جے توں اکّ پرماتما دے چرناں وچ چتّ جوڑیں، تاں لبّ تے لوبھ دے کارن بنی ہوئی تیری بھٹکنا دور ہو جائے ۔۔3۔۔
ہے جوگی! آپنا من جوڑ کے مایا-رہت پربھو دا نام سمر۔
بہتا ٹھگی-پھریب دا بول کیوں بولدا ہیں؟ ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
جس منکھّ دا سریر جھلا ہویا پیا ہووے (جس دے گیان-اندرے وکاراں وچ جھلے ہوئے پئے ہون) جس دا جیواتما اننجانا ہووے (زندگی دا سہیہ رستا ناہ سمجھدا ہووے) اس دی ساری امر مایا دی ممتا وچ لنگھ جاندی ہے۔
(تے) نانک بینتی کردا ہے کِ جدوں (ممتا دے سارے پدارتھ جگت وچ ہی چھڈّ کے) سریر اکلا ہی (مساناں وچ) سڑدا ہے، سما وہا جان تے جیو پچھتاؤندا ہے ۔۔4۔۔3۔۔15۔۔
گؤڑی چیتی مہلا 1 ۔۔
ہے بھائی! جے توں جنماں جنمانتراں دے کیتے مندے کرماں دے سنسکاراں نوں کٹن والے پرماتما دا نام لیندا رہیں، جے توں (اس نام دے سمرن وچ) آپنے چتّ نوں پکا کر لئیں،
تاں (تینوں یکین آ جائگا کِ) من دے روگ دور کرن والی سبھ توں ودھیا دوائی پربھو دا نام ہی ہے، من نوں وسّ وچ کرن والا سبھ توں ودھیا منتر پرماتما دا نام ہی ہے ۔۔1۔۔
ہے بھائی! (وکاراں ولوں بچا سکن والا) من دا راکھا اک پربھو-نامو ہی ہے (اس دے گن پچھان)،
پر جتنا چر تیرے ترگنی اندرے سنسار (دے موہ) وچ رجھے ہوئے ہن، اس الکھّ پرماتما نوں سمجھیا نہیں جا سکدا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
ہے بھائی! اساں جیواں نے تاں مایا دی پنڈ (ہر ویلے سر اتے) چکی ہوئی ہے، سانوں تاں آپنے اندر مایا شکر کھنڈ ورگی مٹھی لگّ رہی ہے۔
(ساڈے بھا دی تاں مایا دے موہ دی) ہنیری رات پئی ہوئی ہے، (جس وچ سانوں کجھ دسدا ہی نہیں، تے (ادھروں) جم-چوہا ساڈی امر دی لجّ ٹکدا جا رہا ہے (امر گھٹدی جا رہی ہے) ॥2۔۔
ہے بھائی! آپنے من دے پچھے تر کے منکھّ جتنا بھی ادم کردے ہن، اتنا ہی دکھّ واپردا ہے۔ (لوک پرلوک وچ) سوبھا اہناں نوں ملدی ہے جو گرو دے سنمکھ رہندے ہن۔
جو (نیم) اس پرماتما نے بنا دتا ہے اہی ورتدا ہے (اس نیم انوسار) جنماں جنمانتراں دے کیتے کرماں دے سنسکاراں دا سموہ (جو ساڈے من وچ ٹکیا پیا ہے، آپنے ہی من دے پچھے تریاں) مٹایا نہیں جا سکدا ۔۔3۔۔
جو منکھّ پربھو دے چرناں وچ پریت جوڑ کے اس دے پریم وچ رنگے رہندے ہن، اہناں دے من پریم-رس نال سدا نکا-نک بھرے رہندے ہن، اہ (پریم توں) خالی نہیں ہندے۔
جے (ساڈا) مورکھ (من) اہناں دے چرناں دی دھوڑ بنے، نانک (آکھدا ہے) تاں اس نوں بھی کجھ پراپتی ہو جائے ۔۔4۔۔4۔۔16۔۔
گؤڑی چیتی مہلا 1 ۔۔
(ہے میرے ساہب! انگنت اؤگناں دے کارن ہی سانوں انیکاں جوناں وچ بھٹکنا پیندا ہے، اسیں کیہ دسیئے کِ) کدوں دی ساڈی (کوئی) ماں ہے کدوں دا (بھاو، کس جون دا) ساڈا کوئی پیو ہے، کس کس تھاں توں (جون وچوں ہو کے) اسیں (ہن اس منکھا جنم وچ) آئے ہاں؟
