(پر اہناں دیاں تسبیاں پھرن تے بھی) پکے تھاں مکام پکے مہل (مغلاں دی لائی اگّ نال) سڑ (کے سواہ ہو) گئے تے اہناں نے پٹھان شاہزادیاں نوں ٹوٹے کر کر کے (مٹی وچ) رول دتا۔
(پیراں دیاں تسبیاں نال) کوئی اکّ بھی مغل انھا نا ہویا، کسے بھی پیر نے کوئی کرامات کر نا وکھائی ۔۔4۔۔
جدوں مغلاں تے پٹھاناں دی لڑائی ہوئی، لڑائی دے میدان وچ (دوہاں دھراں نے) تلوار چلائی۔
اہناں مغلاں نے بندوکاں دے نشانے بنھ بنھ کے گولیاں چلائیاں، پر پٹھاناں دے ہتھ وچ ہی چڑ چڑ کر گئیاں۔
پر ہے بھائی! دھرو ہی جنھاں دی امر دی چٹھی پاٹ جاندی ہے، اہناں مرنا ہی ہندا ہے ۔۔5۔۔
کیہ ہندو-استریاں، کیہ مسلمان اؤرتاں تے کیہ بھٹاں تے ٹھاکراں دیاں زنانیاں،
کئیاں دے برکے سر توں لے کے پیراں تک لیر لیر ہو گئے، تے کئیاں دا (مر کے) مساناں وچ جا واسا ہویا۔
(جیہڑیاں بچ رہیاں، اہ بھی وچاریاں کیہ بچیاں؟) جنھاں دے سوہنے خسم گھراں وچ ناہ آئے، اہناں (اہ بپتا دی) رات کویں کٹی ہوویگی؟ ॥6۔۔
پر اہ درد-بھری کہانی کس نوں آکھ کے سنائی جائے؟ کرتار آپ ہی سبھ کجھ کردا ہے تے جیواں توں کراندا ہے۔
ہے کرتار! دکھ ہووے چاہے سکھ ہووے تیری رزا وچ ہی واپردا ہے۔ تیتھوں بنا ہور کس پاس جا کے دکھّ پھرولیئے؟
ہے نانک! رزا دا مالک پربھو آپنی رزا وچ ہی جگت دی کار چلا رہا ہے تے (ویکھ ویکھ کے) سنتشٹ ہو رہا ہے۔ (آپو آپنے کیتے کرماں انوسار) لکھیا لیکھ بھوگیدا ہے ۔۔7۔۔12۔۔
اکال پرکھ اکّ ہے اتے ستگورو دی کرپا نال ملدا ہے۔
راگ آسا-کاپھی، گھر 8 وچّ گرو نانکدیو جی دی اٹھّ-بنداں والی بانی۔
جویں کوئی گوالا پرائے چراند وچ (آپنا مال-ڈنگر چارن لئی لے جاندا ہے) تویں اہ جگت دی کار ہے۔
جیہڑے آدمی (موت نوں بھلا کے) پکے گھر مکان بناندے ہن، اہ وئرتھ ادم کردے ہن ۔۔1۔۔
(مایا دے موہ دی نیند وچ) ستے ہوئے جیوو! ہوش کرو، ہوش کرو۔ (تہاڈے ساہمنے تہاڈا ساتھی) جیو-ونجارا (دنیا توں سدا لئی) جا رہا ہے (اسے تراں) تہاڈی واری آویگی۔ پرماتما نوں یاد (رکھو) ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
سدا ٹکے رہن والے گھر تدوں ہی بنائے جاندے ہن جے اتھے سدا ٹکے رہنا ہووے،
پر جے کوئی منکھّ وچار کرے (تاں اسلیئت اہ ہے کِ) جدوں جند اتھوں تر پیندی ہے تاں سریر بھی ڈھہِ پیندا ہے (ناہ سریر رہندا ہے تے ناہ جند) ॥2۔۔
(کسے سمبندھی دے مرن تے) کیوں وئرتھ 'ہائ! ہائ'! کردے ہو۔ سدا-تھر تاں پرماتما ہی ہے جو ہن بھی موجود ہے تے سدا موجود رہیگا۔
