ہے میرے سدا-تھر مالک! تیرا وڈپن بھی سدا کائم رہن والا ہے۔
توں بیئنت مالک ہیں، توں پاربرہم ہیں تیری تاکت بیان نہیں کیتی جا سکدی۔
ہے پربھو! تیری وڈیائی سدا کائم رہن والی ہے، جنھاں منکھاں دے من وچ توں اہ وڈیائی وسا دتی ہے، اہ سدا تیری سفت-سالاہ دے گیت گاندے ہن۔
پر تدوں ہی تیری سفت-سالاہ دے گیت گاندے ہن جدوں تینوں اہ چنگے لگدے ہن، پھر اہ تیرے سدا-تھر سروپ وچ آپنا چتّ جوڑی رکھدے ہن۔
ہے پربھو! جس منکھّ نوں توں آپ ہی آپنے چرناں وچ جوڑدا ہیں اہ گرو دی سرن پے کے تیری یاد وچ لین رہندا ہے۔
(تیرا داس) نانک اؤں آکھدا ہے-ہے میرے سدا کائم رہن والے مالک! تیری وڈیائی بھی سدا کائم رہن والی ہے ۔۔10۔۔2۔۔7۔۔5۔۔2۔۔7۔۔
راگ آسا، گھر 1 وچّ گرو رامداس جی دی بانی 'چھنت'۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
مینوں آتمک جیون لبھّ پیا مینوں آتمک جیون لبھّ پیا، جدوں گرو دی سرن پیاں مینوں پربھو جی پیارے لگن لگّ پئے۔
ہن گرو مینوں ہر ویلے ہری دا نام ہی دیئی جاندا ہے، گرو نے میرے ہریک ساہ وچ ہرِ-نام وسا دتا ہے۔
(جدوں دا گرو نے) میرے ہریک ساہ وچ ہرِ-نام وسا دتا ہے میں آپنا ہریک سہم ہریک دکھّ مکا بیٹھا ہاں۔
گرو دے شبد دی برکتِ نال میں اس پرماتما نوں سمریا ہے جیہڑا (اہناں اکھاں نال) نہیں دسدا جیہڑا منکھی گیان-اندریاں دی پہنچ توں پرے ہے، (سمرن دا سدکا) میں سبھ توں اچا تے پوتر آتمک مرتبا ہاسل کر لیا ہے،
جدوں توں میں ستگورو دی بانی گانی شرو کیتی ہے (میرے اندر آتمک آنند دی اک اتٹّ لہر چلّ پئی ہے، اؤں جاپدا ہے جویں میرے اندر) کدے ناہ مکن والی سر نال سنگیتک ساز سدا وجدے رہندے ہن۔
ہے نانک! داتار پربھو نے اہ بخشش کیتی ہے، ہن میری جند پربھو دی جوتِ وچ ٹکی رہندی ہے ۔۔1۔۔
آپنے من دے پچھے ترن والے منکھّ آپ-ہدرے منکھّ 'میری مایا، میری مایا' آکھ آکھ کے ہی آتمک موتے مر گئے،
اہناں دا من (مایا دے لابھ ویلے) اک کھن وچ مچّ پیندا ہے (مایا دی ہانی ویلے) اک کھن وچ ہی ڈھہِ پیندا ہے، اہ آپنے من نوں سدا اس بد-بو بھرے سریر دے موہ وچ جوڑی رکھدے ہن۔
آپنے من دے پچھے ترن والے منکھّ سدا درگندھ-بھریں سریر دے موہ وچ ہی آپنے چتّ نوں لائی رکھدے ہن۔ اہناں دا چتّ سریرک موہ وچ لگا رہندا ہے (پر اہ سریرک سکھ دکھّ اؤں ہے) جویں کسمبھے دے پھلّ دا رنگ ویکھیدا ہے (ویکھن نوں شوخ، پر جھبدے ہی فکا پے جان والا)،
جویں پرچھاواں (سورج دے چڑھن ڈھلن دے آسرے) کدے چڑھدے پاسے ہو جاندا ہے کدے لہندے پاسے ہو جاندا ہے، جویں اہ چکّ ہے، جس نوں کمھیار نے چکر دتا ہویا ہے۔
