(میرے سریر وچ وکاراں دے) کروڑاں بکھیڑے سن؛
پربھو دے نام-رس وچ جڑے رہن کرکے اہ سارے پلٹ کے سکھ بن گئے ہن۔
(میرے من نے) آپنے اسل سروپ نوں پچھان لیا ہے (ہن اس نوں) پربھو ہی پربھو دسّ رہا ہے؛
روگ تے تنے تاپ (ہن) پوہ نہیں سکدے ۔۔2۔۔
ہن میرا من (آپنے پہلے وکاراں والے سبھاؤ ولوں) ہٹ کے پربھو دا روپ ہو گیا ہے؛
(اس گلّ دی) تدوں سمجھ آئی ہے جدوں (اہ من) مایا وچ وچردا ہویا بھی مایا دے موہ توں اچا ہو گیا ہے۔
کبیر آکھدا ہے- میں آتمک انند وچ اڈول اوستھا وچ جڑیا ہویا ہاں۔
ناہ میں آپ کسے ہور پاسوں ڈردا ہاں اتے ناہ ہی ہورناں نوں ڈراؤندا ہاں ۔۔3۔۔17۔۔
گؤڑی کبیر جی ۔۔
(پرشن:) سریر دا موہ دور ہویاں آتما کتھے ٹکدا ہے؟ (بھاو، پہلاں تاں جیو آپنے سریر دے موہ کرکے مایا وچ مست رہندا ہے، جدوں اہ موہ دور ہو جائے، تدوں جیو دی سرت کتھے جڑی رہندی ہے؟)۔
(اتر:) (تدوں آتما) ستگورو دے شبد دی برکتِ نال اس پربھو وچ جڑیا رہندا ہے جو مایا دے بندھناں تو پرے ہے تے بیئنت ہے۔
(پر) جس منکھّ نے پربھو نوں (آپنے اندر) جانیا ہے اس نے ہی اس نوں پچھانیا ہے،
جویں گنگے دا من شکر وچ پتیجدا ہے (کوئی ہور اس سواد نوں نہیں سمجھدا، کسے ہور نوں اہ سمجھا نہیں سکدا) ॥1۔۔
اہو جہا گیان پربھو آپ ہی پرگٹ کردا ہے (بھاو، پربھو نال ملاپ والا اہ سواد پربھو آپ ہی بخشدا ہے)
(تاں تے) ہے من! سواس سواس نام جپ، اہی ہے سکھمنا ناڑی دا ابھیاس ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
اہو جہا گرو دھارن کرو کِ دوجی واری گرو دھارن دی لوڑ ہی ناہ رہے؛ (بھاو، پورے گرو دی چرنیں لگو)؛
اس ٹکانے دا آنند مانو کِ کسے ہور سواد دے مانن دی چاہ ہی ناہ رہے۔
اہو جہی برتی جوڑو کِ پھر (ہورتھے) جوڑن دی لوڑ ناہ رہے؛
اس تراں مرو (بھاو، آپا-بھاو دور کرو کِ) پھر (جنم) مرن وچ پینا ہی ناہ پئے ۔۔2۔۔
میں آپنے من دی برتی پرتا دتی ہے (اس تراں) میں گنگا تے جمنا نوں ملا رہا ہاں۔ (بھاو، آپنے اندر تربینی دا سنگم بنا رہا ہاں)؛
(اس ادم نال) میں اس من-روپ (تربینی-) سنگم وچ اشنان کر رہا ہاں جتھے (گنگا، جمنا، سرسوتی والا) جل نہیں ہے۔
(ہن میں) اہناں اکھاں نال (سبھ نوں) اکو جہا ویکھ رہا ہاں-اہ میری ورتن ہے۔
اکّ پربھو نوں سمر کے مینوں ہن ہور وچاراں دی لوڑ نہیں رہی ۔۔3۔۔
جویں پانی، اگّ، ہوا، دھرتی تے اکاش (بھاو، اہناں تتاں دے سیتلتا آدک شبھ گناں وانگ میں بھی شبھ گن دھارن کیتے ہن)۔
پربھو دے چرناں وچ جڑ کے میں اس تراں دی رہنی رہِ رہا ہاں۔
کبیر آکھدا ہے-میں مایا توں رہت پربھو نوں سمر رہا ہاں،
