م 5 ۔۔
(پربھو دے درسن کھنوں) میں دکھی ہاں، میرے اندر انیکاں پیڑاں ہن۔ ہے خسم! میرے دل دی پیڑ توں ہی جاندا ہیں۔
پر بھاویں مینوں لکھّ پتا ہووے (کِ توں میری ویدن جاندا ہیں، پھر بھی) مینوں سکھ دا ساہ تدوں ہی آؤندا ہے جدوں میں تیرا درسن کراں ۔۔2۔۔
م 5 ۔۔
(سنسار-ندیا وچ وکاراں نے ڈھاہ لائی ہوئی ہے، ندی دا) کنڈھا ڈھہندا جا رہا ہے، (وکاراں دے) روڑھ وچ انیکاں بندے رڑھدے میں (آپ) ویکھے ہن۔
اہی سہی-سلامت رہندے ہن، جنھاں نوں ستگورو مل پیندا ہے ۔۔3۔۔
پؤڑی ۔۔
ہے پربھو! جس منکھّ نوں تیرے نام دی تانگھ ہے اس منکھّ نوں کوئی دکھّ پوہ نہیں سکدا۔
جس سیوک نے گرو دی سرن پے کے تیرے نال سانجھ پائی ہے اہ سارے جگت وچ پرگٹ ہو جاندا ہے۔
(پھر) جو منکھّ اس سیوک دی سرن پیندا ہے، اس دے بھی نیڑے کوئی پاپ نہیں ڈھکدے۔
گرو دی چرناں دی دھوڑ وچ اشنان کر کے اس دی کئی جنماں دی (وکاراں دی) میل لہِ جاندی ہے۔
جس منکھّ نے پربھو دی رزا نوں (مٹھا کر کے) منّ لیا ہے اس نوں کوئی چنتا-فکر دکھّ نہیں دے سکدا۔
ہے پربھو جی! توں سارے جیواں دا متر ہیں، سارے جیواں نوں توں آپنے سمجھدا ہیں۔
پربھو دے سیوک دی سوبھا اتنی ہی وڈی ہو جاندی ہے جتنا وڈا پربھو دا آپنا تیج-پرتاپ ہے۔
پربھو آپنے سیوک دی وڈیائی سبھ جیواں دے اندر ٹکا دیندا ہے۔ پربھو آپنے سیوک توں ہی پچھانیا جاندا ہے ۔۔8۔۔
ڈکھنے م 5 ۔۔
(مایا دا اجب پربھاو ہے، سبھ مایا دی خاتر بھٹکدے پھردے ہن، مایا واستے) جنھاں بندیاں دے پچھے میں جاندا ہاں (جنھاں دی متھاجی میں کڈھدا ہاں، جدوں میں اہناں ول تکدا ہاں، تاں) اہ بھی میرے پچھے پچھے ترے پھردے ہن۔
جنھاں دی سہیتا دی میں آس رکھی پھردا ہاں، اہ میتھوں آس بنائی بیٹھے ہن ۔۔1۔۔
م 5 ۔۔
چپ-چپ کردی گڑ دی روڑی اتے مکھی مڑ مڑ اڈّ کے آ بیٹھدی ہے (تے آخر گڑ نال ہی چمبڑ جاندی ہے تے اتھے ہی مر جاندی ہے، اہی ہال ہے مایا دا)
جیہڑے جیہڑے بندے (مایا دے نیڑے ہو ہو) بیٹھدے ہن اہ (اس دے موہ وچ) پھس جاندے ہن، (سرف) اہی بچدے ہن جنھاں دے متھے دے بھاگ (جاگدے ہن) ॥2۔۔
م 5 ۔۔
(اہ اسچرج کھیڈ ہے کِ جیو مایا دے موہ وچ پھس جاندے ہن۔ کی اہناں دے اندر ربّ نہیں وسدا، جو اہناں نوں بچا لئے؟ پرماتما نوں تاں میں) ہریک دے اندر وسدا ویکھیا ہے، کوئی بھی جیو ایسا نہیں جس وچ اہ نہیں وسدا۔
پر سرف اہناں (ست سنگن) سہیلیاں دے متھے دے بھاگ جاگدے ہن (تے اہی مایا دے پربھاو توں بچدیاں ہن) جنھاں نے پیارے متر-پربھو دا ملاپ پراپت کیتا ہے ۔۔3۔۔
