اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
راگ گؤڑی وچّ گرو تیگبہادر جی دی بانی۔
ہے سنت جنو! (آپنے) من دا اہنکار چھڈّ دیو۔
کام اتے کرودھ (بھی) بھیڑے منکھّ دی سنگتِ (وانگ ہی) ہے، اس توں (بھی) دن رات (ہر ویلے) پرے رہو ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے سنت جنو! جیہڑا منکھّ) سکھ اتے دکھّ دوہاں نوں اکو جہا جاندا ہے، اتے جیہڑا آدر تے نرادری نوں (بھی) اک سمان جاندا ہے۔
(کوئی منکھّ اس دا آدر کرے تاں بھی پرواہ نہیں، جے کوئی اس دی نرادری کرے تاں بھی پرواہ نہیں)، تے جیہڑا منکھّ خشی اتے غمی دوہاں توں نرلیپ رہندا ہے (خشی دے ویلے اہنکار وچ نہیں آ جاندا تے غمی دے ویلے گھبرا نہیں جاندا) اس نے جگت وچ جیون دا بھیت سمجھ لیا ہے ۔۔1۔۔
(ہے سنت جنو! اس منکھّ نے اسلیئت لبھّ لئی ہے جیہڑا) ناہ کسے دی خشامد کردا ہے ناہ کسے دی نندا کردا ہے، تے جو اس آتمک اوستھا دی سدا بھال کردا ہے جتھے کوئی واسنا پوہ نہیں سکدی۔
(پر) ہے نانک! اہ (جیون-) کھیڈ (کھیڈنی) اؤکھی ہے۔ کوئی ورلا منکھّ گرو دی سرن پے کے اس نوں سمجھدا ہے ۔۔2۔۔1۔۔
گؤڑی مہلا 9 ۔۔
ہے سنت جنو! پرماتما نے (جگت دی اہ اسچرج) رچنا رچ دتی ہے،
(کِ) اک منکھّ (تاں) مردا ہے (پر) دوجا منکھّ (اس نوں مردیاں ویکھ کے بھی آپنے آپ نوں) سدا ٹکے رہن والا سمجھدا ہے۔ اہ اک اسچرج تماشا ہے جو بیان نہیں کیتا جا سکدا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے سنت جنو!) منکھّ کام دے کرودھ دے موہ دے کابو وچ آیا رہندا ہے تے پرماتما دی ہستی نوں بھلائی رکھدا ہے۔
اہ سریر سدا نال رہن والا نہیں ہے، پر منکھّ اس نوں سدا کائم رہن والا سمجھدا ہے، جویں رات ویلے (ستیاں جیہڑا) سپنا (آؤندا ہے منکھّ نیندر دی ہالت وچ اس سپنے نوں اسلی واپر رہی گلّ سمجھدا ہے) ॥1۔۔
(ہے سنت جنو!) جویں بدل دی چھاں (سدا اکّ تھاں ٹکی نہیں رہِ سکدی، تویں) جو کجھ (جگت وچ) دسّ رہا ہے اہ سبھ کجھ (آپنے آپنے سمے) ناس ہو جاندا ہے۔
ہے داس نانک! (جس منکھّ نے) جگت نوں ناسونت سمجھ لیا ہے، اہ (سدا-تھر رہن والے) پرماتما دی سرن پیا رہندا ہے ۔۔2۔۔2۔۔
گؤڑی مہلا 9 ۔۔
(ہے بھائی!) منکھّ نوں پرماتما دی سفت-سالاہ (آپنے) من وچ (وسانی) نہیں آؤندی۔
(ہے بھائی!) دسّ، اہ منکھّ کویں پرماتما دے گن گا سکدا ہے جیہڑا دن رات مایا (دے موہ) وچ مست رہندا ہے؟ ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے بھائی! مایا دے موہ وچ مست رہن والا منکھّ) پتر متر مایا (آدک) دی اپنتّ نال بجھا رہندا ہے، تے اس تراں آپنے آپ نوں (موہ دے بندھناں وچ) بنھی رکھدا ہے۔
