(تیاگی دا) جوگ (-سادھن) تے گرہستی دا مایا دا بھوگ بھگت جن واستے پربھو دا نام (ہی) ہے،
پربھو دا نام جپدیاں (اس نوں) کوئی دکھّ کلیش نہیں ہندا۔
(پربھو دا) بھگت (سدا) پربھو دے نام دی سیوا (سمرن) وچ مست رہندا ہے؛
ہے نانک! (بھگت سدا) پربھو-دیوو نوں پوجدا ہے ۔۔6۔۔
پربھو دا نام بھگت دے واستے مال دھن ہے،
اہ نام-روپی دھن پربھو نے آپ آپنے بھگت نوں دتا ہے۔
بھگت واستے پربھو دا نام (ہی) تکڑا آسرا ہے،
بھگتاں نے پربھو دے پرتاپ نال کسے ہور آسرے نوں نہیں تکیا۔
بھگت جن پربھو-نام-رس وچ پورے تور تے بھجے رہندے ہن،
(اتے) نام-رس دے متے ہوئے (من دا اہ) ٹکاؤ (ماندے ہن) جتھے کوئی پھرنا نہیں ہندا۔
(پربھو دا) بھگت اٹھے پہر پربھو نوں جپدا ہے،
(جگت وچ) بھگت اگھا (ہو جاندا ہے) لکیا نہیں رہندا۔
پربھو دی بھگتی بیئنت جیواں نوں (وکاراں توں) خلاسی دواؤندی ہے؛
ہے نانک! بھگت دی سنگتِ وچ کئی ہور (بھی) تر جاندے ہن ۔۔7۔۔
پربھو دا اہ نام (ہی) "پارجات" رکھّ ہے،
پربھو دے گن گاؤنے (ہی اچھا-پورک) "کامدھین" ہے۔
پربھو دیاں (سفت-سالاہ دیاں) گلاں (ہور) سبھ (گلاں) توں چنگیاں ہن،
(کیونکِ پربھو دا) نام سنیاں سارے دکھ درد لہِ جاندے ہن۔
(پربھو دے) نام دی وڈیائی سنتاں دے ہردے وچ وسدی ہے،
(اتے) سنتاں دے پرتاپ نال سارا پاپ دور ہو جاندا ہے۔
وڈے بھاگاں نال سنتاں دی سنگتِ ملدی ہے،
(اتے) سنتاں دی سیوا (کیتیاں) (پربھو دا) نام سمریدا ہے۔
پربھو-نامو دے برابر ہور کوئی (پدارتھ) نہیں،
ہے نانک! گرو دے سنمکھ ہو کے کوئی ورلا منکھّ نام (دی داتِ) لبھدا ہے ۔۔8۔۔2۔۔
سلوکُ ۔۔
بہت شاستر تے بہُ سمرتیاں، سارے (اساں) کھوج کے ویکھے ہن؛ (اہ پستک کئی تراں دی گیان-چرچا تے کئی دھارمک تے بھائیچارک رسماں سکھاؤندے ہن)
(پر اہ) اکال پرکھ دے نام دی برابری نہیں کر سکدے۔ ہے نانک! (پربھو دے) نام دا ملّ نہیں پایا جا سکدا ۔۔1۔۔
اسٹپدی ۔۔
(جے کوئی) (وید-منتراں دے) جاپ کرے، (سریر نوں دھونیاں نال) تپائے، (ہور) کئی گیان (دیاں گلاں کرے) تے (دیوتیاں دے) دھیان دھرے،
چھ شاستراں تے سمرتیاں دا اپدیش کرے؛
جوگ دے سادھن کرے، کرم کانڈی دھرم دی کریا کرے،
(جاں) سارے (کمّ) چھڈّ کے جنگلاں وچ بھؤندا پھرے؛
انیکاں کسماں دے بڑے جتن کرے،
پندان کرے تے بہت سارا گھیو ہون کرے،
آپنے سریر نوں رتی رتی کر کے کٹاوے تے اگّ وچ ساڑ دیوے،
کئی کسماں دے ورتاں دے بندھیج کرے؛
(پر اہ سارے ہی) پربھو دے نام دی وچار دے برابر نہیں ہن،
(بھاویں) ہے نانک! اہ نام اک واری (بھی) گرو دے سنمکھ ہو کے جپیا جائے ۔۔1۔۔
(جے کوئی منکھّ) ساری دھرتی تے پھرے، لمی امر تک جیؤندا رہے،
(جگت ولوں) بہت اپرام ہو کے وڈا تپی بن جائے؛
اگّ وچ (آپنی) جند ہون کر دیوے؛
سونا، گھوڑے، ودھیا گھوڑے تے زمیں دان کرے؛
نیولی کرم تے ہور بہت سارے (یوگ) آسن کرے،
جینیاں دے رستے (چلّ کے) بڑے کٹھن سادھن تے سنجم کرے؛
سریر نوں رتا رتا کر کے کٹا دیوے،
تاں بھی (من دی) ہؤمے دی میل دور نہیں ہندی۔
(اجیہا) کوئی (ادم) پربھو دے نام دے برابر نہیں ہے؛
ہے نانک! جو منکھّ گرو دے سنمکھ ہو کے نام جپدے ہن اہ اچی آتمک اوستھا ہاسل کردے ہن ۔۔2۔۔
(کئی پرانیاں دے) من دی اچھا (ہندی ہے کِ) تیرتھاں تے (جا کے) سریرک چولا چھڈیا جائے،
(پر اس تراں بھی) ہؤمے اہنکار من وچوں گھٹدا نہیں۔
(منکھّ) دن تے رات (بھاو، سدا) (تیرتھاں تے) اشنان کرے،
(پھیر بھی) من دی میل سریر دھوتیاں نہیں جاندی۔
(جے) اس سریر نوں (سادھن دی خاتر) کئی جتن بھی کرے،
(تاں بھی) کدے من توں مایا (دا پربھاو) نہیں ٹلدا۔
(جے) اس ناسونت سریر نوں کئی وار پانی نال بھی دھووے،
(تاں بھی اہ سریر روپی) کچی کندھ کتھے پوتر ہو سکدی ہے؟
ہے من! پربھو دے نام دی وڈیائی بہت وڈی ہے۔
ہے نانک! نام دی برکتِ نال انگنت مند-کرمی جیو (وکاراں توں) بچ جاندے ہن ۔۔3۔۔
(جیو دی) بہتی چترائی (دے کارن) جماں دا ڈر (جیو نوں) آ دباندا ہے،