(انھاں اؤگناں دے کارن ہی سانوں اہ وچار بھی نہیں پھردی کِ) اسیں کس منورتھ واستے پتا دے بیرج نال ماں دے پیٹ دی اگّ وچ نمے، تے کاہدے واستے پیدا کیتے گئے ۔۔1۔۔
ہے میرے مالک پربھو! تیرے گن کوئی جان نہیں سکدا۔
میرے اندر اتنے اؤگن ہن کِ اہ گنے نہیں جا سکدے۔ (تے، جس جیو دے اندر انگنت اؤگن ہون، اہ ایسا کوئی بھی نہیں ہندا جو تیرے گناں نال ڈونگھی سانجھ پا سکے، جو تیری سفت-سالاہ وچ جڑ سکے) ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
(انگنت اؤگناں دے کارن) اساں انیکاں رکھاں برکھاں دیاں جوناں ویکھیاں، انیکاں واری پشو-جوناں وچ اسیں جمے،
انیکاں واری سپاں دیاں کلاں وچ پیدا ہوئے، تے انیکاں واری پنچھی بن بن کے اڈدے رہے ۔۔2۔۔
(جنم جنمانتراں وچ کیتے ککرماں دے اسر ہیٹھ ہی) منکھّ شہراں دیاں ہٹیاں بھندا ہے، پکے گھر بھندا ہے (سنھ لاندا ہے)، چوری کر کے (مال لے کے) آپنے گھر آؤندا ہے،
(چوری دا مال لیاؤندا) اگے پچھے تکدا ہے (کِ کوئی آدمی ویکھ ن لئے، پر مورکھ اہ نہیں سمجھدا کِ ہے پربھو!) تیرے پاسوں کتے لکا نہیں کر سکدا ۔۔3۔۔
(اہناں کیتے ککرماں نوں دھون لئی اسیں جیو) ساری دھرتی دے سارے تیرتھاں دے درسن کردے پھردے ہاں، سارے شہراں بازاراں دی ہٹی ہٹی ویکھدے ہاں (بھاو، بھیکھ منگدے پھردے ہاں، پر اہ ککرم پھر بھی خلاسی نہیں کردے)۔
(جدوں کوئی بھاگاں والا جیو-) ونجارا (تیری مہر دا سدکا) چنگی تراں پرکھ-وچار کردا ہے (تاں اس نوں سمجھ پیندی ہے کِ توں تاں) ساڈے ہردے وچ ہی وسدا ہیں ۔۔4۔۔
(ہے میرے ساہب!) جویں (امنویں) پانی نال سمندر بھریا ہویا ہے، تویں ہی ساڈے جیواں دے انگنت ہی اؤگن ہن۔
(اسیں اہناں نوں دھو سکن توں اسمرتھ ہاں)، توں آپ ہی دیا کر مہر کر۔ توں تاں ڈبدے پتھراں نوں بھی تار سکدا ہیں ۔۔5۔۔
(ہے میرے ساہب!) میری جند اگّ وانگ تپ رہی ہے، میرے اندر ترشنا دی چھری چلّ رہی ہے۔
نانک بینتی کردا ہے-جو منکھّ پرماتما دی رزا نوں سمجھ لیندا ہے، اس دے اندر دن رات (ہر ویلے ہی) آتمک آنند بنیا رہندا ہے ۔۔6۔۔5۔۔17۔۔
گؤڑی بیراگنِ مہلا 1 ۔۔
(ہے مورکھ!) توں رات سوں کے گزاردا جا رہا ہیں تے دن کھا کھا کے وئرتھ بتاندا جاندا ہیں۔
تیرا اہ منکھا جنم ہیرے ورگا کیمتی ہے، پر (سمرن-ہینن ہون کرکے) کوڈی دے بھا جا رہا ہے ۔۔1۔۔
ہے مورکھ! توں پرماتما دے نام نال ڈونگھی سانجھ نہیں پائی۔
(اہ منکھا جیون ہی سمرن دا سما ہے، جدوں اہ امر سمرن توں بنا ہی لنگھ گئی، تاں) ہے مورکھ! مڑ سما بیت جان تے افسوس کرینگا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جو منکھّ (نرا) بیئنت دھن ہی اکٹھا کردا رہندا ہے، اس دے اندر بیئنت پربھو نوں سمرن دی تانگھ پیدا نہیں ہو سکدی۔
جو جو بھی بیئنت دولت دی لالسا وچ دوڑے پھردے ہن، اہ بیئنت پربھو دے نام-دھن نوں گوا لیندے ہن ۔۔2۔۔
(پر) جے نری اچھا کیتیاں ہی نام-دھن مل سکدا ہووے، تاں ہریک جیو نام-دھن دے خزانیاں دا مالک بن جائے۔