جے تسی (آپنے) اس مرن والے دے مرن تے روندے ہو تاں (مرنا تاں تساں بھی ہے) تہانوں بھی کوئی روویگا ۔۔3۔۔
تسی (کسے دے مرن تے رون دا) وئرتھ پٹنا پٹدے ہو، وئرتھ کمّ کردے ہو۔
جیہڑا مر گیا ہے، اہ تاں تہاڈا رونا بلکل نہیں سندا۔ تسیں (لوکاچاری) سرف لوکاں نوں سنا رہے ہو ۔۔4۔۔
(جیو دے کیہ وسّ؟) ہے نانک! جس پرماتما دے ہکم نال جیو (مایا دے موہ وچ) ستا ہویا ہے، اہی اس نوں جگاندا ہے۔
(پربھو دی میہر نال) جے جیو اہ سمجھ لئے کِ میرا اسل گھر کہڑا ہے تاں اس نوں مایا دے موہ دی نیند نہیں ویاپدی ۔۔5۔۔
جے کوئی مرن والا منکھّ مرن ویلے آپنے نال کجھ دھن لے جاندا ہے،
تاں تسی بھی دھن بیشکّ جوڑی چلو۔ ویکھ وچار کے سمجھو! ॥6۔۔
(نام-سمرن دا اجیہا) ونج-وپار کرو، جس توں جیون منورتھ دا لابھ کھٹّ سکو، نہیں تاں پچھتانا پویگا۔
ماڑے کمّ چھڈو، گن گرہن کرو، اس تراں اسل (کھٹی) کھٹو! ॥7۔۔
دھرم نوں دھرتی بناوو، اس وچ سچا آچرن بی بیجو۔ بسّ! اہو جہی (آتمک جیون نوں پرپھلت کرن والی) کھیتی-واہی کرو!
جے تسی (اتھوں اچے آتمک جیون دا) لابھ کھٹّ کے لے جاووگے تاں (سیانے) وپاری سمجھے جاؤگے! ॥8۔۔
(جس منکھّ اتے پرماتما دی) بخشش ہووے اس نوں گرو ملدا ہے تے اہ اس وچار نوں سمجھدا ہے۔
اہ پرماتما دا نام اچاردا ہے، نام سندا ہے، تے نام وچ ہی وہار کردا ہے ۔۔9۔۔
سنسار دی اہ کار (سدا توں) تری آئی ہے، کوئی (نام وچ جڑ کے آتمک) لابھ کھٹدا ہے، (کوئی مایا دے موہ وچ پھس کے آتمک جیون وچ) گھاٹا کھاندا ہے۔
ہے نانک! پرماتما نوں جو چنگا لگدا ہے (اہی ہندا ہے)، اہی اس دی بزرگی ہے! ॥10۔۔13۔۔
آسا مہلا 1 ۔۔
میں ساری سرشٹی بھال ویکھی ہے، مینوں کوئی بھی آپنا (سچا دردی) نہیں لبھا۔
ہے میرے ساہب! جے تینوں (میری بینتی) پسند آوے (تاں میہر کر) توں میرا (راکھا بن)، میں تیرا (سیوک) بنیا رہاں ۔۔1۔۔
مینوں (تیرے در توں بنا) کوئی ہور در نہیں لبھدا، ہور کس دے اگے میں سلام کراں؟
سرف اک توں ہی میرا مالک ہیں (میں تیتھوں ہی اہ دان منگدا ہاں کِ) تیرا سدا-تھر رہن والا نام میرے مونہ وچ (ٹکیا رہے) ॥1۔۔ رہاؤ ۔۔
(لوک) سدھّ تے پیر (بنن لئی) پگے ہوئے جوگیاں دی سیوا کردے ہن، تے اہناں پاسوں ردھیاں سدھیاں (دی تاکت) منگدے ہن۔
(میری اک تیرے اگے ہی اہ ارداسِ ہے کِ) ابھلّ گرو دی بخشی بدھی انوسار مینوں تیرا نام کدے ناہ بھلے! ॥2۔۔