکھّ گرو دے شبد دی راہیں پرماتما نال سانجھ پا لیندا ہے ۔۔1۔۔
گرو دے ڈر-ادب وچ رہاں (دنیا والی) بھٹکنا تے ڈر دور ہو جاندا ہے۔
جیہڑا منکھّ (گرو دے) ڈر-ادب وچ مگن رہندا ہے اہ سدا-تھر رہن والے پرماتما دے (پریم) رنگ وچ سمایا رہندا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جے گرو مل پئے تاں پرماتما (بھی آپنی) پیار-رچی دے کارن (منکھّ دے) من وچ آ وسدا ہے۔
پیارا پربھو بیئنت گناں دا مالک ہے، کوئی جیو اس دا ملّ نہیں پا سکدا (بھاو، اہ نہیں دسّ سکدا کِ دنیا دے کسے پدارتھ دے وٹے پرماتما مل سکدا ہے)۔
جیہڑا منکھّ گرو دے شبد وچ جڑ کے اس پرماتما دی سفت-سالاہ کردا ہے جس دے گناں دا انت نہیں پایا جا سکدا جس دی ہستی دا ارلا تے پارلا بنا نہیں لبھّ سکدا،
بخشنہار پربھو (اس دے سارے گناہ) بخش لیندا ہے ۔۔2۔۔
جے گرو مل پئے (تاں منکھّ دے اندر) اچی بدھی پیدا ہو جاندی ہے،