جس منکھّ دے من وچ پربھو دا نام وسّ پئے اس دا جماں دے رستے دا ڈر مٹ جاندا ہے (موت دا سہم مکّ جاندا ہے)۔
(ہے بھائی! نام دی برکتِ نال) اچی آتمک ہاسل کرینگا، تیری اکل روشن ہو جائیگی پربھو-چرناں وچ تیری سرت ٹکی رہیگی۔
(مایا والی) بھٹکنا چھڈّ، دھن، گھر جوانی، راج کسے چیز نے بھی تیرے نال نہیں جانا؛
ستسنگ وچ رہِ کے پربھو دا نام سمریا کر، بسّ! اہی انت تیرے کمّ آویگا۔
(پربھو دا ہو رہُ) جدوں پربھو آپ دکھّ-کلیش دور کرن والا (سر اتے) ہووے تاں کوئی مانسک کلیش رہِ نہیں سکدا۔
ہے نانک! (آکھ-) پربھو آپ ماپیاں وانگ ساڈی پالنا کردا ہے ۔۔32۔۔
سلوکُ ۔۔
ہے نانک! مایا-گرسے جیو مایا دی خاتر کئی تراں دوڑ-بھجّ کردے ہن، پر رجدے نہیں، ترشنا مکدی نہیں؛
مایا جوڑ جوڑ کے آتمک موت سہیڑ لیندے ہن، مایا بھی نال نہیں نبھدی ۔۔1۔۔
پؤڑی
ہے مورکھ! کسے نے بھی اتھے سدا بیٹھ نہیں رہنا، کیوں پیر پسار رہا ہیں؟ (کیوں مایا دے کھلارے کھلار رہا ہیں؟)
توں سرف مایا واستے ہی کئی پاپڑ ویل رہا ہیں، انیکاں ٹھگیاں-فریب کر رہا ہیں۔
ہے مورکھ! توں دھن جوڑ رہا ہیں، (دھن دی خاتر) دوڑ-بھجّ کردا ہیں، تے تھکّ-ٹٹّ جاندا ہیں،
پر انت سمے اہ دھن تیری جند دے کمّ تاں نہیں آویگا۔
(ہے بھائی!) گرمکھاں دی سکھیا دھیان نال سن، پرماتما دا بھجن کر آتمک شانتی (تدوں ہی) ملیگی۔
سدا سرف پرماتما نال (دلی) پریتِ بنا۔ اہی پیار سدا کائم رہن والا ہے۔
(پر) (ہے پربھو!) اہ جیو وچارے (مایا دے ٹاکرے تے بے-وسّ) ہن۔
ہے نانک! (آکھ-) جدھر توں اہناں نوں لاؤندا ہیں، ادھر ہی لگدے ہن، ہریک سبب سرف تیرے ہتھ وچ ہے، توں ہی سبھ کجھ کر سکدا ہیں، تے جیواں پاسوں) کرا سکدا ہیں ۔۔33۔۔
سلوکُ ۔۔
ہے نانک! پربھو دے سیوکاں نے اہ ویکھ لیا ہے (اہ نسچا کر لیا ہے) کِ ہریک دات پربھو آپ ہی دین والا ہے۔
(اس واستے اہ مایا دی ٹیک رکھن دے تھاں) پربھو دے دیدار نوں (آپنی زندگی دا) آسرا بنا کے سواس سواس اس نوں یاد کردے ہن ۔۔1۔۔
پؤڑی
اک پربھو ہی (ایسا) داتا ہے جو سبھ جیواں نوں رزک اپڑان دے سمرتھ ہے،
اس دے بیئنت خزانے بھرے پئے ہن، ونڈدیاں خزانیاں وچ توٹ نہیں آؤندی۔
داتار جو سدا تیرے سر تے موجود ہے،
ہے مورکھ من! توں اس نوں کیوں بھلاندا ہیں؟
پر ہے متر! کسے جیو نوں اہ دوش بھی نہیں دتا جا سکدا (کِ مایا دے موہ وچ پھس کے توں داتار نوں کیوں وسار رہا ہیں)
(اسل گلّ اہ ہے کِ جیو دے آتمک جیون دے راہ وچ) پربھو نے آپ ہی مایا دی موہ دا بنھ بنا دتا ہے۔
ہے پربھو! جنھاں بندیاں دے دل وچوں توں آپ ہی (مایا دے موہ دیاں) چوبھاں دور کردا ہیں،
ہے نانک! (آکھ-) اہ گرو دی سرن پے کے مایا ولوں رجّ جاندے ہن (ترشنا مکا لیندے ہن) ॥34۔۔
سلوکُ ۔۔
ہے میری جندے! سرف پرماتما دا آسرا لے، اس توں بنا کسے ہور (دی سہائتا) دی آس لاہ دے۔
ہے نانک! سدا پربھو دی یاد من وچ وسانی چاہیدی ہے، ہریک کمّ سرے چڑھ جاندا ہے ۔۔1۔۔
پؤڑی
جے سنتاں دی سنگتِ وچ بہن-کھلون ہو جائے، تاں (مایا دی خاتر من دی بے-سبری والی) بھٹکنا مٹ جاندی ہے۔
(پر اہ کوئی سوکھی کھیڈ نہیں۔ ہے پربھو!) جس جیو اتے توں آپنے در توں مہر کردا ہیں، اسے دے من وچ جیون دی سہیہ سوجھ پیندی ہے (تے اس دی بھٹکنا مکدی ہے)۔
(اس نوں اہ گیان ہندا ہے کِ) اسل سچے ساہوکار اہ ہن (جنھاں پاس سدا-تھر رہن والا نام-دھن ہے،
جو ہری-نام دی پونجی دا ونج کردے ہن۔
اہناں دے اندر گمبھیرتا آؤندی ہے، اہ وڈیائی سوبھا کھٹدے ہن،
جیہڑے بندے ہری-نام کناں نال (دھیان نال) سندے رہندے ہن۔
گرو دی راہیں جنھاں دے ہردے وچ پربھو دا نام وسدا ہے،
ہے نانک! اہناں نوں (لوک پرلوک وچ) وڈیائی ملدی ہے ۔۔35۔۔
سلوکُ ۔۔
جنھاں بندیاں نے کمّ-کار کردیاں پیار نال پربھو دا نام ہی نام جپیا ہے (کسے ویلے وساریا نہیں)
ہے نانک! اہناں نوں پورے گرو نے پرماتما آپنے نیڑے وکھا دتا ہے، گرو دی سنگتِ وچ رہِ کے اہناں نوں گھور دکھّ نہیں پونہدا ۔۔1۔۔
پؤڑی
اہ گھور دکھاں دے ٹوئے وچ نہیں پیندے،
جنھاں دے من وچ تن وچ پربھو دا نام وسیا رہندا ہے۔
جیہڑے بندے گرو دی راہیں پربھو-نامو نوں سبھ پدارتھاں دا خزانا جان کے جپدے ہن،
اہ (پھر) آتمک موتے مارن والی مایا (دے موہ) وچ (دوڑ-بھج کردے) نہیں کھپدے۔
اہناں دے جیون-سفرن وچ (مایا) کوئی روک نہیں پا سکدی،
جنھاں نوں گرو نے نام-منتر دے دتا۔