گرو توں بنا (جگت وچ آتمک جیون ولوں) ہنیرا (ہی ہنیرا) ہے۔
گرو نوں مل کے (ہی اس ہنیرے وچوں) پار لنگھیدا ہے ۔۔2۔۔
ہؤمے دے آسرے جیو (انیکاں) کرم کردے ہن،
اہ سارے کرم (جیواں دے) گل وچ پھاہیاں بن جاندے ہن۔
جیو آپنے ہردے وچ ممتا وسائی رکھدا ہے،
اہ ممتا ہی جیو دے پیر وچ لوہے دی بیڑی بن جاندی ہے۔
اہ منکھّ گرو نوں مل کے اک پرماتما نال ڈونگھی سانجھ پا لیندا ہے،
جس دے متھے اتے بھاگ جاگ پیندا ہے ۔۔3۔۔
اہی منکھّ پربھو-چرناں وچ جڑدا ہے جہڑا پربھو دے من وچ پیارا لگدا ہے؛
اہی منکھّ کراہے پیندا ہے جس نوں پربھو آپ کراہے پاندا ہے۔
آپنے آپ توں ناہ کوئی مورکھ ہے ناہ کوئی سیانا ہے۔
پرماتما جو کجھ جیو پاسوں کراندا ہے اس دے انوسار ہی اس دا نام (مورکھ جاں گیانی) پے جاندا ہے۔
تیرے گناں دا انت نہیں پے سکدا، تیری ہستی دا ارلا پارلا بنا نہیں لبھّ سکدا۔
داس نانک تیتھوں سدا سدکے جاندا ہے ۔۔4۔۔1۔۔17۔۔
مارو مہلا 5 ۔۔
(اس پرماتما دی پیدا کیتی ہوئی) موہنی مایا دے سارے ترِ-گنی جیواں نوں آپنے وسّ وچ کیتا ہویا ہے،
ساری لکائی ناسونت دنیا دے لوبھ وچ پھسی ہوئی ہے۔
سارے جیو (اس مایا دی) ممتا وچ پھس کے (اس نوں) اکٹھی کردے ہن، پر اخیرلے ویلے اہ سبھ نوں دھوکھا دے جاندی ہے ۔۔1۔۔
جہڑا پرماتما ڈر-رہت ہے، جس دا کوئی خاس سروپ دسیا نہیں جا سکدا، جو دیا دا گھر ہے،
اہ سارے جیواں دی پالنا کردا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
کوئی تاں ایسا ہے جو بڑی مہنت نال کما کے دھرتی وچ دبّ رکھدا ہے؛
کوئی ایسا ہے جو سپنے وچ (بھی، بھاو، کدے بھی اس نوں) ہتھوں نہیں چھڈدا۔
جس منکھّ نے ہکومت کر کے خزانا جوڑ لیا؛ اہ کدے اکّ تھاں ناہ ٹکن والی مایا اس دے نال بھی نہیں جاندی ۔۔2۔۔
کوئی اجہا منکھّ ہے جس نوں اہ مایا جند نالوں سریر نالوں بھی ودھیک پیاری لگدی ہے۔
کوئی ایسا ہے جو ماپیاں دا ساتھ چھڈّ کے اکٹھی کردا ہے؛
پتراں متراں بھراواں توں لکا کے رکھدا ہے، پر اہ اس دے کول بھی نہیں کھلوندی ۔۔3۔۔
کئی ایسے ہن جو تیاگی بن کے سمادھی لا کے بیٹھدے ہن؛
کئی جوگی ہن جتی ہن سیانے پنڈت ہن؛
(پنڈت) گھر وچ، (تیاگی) مڑھیاں مساناں وچ جنگلاں وچ ٹکے رہندے ہن، پر اہ مایا اٹھّ کے اہناں نوں بھی چمبڑ جاندی ہے ۔۔4۔۔
مالک-پربھو نے جنھاں منکھاں دے (مایا دے موہ دے) بندھن کٹّ دتے،
اہناں دے ہردے وچ پرماتما دا نام سدا لئی آ ٹکیا،
اہ منکھّ گرو دی سنگت وچ رہِ کے (مایا دے موہ دیاں پھاہیاں توں) آزاد ہو گئے۔ ہے نانک! پرماتما نے اہناں ول مہر دی نگاہ کیتی، تے، اہناں سبھ توں اچی آتمک اوستھا پراپت کر لئی ۔۔5۔۔2۔۔18۔۔
مارو مہلا 5 ۔۔
اسے نرلیپ پرماتما دا سمرن کردے رہو،
جس (دے در) توں کوئی بھی جیو خالی نہیں جاندا۔
ماں دے پیٹ وچ جس نے پالنا کیتی،
جند تے سریر دے کے پیدا کر کے سوہنا بنا دتا۔
اسے سرجن ہار نوں ہریک کھن جپنا چاہیدا ہے،
جس نوں سمردیاں آپنے سارے اؤگناں نوں ڈھکّ سکیدا ہے۔
پرماتما دے سوہنے چرن (آپنے) ہردے وچ وسائی رکھو،
تے اس تراں مایا (ساغر دے ٹھاٹھاں مار رہے) پانی توں (آپنی) جند نوں بچا لوو۔
(سمرن دی برکتِ نال) سارے کیرنے تے ورلاپ مٹ جاندے ہن،
گوبند (دا نام) جپ کے بھٹکنا اتے ڈر (دا پڑدا) پھٹ جاندا ہے۔
پر، کوئی ورلا منکھّ گرو دی سنگت وچ رہِ کے نام پراپت کردا ہے۔
نانک اس منکھّ توں سدا سدکے جاندا ہے ۔۔1۔۔
پرماتما دے نام نوں آپنے من وچ آپنے سریر وچ (آپنی زندگی دا) سہارا بنائی رکھّ۔
جہڑا منکھّ (نام) سمردا ہے (سنسار-سمندر توں) اس (منکھّ) دا پار-اتارا ہو جاندا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے مورکھ!) توں ناسونت پدارتھ نال تے اس نوں سدا-تھر رہن والا سمجھ رہا ہیں۔
ہے دشٹ! ہے مورکھ! ہے بے-سمجھ! توں (ناسونت پدارتھاں) پیار پایا ہے۔
(ہے مورکھ!) توں کام کرودھ لوبھ (آدک وکاراں) دے نشے وچ مست ہیں،
تے، اس تراں کوڈی دے وٹے آپنا (کیمتی منکھا) جنم گوا رہا ہیں۔
ہے مورکھ! (سرف پرماتما ہی) آپنا (اسل ساتھی ہے، اس نوں) چھڈّ کے پرائے (ہو جان والے دھن-پدارتھ) نال پیار کر رہا ہیں۔
تینوں مایا دا نشا چڑھیا ہویا ہے، توں من دے پچھے لگّ کے سرف سریر دی خاتر دوڑ-بھجّ کردا ہیں۔
دنیا دے موج-میلے ماندیاں تیری ترشنا نہیں مٹدی۔
(تیری رجن دی) آس (کدے) پوری نہیں ہندی۔ ناسونت مایا دی خاتر ہی تیریاں ساریاں گلاں ہن۔
جیو اس سنسار وچ اکلا ہی آؤندا ہے اتھوں اکلا ہی تر پیندا ہے؛