(کیونکِ) ہے نانک! پربھو نے آپ اہناں نوں (آپنے نال) ملا لیا ہے ۔۔4۔۔
ستسنگ وچ مل کے اہ (آتمک) انند مانہُ،
پرم خشیاں والے پربھو دی سفت-سالاہ کرو۔
پربھو دے نام دے بھیت نوں وچارہُ،
تے اس (منکھا-) سریر دا بچاؤ کرو جو بڑی مشکل نال ملدا ہے۔
اکال پرکھ دے گن گاؤ جو امر کرن والے بچن ہن،
زندگی نوں (وکاراں توں) بچاؤن دا اہی وسیلا ہے۔
اٹھے پہر پربھو نوں آپنے انگ-سنگ ویکھہُ،
(اس تراں) اگیانتا مٹ جائیگی تے (مایا والا) ہنیرا ناس ہو جائیگا۔
(ستگورو دا) اپدیش سن کے ہردے وچ وساؤ،
ہے نانک! (اس تراں) من-منگیاں مراداں ملنگیاں ۔۔5۔۔
لوک تے پرلوک دوویں سدھار لوو،
پربھو دا نام اندر ہردے وچ ٹکاؤ۔
پورے ستگورو دی سکھیا بھی پورن (بھاو، مکمل) ہندی ہے،
جس منکھّ دے من وچ (اہ سکھیا) وسدی ہے اس نوں سدا-تھر رہن والا پربھو سمجھ آ جاندا ہے۔
من تے سریر دی راہیں لو جوڑ کے نام جپہُ،
دکھ درد اتے من توں ڈر دور ہو جائیگا۔
ہے ونجارے جیو! سچا ونج کرہُ،
(نام روپ سچے ونج نال) تہاڈا سودا پربھو دی درگاہ وچ ملّ پائیگا۔
من وچ اک اکال پرکھ دا آسرا رکھو،
ہے نانک! مڑ جمن مرن دا گیڑ نہیں ہوویگا ۔۔6۔۔
اس پربھو توں پرے کتھے کوئی جیو جا سکدا ہے؟
جیو بچدا ہی رکھنہار پربھو نوں سمر کے ہے۔
جو منکھّ نربھؤ اکال پرکھ نوں جپدا ہے، اس دا سارا ڈر مٹ جاندا ہے،
(کیونکِ) پربھو دی میہر نال ہی بندا (ڈر توں) خلاسی پاندا ہے۔
جس بندے نوں پربھو رکھدا ہے اس نوں کوئی دکھّ نہیں پونہدا،
نام جپیاں من وچ سکھ پیدا ہندا ہے۔
(نام سمریاں) چنتا دور ہو جاندی ہے، اہنکار مٹ جاندا ہے،
اس منکھّ دی کوئی برابری ہی نہیں کر سکدا۔
جس بندے دے سر اتے سورما ستگورو (راکھا) کھلوتا ہویا ہے،
ہے نانک! اس دے سارے کمّ راس آ جاندے ہن ۔۔7۔۔
جس پربھو دی سمجھ پورن (infallible, ابھلّ) ہے، جس دی نزر وچوں امرت ورسدا ہے،
اس دا دیدار کیتیاں جگت دا ادھار ہندا ہے۔
جس پربھو دے کملاں (ورگے) اتّ سوہنے چرن ہن،
اس دا روپ سندر ہے، تے، اس دا دیدار مراداں پوریاں کرن والا ہے۔
اس دا سیوک (درگاہ وچ) کبول ہو جاندا ہے (تاہیئیں) اس دی سیوا مبارک ہے،
اہ اکال پرکھ گھٹ گھٹ دی جانن والا تے سبھ توں وڈا ہے۔
جس منکھّ دے ہردے وچ (ایسا پربھو) وسدا ہے اہ (پھلّ وانگ) کھڑ آؤندا ہے،
اس دے نیڑے کال (بھی) نہیں آؤندا (بھاو، موت دا ڈر اس نوں پونہدا نہیں)۔
اہ منکھّ جنم مرن توں رہت ہو جاندے ہن، تے سدا کائم رہن والا درجا ہاسل کر لیندے ہن،
ہے نانک! جنھاں نے ستسنگ وچ پربھو نوں سمریا ہے ۔۔8۔۔
سلوکُ ۔۔
(جس منکھّ نوں) ستگورو نے گیان دا سرما بخشیا ہے، اس دے اگیان (روپ) ہنیرے دا ناس ہو جاندا ہے۔
ہے نانک! (جو منکھّ) اکال پرکھ دی میہر نال گرو نوں ملیا ہے، اس دے من وچ (گیان دا) چانن ہو جاندا ہے ۔۔1۔۔
اسٹپدی ۔۔
(جس منکھّ نے) گرو دی سنگتِ وچ (رہِ کے) آپنے اندر اکال پرکھ نوں ویکھیا ہے،
اس نوں پربھو دا نام پیارا لگن لگّ پیندا ہے۔
(جگت دے) سارے پدارتھ (اس نوں) اک پربھو وچ ہی (لین دسدے ہن)،
(اس پربھو توں ہی) انیکاں کسماں دے رنگ تماشے (نکلے ہوئے) دسدے ہن۔
پربھو دا نام جو (مانو، جگت دے) نوں ہی خزانیاں (دے تلّ) ہے تے امرت ہے؛
(اس منکھّ دے) سریر وچ اس نام دا ٹکانا (ہو جاندا ہے۔)
اس منکھّ دے اندر اپھر سرت جڑی رہندی ہے،
تے، اجیہا اچرج اک-رس راگ (-روپ آنند بنیا رہندا ہے) جس دا بیان نہیں ہو سکدا۔
(پر) اہ (آنند) اس منکھّ نے ویکھیا ہے جس نوں پربھو آپ وکھاؤندا ہے،
(کیونکِ) ہے نانک! اس منکھّ نوں (اس آنند دی) سمجھ بخشدا ہے ۔۔1۔۔
اہ بیئنت بھگوان اندر باہر (سبھ تھائیں)
ہریک سریر وچ موجود ہے۔
دھرتی اکاش تے پتال وچ ہے،
سارے بھوناں وچ موجود ہے تے سبھ دی پالنا کردا ہے؛