پؤڑی ۔۔
جے ہری پربھو نوں چنگا لگے (جے پربھو دی رزا ہووے، میہر ہووے) تاں میں ڈھاڈھی (اس دے) در تے (اس دے) گن گاندا ہاں۔
میرا پربھو سدا-تھر ٹکانے والا ہے، ہور (سرشٹی) جمدی مردی ہے۔
ہے دھرتی دے سانئی! میں (تیتھوں) اہ دان منگدا ہاں جس نال میری (مایا دی) بھکھّ دور ہو جائے۔
ہے پربھو جی! مینوں آپنا درسن دیو جس نال میں ڈھاڈھی (مایا دی ترشنا ولوں) رجّ جاواں۔
داتار پربھو نے (میری) ارداس سن لئی تے (مینوں) ڈھاڈھی نوں آپنے مہل وچ بلا لیا (بلاؤندا ہے)؛
پربھو دا دیدار کردیاں ہی میری (مایا والی) بھکھّ تے ہور دکھّ دور ہو گئے، مینوں ڈھاڈھی نوں اہ چیتے ہی ناہ رہا کِ میں کجھ منگاں،
پربھو دی چرنیں لگّ کے میریاں ساریاں ہی کامناں پوریاں ہو گئیاں (میری کوئی واسنا رہِ ہی ن گئی)۔
اس پربھو-پرکھ نے مینوں نمانے گن-ہین ڈھاڈھی نوں بخش لیا ۔۔9۔۔
ڈکھنے م 5 ۔۔
(ہے میری کایا!) جدوں (تیرا تے اس جند دا سمبندھ) مکّ جائگا، تدوں توں مٹی ہو جائنگی، (اس ویلے) جند توں سکھنی توں کھسم-پربھو نال سانجھ نہیں پا سکینگی۔
(ہن) تیرا پیار وکاراں نال ہے، (دسّ!) توں کس گن دی برکتِ نال ہری (دے ملاپ) دا آنند مان سکدی ہیں؟ ॥1۔۔
م 5 ۔۔
ہے نانک! جس (پربھو دی یاد) توں بنا اک گھڑی بھی سکھ دا ساہ نہیں آؤندا (دنیا دے چنتا-فکر ہی جان کھا جاندے ہن)، جس نوں وساریاں اک پل بھر بھی جیون-نرباہ نہیں ہو سکدا،
(پھر) ہے من! جس پربھو نوں (ہر ویلے) ساڈا فکر ہے، اس نال رسنا ٹھیک نہیں ہے ۔۔2۔۔
م 5 ۔۔
ہے نانک! جیہڑے بندے پرم جوتِ-پربھو دے پیار وچ رنگے جاندے ہن، اہناں دا تن من (پیار وچ) گوڑھا لال ہو جاندا ہے۔
(پربھو دے پیار نوں گھٹان والا) جتنا بھی ہور ہور دھیان ہے، اہ پربھو دے نام دی یاد توں وانجیاں رکھدا ہے تے (من نوں) میلا کردا ہے ۔۔3۔۔
پوڑی ۔۔
ہے ہری جی! جدوں توں میرا متر ہیں، تاں مینوں کوئی چنتا-فکر نہیں رہِ سکدا،
(کیونکِ) جنھاں (کامادک) ٹھگاں نے جگت نوں ٹھگّ لیا ہے اہ توں (میرے اندروں) مار کے بھجا دتے ہن،
گرو دی راہیں توں مینوں سنسار-سمندر توں پار لنگھا دتا ہے، میں مایا دے جنجال جتّ لئے ہن۔
ہن میں گرو دے اپدیش تے تر کے سارے رنگ ماندا ہاں، میں اس وڈے جگت-اکھاڑے (نوں جتّ لیا ہے)۔
توں میرا ستونتا سائیں (میرے سر اتے) ہیں، توں میریاں ساریاں اندریاں میرے کابو وچ کر دتیاں ہن،