راگ جیتسری، گھر 1 وچّ گرو رامداس جی دی چار-بنداں والی بانی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
(ہے بھائی! جدوں) گرو نے میرے سر اتے آپنا ہتھ رکھیا، تاں میرے ہردے وچ پرماتما دا رتن (ورگا کیمتی) نام آ وسیا۔
(ہے بھائی! جس بھی منکھّ نوں) گرو نے پرماتما دا نام دتا، اس دے انیکاں جنماں دے پاپ دکھّ دور ہو گئے، (اس دے سروں پاپاں دا) کرزا اتر گیا ۔۔1۔۔
ہے میرے من! (سدا) پرماتما دا نام سمریا کر، (پرماتما) سارے پدارتھ (دین والا ہے)۔
(ہے من! گرو دی سرن پیا رہُ) پورے گرو نے (ہی) پرماتما دا نام (ہردے وچ) پکا کیتا ہے۔ تے، نام توں بنا منکھا زندگی وئرتھ چلی جاندی ہے رہاؤ۔۔
ہے بھائی! جیہڑے منکھّ آپنے من دے پچھے تردے ہن اہ گرو (دی سرن) توں بنا مورکھ ہوئے رہندے ہن، اہ سدا مایا دے موہ وچ پھسے رہندے ہن۔
اہناں نے کدے بھی گرو دا آسرا نہیں لیا، اہناں دا سارا جیون وئرتھ چلا جاندا ہے ۔۔2۔۔
ہے بھائی! جیہڑے منکھّ گرو دے چرناں دی اوٹ لیندے ہن، اہ خسم والے بن جاندے ہن، اہناں دی زندگی کامیاب ہو جاندی ہے۔
ہے ہری! ہے جگت دے ناتھ! میرے اتے میہر کر، مینوں آپنے داساں دے داساں دا داس بنا لے ۔۔3۔۔
ہے گرو! اسیں مایا وچ انھے ہو رہے ہاں، اسیں آتمک جیون دی سوجھ توں سکھنے ہاں، سانوں سہیہ جیون-جگتِ دی سوجھ نہیں ہے، اسیں تیرے دسے ہوئے جیون-راہن اتے تر نہیں سکدے۔
ہے داس نانک! (آکھ-) ہے گرو! سانوں انھیاں نوں آپنا پلا پھڑا، تاں کِ تیرے پلے لگّ کے اسیں تیرے دسے ہوئے رستے اتے تر سکیئے ۔۔4۔۔1۔۔
جیتسری مہلا 4 ۔۔
ہے بھائی! پرماتما دا نام بڑا ہی کیمتی ہیرا ہے لال ہے، پر گاہک توں بنا اہ ہیرا ککھّ ورگا ہویا پیا ہے۔
جدوں اس رتن دا گاہک گرو مل پیا، تدوں اہ رتن لکھیں رپئیں وکن لگّ پیا ۔۔1۔۔
ہے بھائی! میرے من وچ پرماتما نے آپنا نام-ہیرا لکا کے رکھیا ہویا سی۔
دیناں اتے دیا کرن والے اس ہری نے مینوں گرو ملا دتا۔ گرو ملن نال میں اہ ہیرا پرکھ لیا (میں اس ہیرے دی کدر سمجھ لئی) رہاؤ۔۔
ہے بھائی! آپنے من دے پچھے ترن والے منکھاں دے ہردے وچ آتمک جیون ولوں بے-سمجھی (دا) ہنیرا پیا رہندا ہے، (تاہیئیں) اہناں نے آپنے ہردے-گھر وچ ٹکیا ہویا نام-رتن (کدے) نہیں ویکھیا۔
اہ منکھّ مایا-سپنی (دے موہ) دا زہر کھاندے رہندے ہن، (اس واستے) اہ مورکھ بھٹکنا دے کارن کراہے پے کے آتمک موتے مرے رہندے ہن ۔۔2۔۔
ہے ہری! مینوں چنگے سنت جن ملا، مینوں گرو دی سرن وچ رکھّ۔
ہے پربھو! ہے مالک! میری مدد کر۔ میں ہور پاسے چھڈّ کے تیری سرن آ پیا ہاں ۔۔3۔۔
ہے پربھو! توں وڈا پرکھ ہیں، توں اپہنچ ہیں، اسیں آپنی جیبھ نال تیرے کیہڑے کیہڑے گن آکھ کے دسّ سکدے ہاں؟
ہے داس نانک! (آکھ-) جس منکھّ اتے پربھو میہر کیتی، اس پتھر نوں (سنسار-سمندر وچ) ڈبدے نوں اس نے بچا لیا ۔۔4۔۔2۔۔