دناں توں پہر تے پہراں توں گھڑیاں (گن لؤ، اسے تراں تھوڑا تھوڑا سما کر کے) امر گھٹدی جاندی ہے، تے سریر کمزور ہندا جاندا ہے،
(سبھ جیواں دے سر اتے) کال-روپ شکاری اؤں پھردا ہے جویں (ہرن آدکاں دا شکار کرن والے) شکاری۔ دسو، (اس شکاری توں بچن لئی کہڑا جتن کیتا جا سکدا ہے؟ ॥1۔۔
(ہر اک جیو دے سر اتے) اہ دن آؤندا جاندا ہے (جدوں کال-شکاری آ پکڑدا ہے)؛
ماں، پیو، بھرا، پتر، وہٹی-اہناں وچوں کوئی (اس کال دے اگے) کسے دی سہائتا نہیں کر سکدا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جد تک سریر وچ آتما موجود رہندا ہے، پشو-(منکھّ) آپنے اسلے نوں سمجھدا نہیں،
ہور ہور جیؤن لئی لالچ کردا ہے، اس نوں اکھیں (اہ) نہیں دسدا (کِ کال-اہیری توں چھٹکارا نہیں ہو سکیگا) ॥2۔۔
کبیر آکھدا ہے-ہے بھائی! سنو، من دے (اہ) بھلیکھے دور کر دیو (کِ سدا اتھے بہِ رہنا ہے)۔
ہے جیو؟ (ہور لالسا چھڈّ کے) سرف پربھو نام سمرو، تے اس اکّ دی شرن آؤ ۔۔3۔۔2۔۔
اس وچ کوئی انوکھی گلّ نہیں ہے، جو بھی منکھّ پربھو-پریم تے پربھو-بھگتی نال سانجھ بناؤندا ہے (اس دا پربھو نال اکّ-مکّ ہو جانا کوئی وڈی گلّ نہیں ہے۔
جویں پانی پانی وچ مل کے (مڑ) وکھرا نہیں ہو سکدا، تویں (کبیر) جلاہ (بھی) آپا-بھاو مٹا کے پرماتما وچ مل گیا ہے ۔۔1۔۔
ہے سنت جنو! (لوکاں دے بھانے) میں متّ دا کملا ہی سہیہ (بھاو، لوک مینوں پئے مورکھ آکھن کِ میں کانشی چھڈّ کے مگہر آ گیا ہاں)۔
(پر،) ہے کبیر! جے توں کانشی وچ (رہندا ہویا) سریر چھڈیں (تے مکتی مل جائے) تاں پرماتما دا اس وچ کیہ اپکار سمجھیا جائگا؟ کیونکِ کانشی وچ تاں اننج ہی اہناں لوکاں دے خیال انوسار مرن لگیاں مکتی مل جاندی ہے، تاں پھر سمرن دا کیہ لابھ؟ ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
(پر) کبیر آکھدا ہے-ہے لوکو! سنو، کوئی منکھّ کسے بھلیکھے وچ ناہ پے جائے (کِ کانشی وچ مکتی ملدی ہے، تے مگہر وچ نہیں ملدی)،
جے پرماتما (دا نام) ہردے وچ ہووے، تاں کانشی کیہ تے کلراٹھا مگہر کیہ (دوہیں تھائیں پربھو وچ لین ہو سکیدا ہے) ॥2۔۔3۔۔
جے منکھّ تپ آدک ہولے میل دے کمّ کر کے اندر-پری جاں شو-پری وچ بھی اپڑ جائگا،
تاں بھی اتھوں مڑ واپس آویگا (بھاو، شاستر دے آپنے ہی لکھے انوسار اہنیں تھائیں بھی سدا نہیں ٹکے رہِ سکیدا) ॥1۔۔
(میں آپنے پربھو پاسوں 'نام' توں بنا ہور) کیہ منگاں؟ کوئی چیز سدا کائم رہن والی نہیں (دسدی)۔
(تانتے ہے بھائی!)پرماتما دے نام نوں ہی ہردے وچّ دھارن کر ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جگت وچ نامنا، راج، ایشورج، وڈیائی-
اہناں وچوں بھی کوئی انت ویلے سنگی-ساتھی نہیں بن سکدا ۔۔2۔۔
پتر وہٹی، دھن پدارتھ-
دسّ، (ہے بھائی!) اہناں توں بھی کسے نے کدے سکھ لبھا ہے؟ ॥3۔۔
کبیر آکھدا ہے-(پربھو دے نام توں کھنجھ کے) ہور کوئی کمّ کسے ارتھ نہیں۔
میرے من نوں تاں پرماتما دا نام ہی (سدا کائم رہن والا) دھن پرتیت ہندا ہے ۔۔4۔۔4۔۔
ہے بھائی! پربھو دا سمرن کر، پربھو دا سمرن کر۔ سدا رام دا سمرن کر۔
پربھو دا سمرن کرن توں بنا بہت جیو (وکاراں وچ) ڈبدے ہن ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
وہٹی، پتر، سریر، گھر، دولت-اہ سارے سکھ دین والے جاپدے ہن،
پر جدوں موت-روپ تیرا اخیرلا سما آیا، تاں اہناں وچوں کوئی بھی تیرا آپنا نہیں رہِ جائگا ۔۔1۔۔
اجامل، گز، گنکا-اہ وکار کردے رہے،
پر جدوں پرماتما دا نام اہناں نے سمریا، تاں اہ بھی (اہناں وکاراں وچوں) پار لنگھ گئے ۔۔2۔۔
(ہے سجن!) توں سور، کتے آدک دیاں جونیاں وچ بھٹکدا رہا، پھر بھی تینوں (ہن) شرم نہیں آئی (توں اجے بھی نام نہیں سمردا)۔
پرماتما دا امرت-نامت وسار کے کیوں (وکاراں دا) زہر کھا رہا ہیں؟ ॥3۔۔
(ہے بھائی!) شاستراں انوسار کیتے جان والے کہڑے کمّ ہن، تے شاستراں وچ کنھاں کماں بارے مناہی ہے-اہ وہم چھڈّ دیہ، تے پرماتما دا نام سمر۔
ہے داس کبیر! توں آپنے گرو دی کرپا نال آپنے پرماتما نوں ہی آپنا پیارا (ساتھی) بنا ۔۔4۔۔5۔۔
راگ دھناسری وچّ بھگت نامدیو جی دی بانی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
جنھاں نے ڈونگھیاں نیہاں پٹوا کے اتے مہل-ماڑیاں اسرائے (اہناں دے بھی اتھے ہی رہِ گئے؛
تاہیئیں سیانے بندے اہناں مہل-ماڑیاں دا بھی مان نہیں کردے؛ ویکھو) مارکنڈے رشی نالوں کس دی وڈی امر ہونی ئے؟ اس نے ککھاں دی کلی وچ ہی جھٹّ لنگھایا ۔۔1۔۔
اساڈا اسل پیارا (جس نے ساتھ نبھاؤنا ہے) تاں کرتار ہے، پرماتما ہے۔
ہے بندیو! (آپنے سریر دا) کیوں مان کردے ہو! اہ سریر ناسونت ہے، ناس ہو جائگا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