جس منکھّ دے من نوں پرماتما دے نام دی لگن لگّ جاندی ہے،
اس دے ہردے وچ پورن شانتی آنند بنیا رہندا ہے، اس دے ہردے وچ (وکاراں دی پہلی) بل رہی اگّ بجھّ جاندی ہے ۔۔ رہاؤ۔۔
جہڑا منکھّ گرو دے دسے رستے اتے تردا ہے، (اس دی سنگت وچ رہِ کے) انیکاں وکاری منکھّ (وکاراں توں) بچ جاندے ہن۔
جس منکھّ دے متھے اتے پرماتما دے سیوک دی چرن-دھوڑ لگدی ہے، (اس دے اندر، مانو) انیکاں تیرتھاں (دے اشنان) دی پوترتا ہو جاندی ہے ۔۔1۔۔
جس منکھّ دی سرت پربھو دے سوہنے چرناں دے دھیان وچ ٹکی رہندی ہے، اس نوں مالک-پربھو ہریک سریر وچ وسدا دسّ پیندا ہے۔
ہے نانک! جہڑا منکھّ چانن-روپن بیئنت پربھو دی سرن وچ آ جاندا ہے، جمدوت مڑ اس نال کوئی جھگڑا نہیں پاندا ۔۔2۔۔7۔۔15۔۔
راگ کیدارا وچّ گرو ارجندیو جی دی بانی 'چھنت'۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
ہے میرے پیارے! ہے میرے پریتم! (مینوں) مل ۔۔ رہاؤ۔۔
اہ سرب-ویاپک سرجن ہار سبھ تھائیں موجود ہے۔
پربھو (نوں ملن) دا رستا پربھو نے آپ ہی بنایا ہے (اہ رستا اہ ہے کِ) سنت جناں دی سنگت وچ ہی اس نال ڈونگھی سانجھ پے سکدی ہے۔
سنت جناں دی سنگت وچ ہی سرجن ہار اکال پرکھ نال جان-پچھان ہو سکدی ہے۔ (سنت جناں دی سنگت وچ رہِ کے ہی اس نوں) ہریک سریر وچ اکھیں ویکھیا جا سکدا ہے۔
جہڑا منکھّ (سنت جناں دی سنگت دی برکتِ نال پربھو دی) سرن آؤندا ہے، اہ سارے سکھ ہاسل کر لیندا ہے۔ پربھو اس منکھّ دی کیتی ہوئی مہنت نوں رتا بھر بھی نہیں گواندا۔
جہڑا منکھّ آتمک اڈولتا وچ ٹک کے پیار نال گناں دے خزانے پربھو دے گن گاندا ہے، اہ سبھ توں اچے پریم-رس وچ مست رہندا ہے۔
(ہے پربھو!) داس نانک تیری سرن ہے۔ توں سبھ گناں نال بھرپور ہیں، توں سرب-ویاپک ہیں، توں (سارے جگت دا) رچنہار ہیں ۔۔1۔۔
جہڑے منکھّ ہری دی پریما-بھگتی وچ وجھّ جاندے ہن، اہ (ہری نوں چھڈّ کے) کسے ہور تھاں نہیں جا سکدے۔
(جویں) مچھی (پانی دا) وچھوڑا سہار نہیں سکدی، پانی توں بنا مچھیاں مر جاندیاں ہن۔
(جنھاں دے من پریم-بھگتی وچ وجھّ گئے ہن، اہناں وچوں کسے پاسوں بھی) پرماتما (دی یاد) توں بنا رہا نہیں جا سکدا، کسے پاسوں بھی وچھوڑے دا دکھّ سہاریا نہیں جا سکدا (جویں) پپیہا ہر ویلے سوانتی بوند لئی ترسدا ہے۔
(جویں) جد تک رات ناہ مکے، جد تک سورج دی کرن لوء ن کرے، چکوی نوں سکھ نہیں مل سکدا۔
(پربھو-پریم وچ وجھے ہوئے منکھاں لئی) اہ دن بھاگاں والا ہندا ہے جدوں اہناں دا من پربھو دے دیدار وچ جڑدا ہے، اہ ہر ویلے پربھو دے گن گاندے رہندے ہن۔
داس نانک بینتی کردا ہے (کِ جنھاں دے من پربھو-پریم وچ وجھے ہوئے ہن، اہناں دے) پران پرماتما دی یاد توں بنا کتے بھی دھیرج نہیں پا سکدے ۔۔2۔۔
جویں ساہ (آؤن) توں بنا منکھّ دا سریر کتے سوبھا نہیں پا سکدا،
(تویں پرماتما دے) درسن توں بنا سادھو-جن (سوبھا نہیں پا سکدا)۔ (پربھو دے درسن توں بنا منکھّ دا من) اک کھن لئی بھی ٹک نہیں سکدا۔
پرماتما دے نام توں بنا جو جیؤن ہے، اہ جیؤن نرک (دا دکھّ) سہارن (دے تلّ) ہے۔ پر جس منکھّ دا من پرماتما دے سوہنے چرناں وچ وچھّ جاندا ہے،
اہ پرماتما دے نام دا رسیا ہو جاندا ہے، ہرِ-نام دا پریمی ہو جاندا ہے، ہرِ-نام وچ اس دی لگن لگی رہندی ہے، اس دی کتے بھی نرادری نہیں ہندی۔
سادھ سنگت وچ ٹکے رہنا (تے، سادھ سنگت دی برکتِ نال) پربھو نال ملاپ ہو جانا (اس توں ایسا آتمک آنند پیدا ہندا ہے کِ) اہ آنند لکیا نہیں رہِ سکدا۔
ہے نانک دے مالک-پربھو! جس منکھّ اتے توں دیاوان ہندا ہیں، اہ تیرے چرناں وچ لین رہندا ہے ۔۔3۔۔
(پربھو جی دی) بھال کردیاں کردیاں (آخر) پربھو جی (آپ ہی) دیا کر کے (مینوں) مل پئے (پربھو دا ملاپ پربھو جی دی مہر نال ہی ہندا ہے)۔
میرے وچ کوئی گن نہیں سی، میں نیویں جیون والا ساں، میں اناتھ ساں۔ پر پربھو جی نے میرے اؤگناں ول دھیان نہیں دتا۔
پربھو نے میرے اؤگن نہیں وچارے، مینوں پورن سکھ اس نے دے دتے، (تاہیئیں تاں اہ) کہا جاندا ہے کِ (پتتاں نوں) پوتر کرنا (پربھو دا) مڈھّ-کدیماں دا سبھاؤ ہے۔
اہ سن کے کِ پربھو بھگتی نوں پیار کرن والا ہے، میں اس دا پلا پھڑ لیا (تے بھگتی دی دات منگی)۔ پربھو ہریک سریر وچ پورن تور تے ویاپک ہے۔
جدوں میں اس دا پلا پھڑ لیا، تاں اہ سکھاں دا سمندر پربھو مینوں آپ-مہارا ہی مل پیا۔ جنم توں مرن تک دے میرے سارے ہی دکھّ تھکّ گئے (مکّ گئے)۔
ہے نانک! (آکھ-ہے بھائی!) پربھو آپنے داساں دا ہتھ پھڑ کے اہناں نوں آپنے نال ملا لیندا ہے۔ پرماتما دا نام (اہناں سیوکاں دے) ہردے وچ ہار بنیا رہندا ہے ۔۔4۔۔1۔۔