سلوکُ م 3 ۔۔
مہاں پرکھ کسے دے سمبندھ وچ سکھیا دا بچن بولدے ہن (پر اہ سکھیا) سارے سنسار لئی سانجھی ہندی ہے،
جو منکھّ ستگورو دے سنمکھ ہندا ہے، اہ (سن کے) پربھو دا ڈر (ہردے وچ دھارن) کردا ہے، تے آپنے آپ دی کھوج کردا ہے۔
ستگورو دی کرپا نال اہ سنسار وچ ورتدا ہویا ہی مایا ولوں اداس رہندا ہے، تاں اس دا من آپنے آپ وچ پتیج جاندا ہے (باہر بھٹکنوں ہٹ جاندا ہے)۔
ہے نانک! جنھاں دا من پتیجیا نہیں، اہناں نوں گیان دیاں گلاں کرن دا کوئی لابھ نہیں ہندا ۔۔1۔۔
م 3 ۔۔
ہے پنڈت! جنھاں منکھاں نے ستگورو دے سنمکھ ہو کے (ہری وچ) من نہیں جوڑیا، اہناں نوں آخر دکھّ واپردا ہے؛
اہناں اندروں تے باہروں انھیاں نوں کوئی سمجھ نہیں آؤندی۔
(پر) ہے پنڈت! اہناں دی کمائی دی برکتِ سارا سنسار کھاندا ہے، جو منکھّ ہری دے نام وچ رتے ہوئے ہن،
جنھاں نے ستگورو دے شبد دی راہیں سفت-سالاہ کیتی ہے تے ہری وچّ لین ہن۔
ہے پنڈت! مایا دے موہ وچ (پھسے رہاں) برکتِ نہیں ہو سکدی (آتمک جیون ودھدا-پھلدا نہیں) تے ناہ ہی نام-دھن ملدا ہے؛
پڑھ کے تھکّ جاندے ہن، پر سنتوکھ نہیں آؤندا تے ہر ویلے (امر) سڑدیاں ہی گزردی ہے؛
اہناں دی گلا-گزاری مکدی نہیں تے من وچوں چنتا نہیں جاندی۔
ہے نانک! نام توں سکھنا رہن کرکے منکھّ کالے-مونہ ہی (سنسار توں) اٹھّ جاندا ہے ۔۔2۔۔
پؤڑی ۔۔
ہے پیارے ہری! مینوں گرمکھ ملا، جنھاں نوں مل کے میں تیرا راہ پچھاں۔
جو منکھّ مینوں ہری متر (دی خبر) دسے، میں اس توں سدکے ہاں۔
اہناں نال میں گناں دی بھیالی پاواں تے ہری-نام سمراں۔
میں سدا پیارا ہری سمراں تے سمر کے سکھ لواں۔
میں سدکے ہاں اس ستگورو توں، جس نے (پرماتما دی) سمجھ بخشی ہے ۔۔12۔۔
سلوکُ م 3 ۔۔
پنڈت دی (بھی) میل دور نہیں ہندی، بھاویں چارے جگ وید پڑھدا رہے۔
(کیونکِ) تناں گناں والی مایا (اس میل دا) کارن ہے، (جس کرکے پنڈت) ہؤمے وچ نام وسار دیندا ہے۔
بھلے ہوئے پنڈت مایا دے وپار وچ تے مایا دے موہ وچ لگے ہوئے ہن۔
اہناں دے اندر ترشنا ہے بھکھّ ہے، گوار مورکھ بھلے ہی مر گئے ہن (بھاویں دھرم پستکاں پڑھدے ہن) (بھاو، مایا دے لالچ وچ رہِ کے آتمک موت سہیڑ گئے)۔
ستگورو دے دسے راہ تے تریاں تے سچے شبد وچ وچار کیتیاں سکھ ملدا ہے۔
سچے نام وچ پیار کرن نال اندروں ترشنا تے بھکھّ دور ہو جاندی ہے۔
ہے نانک! جو منکھّ نام وچ رنگے ہوئے ہن تے جنھاں نے ہری نوں ہردے وچ پرویا ہویا ہے اہ آتمک اڈولتا وچ ٹک کے سنتوکھی ہو گئے ہن ۔۔1۔۔
م 3 ۔۔
منمکھ نے ہری دا نام نہیں سمریا، اس کرکے بہتا دکھی ہندا ہے۔
اس دے ہردے وچ اگیان (-روپ) ہنیرا ہندا ہے (اس لئی) اس نوں کوئی سوجھی نہیں پیندی۔
من دے ہٹھ کرکے اہ اڈول اوستھا وچ کجھ نہیں بیجدا (نام نہیں جپدا)، (اس آتمک خوراک توں سکھنا) بھکھا اگے کیہ کھائیگا؟
(منمکھ) نام-خزانا وسار کے مایا وچ جا لگا ہے۔
ہے نانک! ستگورو دے سنمکھ ہوئے منکھاں نوں وڈیائی ملدی ہے، جے ہری آپ ہی سنگتِ وچ ملا لئے ۔۔2۔۔
پؤڑی ۔۔
جو جیبھ ہری دا جس گاؤندی ہے، اہ بڑی سندر لگدی ہے؛
جو منوں تنوں ہو کے مونہوں ہری-نام بولدی ہے اہ ہری نوں پیاری لگدی ہے؛
جو ستگورو دے سنمکھ ہو کے سواد چکھدی ہے، اہ رجّ جاندی ہے (بھاو، اہ جیبھ ہور رساں ولّ نہیں دوڑدی)۔
پیارے ہری دے گن سدا گاؤندی ہے تے گن گا کے گنی (ہری) دی (ہورناں نوں) سکھیا دیندی ہے۔
جس (جیبھ) تے ہری آپ دیال ہندا ہے، اہ 'گرو گرو' جپدی ہے ۔۔13۔۔
سلوکُ م 3 ۔۔
جویں ہاتھی دے سر تے کنڈا ہے تے جویں اہرن (ودان ہیٹھاں) سر دیندی ہے،
تویں سریر تے من (ستگورو نوں) ارپن کر کے ساودھان ہو کے سیوا کرو؛