آپنے من دے پچھے ترن والے منکھّ دکھّ سہاردے ہن دکھّ اکٹھے کردے رہندے ہن دکھّ بھوگدے رہندے ہن، اہناں نے آپنے جیون وچ دکھاں دا ہی وادھا ودھایا ہندا ہے۔
پر، ہے نانک! جدوں منکھّ گرو دی سرن آ پیندا ہے، تدوں اہ اؤکھا تریا جان والا سنسار-سمندر سوکھا تریا جا سکدا ہے ۔۔2۔۔
میرا مالک سوہنا ہے، میرا مالک-پربھو سوہنا ہے، (پر میری سمجھ-سیانپ دی) پہنچ توں پرے ہے، اہ اک ایسا سمندر ہے جس دی ہاتھ نہیں لبھدی۔
(تانہیئیں) ہے میرے شاہ! ہے میرے ستگورو! میں (تیرے پاسوں) ہرِ-نام دی پونجی منگدا ہاں۔
جیہڑا منکھّ ہرِ-نام-سرمائے دی بھال کردا ہے، ہرِ-نام دا ونج کردا ہے اہ سدا ہری دے گن گاندا رہندا ہے، گناں دے کارن اہ ہری نوں پیارا لگدا ہے۔
اہ منکھّ مایا دے موہ دی نیند مایا دی بھکھّ اکا ہی تیاگ دیندا ہے، اہ تاں سدا اس پرماتما وچ لین رہندا ہے جس دے اندر کدے مایا دے پھرنے اٹھدے ہی نہیں۔
جدوں اک ہرِ-نام دا ونج کرن والے ستسنگی رل بیٹھدے ہن، تاں اہ پرماتما دے نام دی کھٹی کھٹّ کے (جگت توں) لے جاندے ہن۔
ہے نانک! توں بھی آپنا من آپنا سریر گرو دے ہوالے کر دیہ (تے ہرِ-نام دا سودا گرو پاسوں ہاسل کر) پر اہ ہرِ-نام دا سودا اہی منکھّ ہاسل کردا ہے جس دے بھاگاں وچ دھروں لکھیا ہندا ہے ۔۔3۔۔
(اہ منکھا سریر، مانو، اک) سمندر (ہے، جو آتمک جیون دے سریشٹ گناں-روپں) انیکاں رتناں نال نکا-نکّ بھریا پیا ہے۔
جیہڑے منکھّ ہر ویلے ستگورو دی بانی وچ آپنا من جوڑی رکھدے ہن، اہناں نوں اہ رتن مل جاندے ہن۔
جیہڑے منکھّ ہر ویلے ستگورو دی بانی وچ جڑے رہندے ہن اہناں نوں بیئنت پرماتما دا اہ نام-رتن مل جاندا ہے جس دے برابر دی کیمتِ دا ہور کوئی پدارتھ نہیں ہے۔
ہے پربھو! اہناں منکھاں دے ہردے وچ تیری بھگتی دے خزانے بھر جاندے ہن اہ منکھّ تیرا اہ نام-رتن پراپت کر لیندے ہن جس دے برابر دی ہور کوئی چیز نہیں ہے۔
ہے بھائی! گرو دی کرپا نال جدوں میں آپنے سریر-سمندر نوں پڑتال کے ویکھیا تاں گرو نے مینوں (سریر دے اندر وسدا ہی پرماتما دا نام-روپ) سوہنا کیمتی پدارتھ وکھا دتا۔
ہے نانک! گرو پرماتما ہے پرماتما گرو ہے، دوہاں وچ کوئی فرک نہیں ہے، ہے بھائی! ॥4۔۔1۔۔8۔۔
آسا مہلا 4 ۔۔
(جویں ورکھا رتے جدوں مٹھی مٹھی پھہار پیندی ہے تاں بڑی سہاونی ٹھنڈ مہسوس کریدی ہے، تویں جس منکھّ نوں گرو مل پئے اس دے ہردے دی دھرتی اتے) آتمک جیون دین والے نام-جل دی دھار مٹھی مٹھی ورکھا کردی ہے اتے آتمک شانتی بخشدی ہے۔
جس منکھّ نے گرو دی بانی سنی، پرماتما دی سفت-سالاہ سنی، اس نوں (منکھا جنم-منورتھ وچ) کامیابی ہاسل ہو گئی، اس دے سارے کمّ سپھل ہو گئے۔