پچھلے بیجے دا پھل ہی کھانا پیندا ہے۔
دکھّ سکھ دین والا پربھو آپ ہے،
(تاں تے) ہور (آسرے) چھڈّ کے توں اسے نوں یاد کر۔
جو کجھ پربھو کردا ہے اسے نوں سکھ سمجھ۔
ہے اننجان! کیو بھلیاں پھردا ہیں؟
(دسّ) کیہڑی چیز تیرے نال آئی سی۔
ہے لوبھی بھمبٹ! توں (مایا دے) سواد وچ مست ہو رہا ہیں۔
ہردے وچ پربھو دا نام جپ،
ہے نانک! (اسے تراں) ازت نال (پرلوک والے) گھر وچ جاوہنگا ۔۔4۔۔
(ہے بھائی!) جیہڑا سودا خریدن واستے توں (جگت وچ) آیا ہیں،
اہ رام نام (-روپی سودا) سنتاں دے گھر وچ ملدا ہے۔
(اس واستے) اہنکار چھڈّ دیہ، تے من دے وٹے (اہ وکھر) خرید لے،
اتے پربھو دا نام ہردے وچ پرکھ۔
سنتاں دے سنگ تر تے رام نام دا اہ سودا لدّ لے،
مایا دے ہور دھندھے چھڈّ دیہ۔
(جے اہ ادم کرہنگا تاں) ہریک جیو تینوں شاباشے آکھیگا،
تے پربھو دی درگاہ وچ بھی تیرا مونہ اجلا ہوویگا۔
(پر) اہ وپار کوئی ورلا بندا کردا ہے۔
ہے نانک! اجیہے (وپاری) توں سدا سدکے جائیے ۔۔5۔۔
(ہے بھائی!) سادھو جناں دے پیر دھو دھو کے (نام-جل) پی،
سادھ-جن توں آپنی جند بھی وار دیہ۔
گرمکھ منکھّ دے پیراں دی خاک وچ اشنان کر،
گرمکھ توں سدکے ہوہُ۔
سنت دی سیوا وڈے بھاگاں نال ملدی ہے،
سنت دی سنگتِ وچ ہی پربھو دی سفت-سالاہ کیتی جا سکدی ہے۔
سنت انیکاں اؤکڑاں توں (جو آتمک جیون دے راہ وچ آؤندیاں ہن) بچا لیندا ہے،
سنت پربھو دے گن گا کے نام-امرت دا سواد ماندا ہے۔
(جس منکھّ نے) سنتاں دا آسرا پھڑیا ہے جو سنتاں دے در تے آ ڈگا ہے،
اس نے، ہے نانک! سارے سکھ پا لئے ہن ۔۔6۔۔
(پربھو) موئے ہوئے بندے نوں جوالن جوگا ہے،
بھکھے نوں بھی آسرا دیندا ہے۔
سارے خزانے اس مالک دی نزر وچ ہن،
(پر جیو) آپنے پچھلے کیتے کرماں دا پھل بھوگدے ہن۔
سبھ کجھ اس پربھو دا ہی ہے، تے اہی سبھ کجھ کرن دے سمرتھّ ہے؛
اس توں بنا کوئی دوجا ناہ ہے تے ناہ ہوویگا۔
ہے جن! سدا ہی دن رات پربھو نوں یاد کر،
ہور ساریاں کرنیاں نالوں اہی کرنی اچی تے سچی ہے۔
میہر کر کے جس منکھّ نوں نام بخشدا ہے،
ہے نانک! اہ منکھّ پوتر ہو جاندا ہے ۔۔7۔۔
جس منکھّ دے من وچ ستگورو دی سردھا بن گئی ہے،
اہ منکھّ سارے جگت وچ بھگت بھگت سنیدا ہے،
جس دے ہردے وچ اک پربھو وسدا ہے؛
اس دی املی زندگی تے زندگی دے اسول اک-رس ہن،
سچا پربھو اس دے ہردے وچ ہے، تے پربھو دا نام ہی اہ مونہوں اچاردا ہے؛
اس منکھّ دی نزر سچے پربھو دے رنگ وچ رنگی ہوئی ہے، (تاہیئیں) سارا درشٹمان جگت (اس نوں) پربھو دا روپ دسدا ہے،
پربھو ہی (سبھ تھائیں) موجود (دسدا ہے، تے) پربھو دا ہی (سارا) کھلارا دسدا ہے۔
جس منکھّ نے اکال پرکھ نوں سدا-تھر رہن والا سمجھیا ہے،
ہے نانک! اہ منکھّ سدا اس تھر رہن والے وچ لین ہو جاندا ہے ۔۔8۔۔15۔۔
سلوکُ ۔۔
پربھو دا ن کوئی روپ ہے، ن چہن-چکر اتے ن کوئی رنگ۔ پربھو مایا دے تنّ گناں توں بے-داغ ہے۔
ہے نانک! پربھو آپنا آپ اس منکھّ نوں سمجھاؤندا ہے جس اتے آپ ترٹھدا ہے ۔۔1۔۔
اسٹپدی ۔۔
(ہے بھائی!) آپنے من وچ اکال پرکھ نوں پرو رکھّ،
اتے منکھّ دا پیار (موہ) چھڈّ دیہ۔
اس توں باہرا ہور کوئی جیو نہیں، کوئی چیز نہیں[
سبھ جیواں دے اندر اک اکال پرکھ ہی ویاپک ہے۔
اہی آپ ہی (جیواں دے دل دی) پچھانن والا تے جانن والا ہے،
پربھو بڑا گمبھیر ہے تے ڈونگھا ہے، سیانا ہے،
ہے پاربرہم پربھو! سبھ دے وڈے مالک! تے جیواں دے پالک!
دیا دے خزانے! دیا دے گھر! تے بخشنہار!
میں تیرے سادھاں دی چرنیں پواں،