ہے اننجان! ہوش کر! توں کیوں سوں رہا ہیں؟
توں جگت وچ اس جیؤن نوں سدا کائم رہن والا سمجھ بیٹھا ہیں ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(توں ہر ویلے رزک دے ہی فکر وچ رہندا ہیں، ویکھ) جس پربھو نے جند دتی ہے، اہ رزک بھی اپڑاؤندا ہے۔
سارے سریراں وچ بیٹھا ہویا اہ آپ رزک دا آہر پیدا کر رہا ہے۔
میں (اتنا وڈا ہاں) میری (اتنی ملکیئت ہے)-چھڈّ اہ گلاں، پربھو دی بندگی کر۔
ہن ویلے-سرے اس دا نام آپنے ہردے وچ سامبھ ۔۔2۔۔
امر مکن تے آ رہی ہے، پر توں آپنا راہ سچجا نہیں بنایا۔
شام پے رہی ہے، دسیں پاسیں ہنیرا ہی ہنیرا ہون والا ہے۔
روداس آکھدا ہے-ہے کملے منکھّ!
توں پربھو نوں یاد نہیں کردا، دنیا (جس دے نال توں من جوڑی بیٹھا ہیں) انت نوں ناس ہو جان والی ہے ۔۔3۔۔2۔۔
سوہی ۔۔
(جے) اچے اچے پکے گھر تے رسوئی-خانے ہون (تاں بھی کیہ ہویا؟)
موت آیاں (اہناں وچ) اک گھڑی بھی (ودھیک) کھلونا نہیں ملدا ۔۔1۔۔
(پکے گھر آدک تاں کتے رہے) اہ سریر (بھی) گھاہ دے چھپر وانگ ہی ہے۔
گھاہ سڑ جاندا ہے، تے مٹی وچ رل جاندا ہے (اہی ہال سریر دا ہندا ہے) ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
(جدوں منکھّ مر جاندا ہے تاں) رشتیدار، پروار، سجن ساتھی-
اہ سارے ہی آکھن لگّ پیندے ہن کِ اس نوں ہن چھیتی باہر کڈھو ۔۔2۔۔
آپنی وہٹی (بھی) جو سدا (منکھّ) دے نال لگی رہندی سی،
اہ آکھ کے پرے ہٹ جاندی ہے اہ تاں ہن مر گیا ہے، مر گیا ۔۔3۔۔
روداس آکھدا ہے-سارا جگت ہی (سریر نوں، جائداد نوں، سمبندھیاں نوں آپنا سمجھ کے) ٹھگیا جا رہا ہے،
پر میں اک پرماتما دا نام سمر کے (اس ٹھگی توں) بچیا ہاں ۔۔4۔۔3۔۔
راگ سوہی وچّ شیخ فرید جی دی بانی۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
بڑی دکھی ہو کے، بڑی تڑپھ کے میں ہن ہتھ مل رہی ہاں،
تے جھلی ہو کے ہن میں اس خسم نوں لبھدی پھردی ہاں۔
ہے کھسم-پربھو! تاہیئیں توں آپنے من وچ میرے نال روسا کیتا۔
تیرا کوئی دوس (میری اس بھیڑی ہالت بارے) نہیں ہے، میرے وچ ہی اؤگن سن ۔۔1۔۔
ہے میرے مالک! میں تیری کدر نا جاتی۔
جوانی دا ویلا گوا کے ہن پچھوں میں جھر رہی ہاں ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہن میں کوئل نوں پچھدی پھردی ہاں-) ہے کالی کوئل! بھلا، میں تاں آپنے کرماں دی ماری دکھی ہاں ہی) توں بھی کیوں کالی (ہو گئی) ہیں؟
(کوئل بھی اہی اتر دیندی ہے) مینوں میرے پریتم دے وچھوڑے نے ساڑ دتا ہے۔
(ٹھیک ہے) خسم توں وچھڑ کے کتھے کوئی سکھ پا سکدی ہے؟
(پر جیو-استری دے وسّ دی گلّ نہیں ہے) جدوں پربھو آپ مہربان ہندا ہے تاں آپ ہی ملا لیندا ہے ۔۔2۔۔
(اس جگت-روپ) ڈراؤنی کھوہی وچ میں جیو-استری اکلی (ڈگی پئی ساں، اتھے)
کوئی میرا ساتھی نہیں (میرے دکھاں وچ) کوئی میرا مددگار نہیں۔
ہن جدوں پربھو نے میہر کر کے مینوں ستسنگ وچ ملایا ہے،
(ستسنگ وچ آ کے) جدوں میں ویکھدی ہاں تاں مینوں میرا ربّ بیلی دسّ رہا ہے ۔۔3۔۔
ہے بھائی! اساڈا اہ جیون-پندھن بڑا بھیانک ہے،
کھنڈے نالوں تکھا ہے، بڑی تیز دھار والا ہے۔
اس دے اتوں دی اساں لنگھنا ہے۔
اس واستے، ہے فرید! سویرے سویرے رستا سمبھال ۔۔4۔۔1۔۔
سوہی للت ۔۔
(جس منکھّ نے مایا نال ہی من لائی رکھیا) اہ (بیڑا) تیار کرن والی امرے نام-روپ بیڑا تیار ناہ کر سکیا،
تے، جدوں سروور (نکا نک) بھر کے (باہر) اچھلن لگّ پیندا ہے تدوں اس وچ ترنا اؤکھا ہو جاندا ہے (بھاو؛ جدوں منکھّ وکاراں دی اتّ کر دیندا ہے، تاں اہناں دے چسکے وچوں نکلنا اؤکھا ہو جاندا ہے) ॥1۔۔
ہے متر! کسمبھے-روپبھ مایا نوں ہتھ نا لا، اہ کسمبھا سڑ جائگا، بھاو، اہ مایا دا ساتھ چھیتی نشٹ ہون والا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جو جیو-استریاں (مایا نالوں موہ پان کرکے) آپنے آپ وچ کمزور آتمک جیون والیاں ہو جاندیاں ہن، اہناں نوں (پربھو-) پتی دے در توں انادری دے بول نسیب ہندے ہن۔
اہناں اتے پتی-ملاپ دی اوستھا نہیں آؤندی تے منکھا جنم دا سما کھنجھن تے (جدوں نام-سمرن دا بیڑا تیار ہو سکدا سی) پربھو نال میل نہیں ہو سکدا ۔۔2۔۔
فرید آکھدا ہے-ہے سہیلیؤ! جدوں پتی پربھو دا سدا (اس جگت وچوں ترن لئی) آویگا،
تاں (مایا وچ ہی گرسی رہن والی جیو-استری دا) آتما-ہنسا جکو-تکے کردا ہویا (اتھوں) تریگا (بھاو، مایا توں وچھڑن نوں چتّ نہیں کریگا)، تے اہ سریر مٹی دی ڈھیری ہو جائگا ۔۔3۔۔2۔۔