اس دے چتّ وچ پربھو ٹک جاندا ہے۔
سریشٹ گیان، چنگے توں چنگا (بھاو، تیرتھاں دا) اشنان؛
(دھرم، ارتھ، کام، موکھ) چارے پدارتھ، ہردے-کملے دا کھیڑا؛
ساریاں دے وچ رہندیاں سبھ توں اپرام رہنا؛
سوہنا، سیانا، (جگت دے) مول پربھو دا مہرم،
سبھ نوں اکو جہا جاننا تے سبھ نوں اکو نزر نال ویکھنا؛
اہ سارے پھل؛ ہے نانک! اس منکھّ دے اندر آ وسدے ہن؛
جو گرو دے بچن تے پربھو دا نام مونہوں اچاردا ہے تے من لا کے سندا ہے ۔۔6۔۔
جیہڑا بھی منکھّ اس نام نوں (جو گناں دا) خزانا ہے جپدا ہے،
ساری امر اس دی اچی آتمک اوستھا بنی رہندی ہے۔
اس منکھّ دے (سادھارن) بچن بھی گوبند دے گن تے نام دی رو ہی ہندے ہن،
سمرتیاں شاستراں تے ویداں نے بھی اہی گلّ آکھی ہے۔
سارے متاں دا نچوڑ پربھو دا نام ہی ہے۔
اس نام دا نواس پربھو دے بھگت دے من وچ ہندا ہے۔
(جو منکھّ نام جپدا ہے اس دے) کروڑاں پاپ ستسنگ وچ رہِ کے مٹ جاندے ہن،
گرو دی کرپا نال اہ منکھّ جماں توں بچ جاندا ہے۔
جنھاں دے متھے اتے پربھو نے (نام دی) بخشش دے لیکھ لکھ دھرے ہن،
(پر) ہے نانک! اہ منکھّ گرو دی سرن آؤندے ہن ۔۔7۔۔
جس منکھّ دے من وچ (نام) وسدا ہے جو پریت لا کے (نام) سندا ہے،
اس نوں پربھو چیتے آؤدا ہے۔
اس منکھّ دا جمن مرن دا کشٹ کٹیا جاندا ہے،
اہ اس درلبھّ منکھا-سریر نوں اس ویلے (وکاراں ولوں) بچا لیندا ہے۔
اس دی بے-داغ سوبھا تے اس دی بانی (نام-) امرت نال بھرپور ہندی ہے،
(کیونکِ) اس دے من وچ پربھو دا نام ہی وسیا رہندا ہے۔
دکھّ، روگ، ڈر تے وہم اس دے ناس ہو جاندے ہن۔
اس دا نام 'سادھ' پے جاندا ہے تے اس دے کمّ (وکاراں دی) میل توں ساف ہندے ہن۔
سبھ توں اچی سوبھا اس نوں ملدی ہے۔
ہے نانک! اس گن دے کارن (پربھو دا) نام سکھاں دی منی ہے (بھاو، سربوتم سکھ ہے) ॥8۔۔24۔۔
تھتی گؤڑی مہلا 5 ۔۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
سلوکُ
ہے نانک! سارے جگت نوں پیدا کرن والا مالک-پربھو جل وچ دھرتی وچ تے آکاش وچ بھرپور ہے،
اہ اکّ اکال پرکھ انیکاں ہی تریکیاں نال (جگت وچ ہر تھاں) کھلریا ہویا ہے ۔۔1۔۔
پؤڑی
(ہے بھائی!) میں اکّ اکال پرکھ پربھو نوں سمر کے (اس اگے ہی) نمسکار کردا ہاں،
میں گوبند گوپال پربھو دے گن (گاندا ہاں، تے اس) پربھو-پاتشاہ دی شرن پیندا ہاں۔
(ہے بھائی!) جس مالک-پربھو (دے ہکم) توں ہی (جگت وچ) سبھ کجھ ہو رہا ہے، اس دی آس رکھیاں سارے سکھ آنند ملدے ہن۔
میں چوہاں کٹاں تے دسیں پاسیں پھر کے ویکھ لیا ہے اس (مالک-پربھو) توں بنا ہور کوئی (راکھا) نہیں ہے۔
(ہے بھائی!) وید پران سمرتیاں (آدک دھرم-پستک) سن کے میں (ہور بھی) انیکاں تریکیاں نال وچار کردا ہاں،
(تے اسے نتیجے تے پہنچدا ہاں کِ) اکار-رہت پرماتما ہی (وکاراں وچ) ڈگے ہوئے جیواں نوں (وکاراں توں) بچان والا ہے (جیواں دے) سارے ڈر دور کرن والا ہے تے سکھاں دا سمندر ہے۔
اہ پرماتما ہی سبھ داتاں دین والا ہے، (سبھ جیواں وچ ویاپک ہو کے سارے پدارتھ) بھوگن والا ہے، سبھ کجھ دین دی سمرتھا والا ہے، اس توں بنا (جیواں واستے) ہور کوئی تھاں-آسرا نہیں ہے۔
ہے نانک! (سدا) پرماتما دے گن گاندا رہُ، (اس پاسوں) جو کجھ توں چاہینگا اہی مل جاندا ہے ۔۔1۔۔
ہے میرے متر! سدا ہی گوبند-پربھو دی سپھتِ-سالاہ گاندے رہنا چاہیدا ہے،
سادھ سنگتِ وچ مل کے (اس دا) بھجن-سمرن کرنا چاہیدا ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
سلوکُ
(ہے بھائی!) میں پربھو-پاتشاہ دی سرن پیندا ہاں تے (اس دے در تے) انیکاں واری نمسکار کردا ہاں۔
ہے نانک! سادھ سنگتِ وچ رہِ کے (پربھو توں بنا) ہور ہور موہ-پیار دور کیتیاں من دی بھٹکنا دور ہو جاندی ہے ۔۔2۔۔
پؤڑی
(ہے بھائی!) سدا گرو دی دسی سیوا کردا رہُ، (تے اس تراں آپنے اندروں) کھوٹی متِ کڈھّ۔
ہے متر! (آپنے اندروں) کام کرودھ لوبھ دور کر۔ (جیہڑا منکھّ اہ ادم کردا ہے اس دے) من وچ ہردے وچ رتن (ورگا کیمتی) پربھو-نامو آ وسدا ہے۔
(جیہڑا منکھّ اؤں جتن کردا ہے اس نوں) آتمک جیون مل جاندا ہے، اس نوں (سچجا پوتر) جیون مل پیندا ہے، اس دے سارے دکھّ کلیش مٹ جاندے ہن،
(ہے متر! آپنے من وچوں) ہؤمے دور کرو تے پرماتما دا بھجن کرو۔ (جیہڑا منکھّ اؤں جتن کردا ہے) اس دے اندر پربھو-پریم آ وسدا ہے پربھو دی بھگتی آ وسدی ہے۔