(مایا-گرسیا منکھّ اہ نہیں سمجھدا کِ) اہ جگت (تاں) ٹھگ-نیرے وانگ (ٹھگی ہی ٹھگی ہے، جویں ہرن ٹھگنیرے نوں ویکھ کے اس ول دوڑدا تے بھٹک بھٹک کے مردا ہے، تویں منکھّ اس جگت نوں) ویکھ کے اس ول (سدا) دوڑدا رہندا ہے (تے آتمک موت سہیڑدا ہے) ॥1۔۔
مورکھ منکھّ اس مالک-پربھو نوں بھلائی رکھدا ہے جیہڑا دنیا دے بھوگاں تے سکھاں دا بھی مالک ہے تے جیہڑا موکھ بھی دین والا ہے۔
ہے داس نانک! (آکھ-) کروڑاں وچوں کوئی ورلا منکھّ ہندا ہے جیہڑا (جگت ٹھگ-نیرے دے موہ توں بچ کے) پرماتما دی بھگتی پراپت کردا ہے ۔۔2۔۔3۔۔
گؤڑی مہلا 9 ۔۔
ہے سنت جنو! اہ من وسّ وچ کیتا نہیں جا سکدا،
(کیونکِ اہ من سدا) انیکاں ہاو-بھاو کرن والی ترشنا نال وسدا رہندا ہے، اس واستے اہ کدے ٹک کے نہیں رہندا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے سنت جنو!) وسّ وچ ناہ آ سکن والا کرودھ بھی اس ہردے وچ ہی وسدا ہے، جس نے (منکھّ نوں بھلے پاسے دی) ساری ہوش بھلا دتی ہے۔
(کرودھ نے) ہریک منکھّ دا سریشٹ گیان چرا لیا ہے، اس نال کسے دی کوئی پیش نہیں جاندی ۔۔1۔۔
سارے جوگی (اس من نوں کابو کرن دے) جتن کردے کردے تھکّ گئے، ودوان منکھّ آپنی ودیا دیاں وڈیائیاں کردے تھکّ گئے (ناہ جوگ-سادھن، ناہ ودیا-من نوں کوئی بھی وسّ وچ لیاؤن دے سمرتھّ نہیں)۔
ہے داس نانک! جدوں پربھو جی دیاوان ہندے ہن، تاں (اس من نوں کابو وچ رکھن دے) سارے ڈھو ڈھک پیندے ہن ۔۔2۔۔4۔۔
گؤڑی مہلا 9 ۔۔
ہے سنت جنو! (سدا) گوبند دے گن گاندے رہا کرو۔
اہ بڑا کیمتی منکھا جنم ملیا ہے، اس نوں اجائیں کیوں گواندے ہو؟ ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
(ہے سنت جنو!) پرماتما اہناں بندیاں نوں بھی پوتر کرن والا ہے جیہڑے وکاراں وچ ڈگے ہوئے ہندے ہن، اہ ہری غریباں دا سہائی ہے۔ تسی بھی اسے دی سرن پوو۔
جس دا سمرن کر کے ہاتھی دا ڈر مٹ گیا سی، تسی اس نوں کیوں بھلا رہے ہو؟ ॥1۔۔
(ہے سنت جنو!) اہنکار دور کر کے اتے مایا دا موہ دور کر کے آپنا چتّ پرماتما دے بھجن وچ جوڑی رکھو۔
نانک آکھدا ہے-وکاراں توں خلاسی پراپت کرن دا اہی رستا ہے، پر گرو دی سرن پے کے ہی تسی اہ رستا لبھّ سکوگے ۔۔2۔۔5۔۔
گؤڑی مہلا 9 ۔۔
ہے (میری) ماں! (مایا دے موہ نال نکا-نک بھرے ہوئے سنسار-جنگل وچ میرا من کراہے پے گیا ہے، مینوں) کوئی (ایسا گرمکھ مل پوے جیہڑا میرے اس) کراہے پئے ہوئے من نوں متِ دیوے۔