سمرن کرکے) اس گھر (سہج اوستھا) وچ اپڑ گیا ہاں کِ پھر (پرت کے اتھوں) آؤنا نہیں پئیگا ۔۔4۔۔18۔۔
گؤڑی کبیر جی تپدے ۔۔
سونا ساواں تول کے وٹے وچ دتیاں ربّ نہیں ملدا۔
میں تاں ملّ وجوں آپنا من دے کے ربّ لبھا ہے ۔۔1۔۔
ہن تاں مینوں یکین آ گیا ہویا ہے کِ ربّ میرا آپنا ہی ہے؛
ستے ہی میرے من وچ اہ گنڈھ بجھّ گئی ہوئی ہے ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جس ربّ دے گن دسّ دسّ کے برہما نے (بھی) انت ناہ پایا،
اہ ربّ میرے بھجن دے کارن سہجِ-سبھائ ہی مینوں میرے ہردے وچ آ کے مل پیا ہے ۔۔2۔۔
کبیر آکھدا ہے- (ہن) میں چھوہر-چھنا سبھاؤ چھڈّ دتا ہے،
(ہن تاں) نری ربّ دی بھگتی ہی میرے ہسے آئی ہوئی ہے ۔۔3۔۔1۔۔19۔۔
گؤڑی کبیر جی ۔۔
جس موت نے سارا سنسار ڈرا دتا ہویا ہے،
گرو دے شبد دی برکتِ نال مینوں سمجھ آ گئی ہے کِ اہ موت اسل وچ کیہ چیز ہے ۔۔1۔۔
ہن میں جنم مرن وچ کیوں پوانگا؟ (بھاو، نہیں پوانگا) (کیونکِ) میرا من آپا-بھاو دی موت وچ پتیج گیا ہے۔
(کیول) اہ منکھّ سدا جمدے مردے رہندے ہن جنھاں نے پربھو نوں نہیں پچھانیا (پربھو نال سانجھ نہیں پائی) ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
(دنیا وچ) ہریک جیو 'موت، موت' آکھ رہا ہے (بھاو، ہریک جیو موت توں گھابر رہا ہے)،
(پر جو منکھّ) اڈولتا وچ (رہِ کے) دنیا دیاں خاہشاں توں بیپرواہ ہو جاندا ہے اہ امر ہو جاندا ہے (اس نوں موت ڈرا نہیں سکدی) ॥2۔۔
کبیر آکھدا ہے- (گرو دی کرپا نال میرے) من وچ انند پیدا ہو گیا ہے،
میرا بھلیکھا دور ہو چکا ہے، تے پرم سکھ (میرے ہردے وچ) ٹک گیا ہے ۔۔3۔۔20۔۔
گؤڑی کبیر جی ۔۔
بھال کردیاں بھی سریر وچ کتے (اجہی خاس) تھاں مینوں نہیں لبھی (جتھے برہوں دی پیڑ دسی جا سکے)؛
(سریر وچ) کتے (اجہا) تھاں نہیں ہے، (تاں پھر) میں دوائی کتھے ورتاں؟ (بھاو، کوئی باہرلی دوائی پربھو توں وچھوڑے دا دکھّ دور کرن دے سمرتھّ نہیں ہے) ॥1۔۔
جس نوں (پربھو بھگتی دے تیراں دے لگے ہوئے زخم دی) درد ہو رہی ہووے اہی جاندا ہے (کِ اہ پیڑ کہو جہی ہندی ہے)،
پربھو دی بھگتی انیاں والے (اجہے) تیر ہن ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
میں ساریاں جیو-استریاں نوں اکّ پربھو دے پیار وچ ویکھ رہا ہاں،
(پر) میں کیہ جاناں کِ کہڑی (جیو-استری) پربھو-پتیو دی پیاری ہے ۔۔2۔۔
کبیر آکھدا ہے- جس (جگیاسو) جیو-استری دے متھے تے چنگے لیکھ ہن (جس دے بھاگ چنگے ہن)،
پتی-پربھو ہور ساریاں نوں چھڈّ کے اس نوں آ ملدا ہے (بھاو، ہورناں نالوں ودھیک اس نال پیار کردا ہے تے اس دا برہوں دا دکھّ دور ہو جاندا ہے) ॥3۔۔21۔۔