سریر تاں گیانہین مٹی ہے، آخر لیکھا جیواتما توں ہی منگیا جاندا ہے۔
میں مایا دے موہ وچ پھسیا مڑ مڑ جنم مرن وچ پیا رہا؛
ہے نانک! میں خسم دا ہکم ناہ پچھانیا جس دی برکتِ نال میں سچے پربھو وچ ٹکیا رہندا ۔۔1۔۔
م 3 ۔۔
پرماتما دا نام ہی اک ایسا دھن ہے جو سدا کائم رہندا ہے، ہور دھن کدے ملیا تے کدے ناس ہو گیا؛
اس دھن ول کوئی چور اکھّ چکّ کے نہیں ویکھ سکدا، کوئی گنڈھ-کپّ اس نوں کھوہ نہیں سکدا۔
پرماتما دا نام-روپ اہ دھن جند دے نال ہی رہندا ہے جند دے نال ہی جاندا ہے،
اہ دھن پورے گرو توں ملدا ہے، پر جو منکھّ آپنے من دے پچھے تردا ہے اس نوں نہیں لبھدا۔
ہے نانک! بھاگاں والے ہن اہ ونجارے، جنھاں جگت وچ آ کے پرماتما دا نام روپ دھن کھٹیا ہے ۔۔2۔۔
پؤڑی ۔۔
میرا مالک پربھو بہت ہی وڈا ہے، سدا کائم رہن والا ہے، ڈونگھا ہے تے دھیرج والا ہے،
سارا سنسار اس دے وسّ وچ ہے، سارا جگت اسے دے آسرے ہے۔
اس پربھو دا نام-دھن سدا کائم رہن والا ہے، اٹلّ ہے، تے گرو دی کرپا نال ملدا ہے۔
پربھو دی مہر نال سورما گرو ملدا ہے تے ہرِ-نام من وچ وسدا ہے،
اس سدا-تھر اڈول تے پورے پربھو نوں گن والیاں نے سالاہیا ہے ۔۔7۔۔
سلوکُ م 3 ۔۔
پھٹے-مونہ اہناں دے جیؤن نوں، جو پرماتما دے نام دا آنند اکا ہی تیاگ دیندے ہن تے ہؤمے وچ پاپ کر کے دکھ سہیڑدے ہن،
اجیہے جاہل من دے پچھے تردے ہن، تے مایا دے موہ وچ جکڑے رہندے ہن، اہناں نوں کوئی متّ نہیں ہندی۔
اہناں نوں ناہ اس لوک وچ ناہ پرلوک وچ کوئی سکھ ملدا ہے، مرن ویلے بھی ہتھ ملدے ہی جاندے ہن۔
جو منکھّ گرو دی کرپا نال پربھو دا نام سمردا ہے اس دے اندروں ہؤمے دور ہو جاندی ہے۔
ہے نانک! جس دے متھے تے دھروں بھاگ ہووے اہ منکھّ ستگورو دی چرنیں آ پیندا ہے ۔۔1۔۔
م 3 ۔۔
آپ-ہدرا منکھّ (مانو) الٹا کؤل-پھلّ ہے، اس وچ نا بھگتی ہے تے نا سمرن،
اہ مایا دے اسر ہیٹھ ہی کار وہار کردا ہے، کوڑ (مایا) ہی اس دا پریوجن (زندگی دا نشانا) ہے،
آپ-ہدرے منکھّ دا اندرلا بھجدا نہیں، چتّ رجدا نہیں، مونہوں بھی فکا بول ہی بولدا ہے۔
ایسے بندے دھرم وچ جوڑے جڑدے نہیں کیونکِ اہناں دے اندر کوڑ تے خدغرزی ہے۔
ہے نانک! کرتار نے ایسی کھیڈ رچی ہے کِ من دے پچھے ترن والے بندے تاں جھوٹھ بول بول کے غرک ہندے ہن تے گرو دے سنمکھ رہن والے نام جپ کے (شکتی دے ہڑھ وچوں) تر جاندے ہن ۔۔2۔۔
پؤڑی ۔۔
(اہ گلّ) سمجھن توں بنا (کِ 'گر پرسادی پائیئ'، منکھّ نوں) جنم مرن دا لما چکر لانا پیندا ہے،
منکھّ مڑ مڑ جمدا مردا ہے، گرو دی سیوا (ساری امر ہی) نہیں کردا (بھاو، ساری امر گرو دے کہے تے نہیں تردا) آخر (مرن ویلے) ہتھ ملدا جاندا ہے۔
جدوں پربھو آپنی مہر کردا ہے تاں گرو ملدا ہے، اندروں آپا-بھاو دور ہندا ہے،
مایا دی ترسنا بھکھّ وچوں اتردی ہے، من وچ سکھ آ وسدا ہے،
تے سرتِ جوڑ کے سدا ہردے وچ پربھو سمریا جا سکدا ہے ۔۔8۔۔
سلوکُ م 3 ۔۔
جو منکھّ آپنے گرو دے کہے تے تردا ہے، ہریک بندا اس دا آدر کردا ہے،
سو، (جگت وچ بھی مان ہاسل کرن لئی) سارے اپاواں توں وڈا اپاؤ اہی ہے کِ پربھو دا نام مل جائے،
'نام' جپیاں سدا ہردے وچ سکھ ہندا ہے، من وچ ٹھنڈھ تے شانتی آ وسدی ہے،
تد 'نام' ہی خوراک تے پشاک بن جاندی ہے (بھاو، پربھو دا نام ہی زندگی دا آسرا ہو جاندا ہے) ہے نانک! نام ہی اس لئی آدر مان ہے ۔۔1۔۔
م 3 ۔۔
ہے میرے من! ستگورو دی سکھیا سن (بھاو، سکھیا تے تر) تینوں گناں دا خزانا پربھو مل پئیگا؛