(ہے سخی!) جس جیو-استری نوں گرو نے پربھو چرناں وچ جوڑ دتا اس نے پربھو-پتیو نوں آپنے انگ-سنگ وسدا پچھان لیا،
اہ انتر-آتمے گرو دے شبد دی برکتِ نال پربھو نال اک-مک ہو گئی، آتمک اڈولتا وچ ٹک کے اس نے (آپنے اندروں وکاراں والی) تپش بجھا لئی۔
(ہے سخی! جس جیو-استری نے) گر-شبد دی سہائتا نال آپنے اندروں وکاراں والی تپش بجھا لئی، اس دے اندر ٹھنڈ پے گئی، آتمک اڈولتا وچ ٹک کے اس نے ہرِ-نام دا سواد چکھّ لیا۔
آپنے پربھو پریتم نوں مل کے اہ سدا پریم-رنگم ماندی ہے، سدا-تھر پربھو دی سفت-سالاہ والے گر-شبد وچ جڑ کے اس دی بولی مٹھی ہو جاندی ہے۔
(ہے سخی!) پنڈت (دھارمک پستک) پڑھ پڑھ کے، مون-دھاری (سمادھیاں لا لا کے) (جوگی جنگم آدک سادھو) بھیکھ دھار دھار کے تھکّ گئے (اہناں تریکیاں نال کسے نے مایا دے بندھناں توں) خلاسی پراپت ناہ کیتی۔
ہے نانک! پرماتما دی بھگتی توں بنا جگت (مایا دے موہ وچ) جھلا ہویا پھردا ہے، سدا-تھر پربھو دی سفت-سالاہ والے گر-شبد دی برکتِ نال پربھو-چرناں وچ ملاپ ہاسل کر لیندا ہے ۔۔3۔۔
(ہے سخی!) جس جیو-استری نوں پیارے ہرِ-پربھو نے آپنے چرناں وچ جوڑ لیا اس دے من وچ کھڑاؤ پیدا ہو جاندا ہے،
اہ جیو-استری اپار پربھو دی سفت-سالاہ والے گر-شبد دی راہیں پرماتما دے پریم-رس وچ بھجی رہندی ہے۔
اپار پربھو دی سفت-سالاہ والے شبد دی برکتِ نال اہ جیو-استری پیارے پربھو نوں مل پیندی ہے، سدا اس دے گن آپنے ہردے وچ سامبھ رکھدی ہے،
پربھو دے گن اس دے من وچ ٹکے رہندے ہن، جدوں پربھو-پتیو نے اس نوں آپنے چرناں وچ جوڑ لیا اس (دے ہردے) دی سیج سوہنی بن گئی۔ پریتم-پربھو نوں مل کے اس دے اندروں سارے اؤگن دور ہو گئے۔
(ہے سخی!) جس (ہردے-) گھر وچ پرماتما دا نام سدا سمریا جاندا ہے اتھے سدا ہی (مانو) خشی دا گیت ہندا رہندا ہے۔
ہے نانک! جیہڑے جیو پرماتما دے نام-رنگ وچ رنگے جاندے ہن اہناں دے اندر سدا آنند بنیا رہندا ہے، پربھو-چرناں وچ مل کے اہ آپنے سارے کمّ سنوار لیندے ہن ۔۔4۔۔1۔۔6۔۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
راگ آسا، گھر 3 وچّ گرو امرداس جی دی بانی 'چھنت'۔
ہے میرے (ستسنگی) سجنو پیاریو! تسی پربھو-پتیو دی بھگتی سدا کردے رہا کرو،
سدا آپنے گرو دی سرن پئے رہو (تے گرو پاسوں) سبھ توں کیمتی چیز ہرِ-نام ہاسل کرو۔
(ہے سجنو!) تسی پربھو-پتیو دی ہی بھگتی کردے رہو، اہ بھگتی پیارے پربھو-پتیو نوں پسند آؤندی ہے۔
جے (اس جیون-سفرن وچ) تسی آپنی ہی مرزی کردے رہوگے تاں پربھو-پتیو دی پرسنتا تہانوں نہیں ملیگی۔
(پر، ہے پیاریو!) بھگتی دا تے پریم دا اہ رستا بہت اؤکڑاں-بھریا ہے، کوئی ورلا منکھّ اہ رستا لبھدا ہے جو گرو دے در تے آ ڈگدا ہے۔
نانک آکھدا ہے-جس منکھّ اتے پربھو (آپ) کرپا کردا ہے اہ منکھّ آپنا من پربھو دی بھگتی وچ جوڑدا ہے ۔۔1۔۔
ہے ویراگ وچ آئے ہوئے میرے من! توں ویراگ کر کے کس نوں وکھاندا ہیں؟ (اس اپروں اپروں وکھائے ہوئے ویراگ نال تیرے اندر آتمک آنند نہیں بن سکیگا)۔
ہے من! جیہڑے منکھّ پرماتما دے گن گاندے رہندے ہن، اہناں دے اندر سدا ہی کھڑاؤ تے چاؤ بنیا رہندا ہے۔
ہے میرے من! (باہرلے وکھاوے والے ویراگ دا) پکھنڈ چھڈّ دے (تے، آپنے اندر) ملن دی تانگھ پیدا کر (کیونکِ) اہ کھسم-پربھو (اندر دی) ہریک گلّ جاندا ہے،
اہ پربھو آپ ہی جل وچ دھرتی وچ آکاش وچ (ہر تھاں سمایا ہویا ہے) جیہڑا منکھّ گرو دی سرن پیندا ہے اہ اس پربھو دی رزا نوں سمجھدا ہے۔
ہے میرے من! جس منکھّ نے پرماتما دی رزا سمجھ لئی اہی سارے آنند پراپت کردا ہے،
نانک (تینوں) اؤں دسدا ہے کِ اہو جہا ملاپ دی تانگھ رکھن والا منکھّ ہر ویلے پربھو-چرناں وچ سرتِ جوڑی رکھدا ہے ۔۔2۔۔
ہے میرے من! جتھے جتھے توں دوڑدا پھردا ہیں اتھے اتھے ہی پرماتما تیرے نال ہی رہندا ہے،
ہے من! آپنی چترائی (دا آسرا) چھڈّ دے تے، ہے من! گرو دا شبد آپنے اندر سمبھال کے رکھّ!
(پھر تینوں دسّ پئیگا کِ) اہ کھسم-پربھو سدا تیرے نال رہندا ہے۔ (ہے من!) جے توں اک کھن واستے بھی پرماتما دا نام آپنے اندر وسائیں،
تاں تیرے انیکاں جنماں دے پاپ کٹے جان، تے، آخر توں سبھ توں اچا آتمک درجا ہاسل کر لئیں۔
(ہے من!) گرو دی سرن پے کے توں سدا پرماتما نوں آپنے اندر وسائی رکھّ، (اس تراں اس) سدا کائم رہن والے پرماتما نال تیرا پکا پیار بن جائیگا۔
نانک تینوں اؤں دسدا ہے کِ ہے من! جتھے جتھے توں بھٹکدا پھردا ہیں اتھے اتھے پرماتما سدا تیرے نال ہی رہندا ہے ۔۔3۔۔
جے گرو مل پئے تاں اہ بھٹکدا من (بھٹکنا ولوں) رک جاندا ہے، تے پھر پربھو ہی من وچّ رہندا ہے۔
(پھر اہ) پرماتما دے نام دا سودا کردا ہے (بھاو،) پرماتما دا نام جپدا رہندا ہے، نام وچ لین رہندا ہے۔