نانک بینتی کردا ہے کِ جس منکھّ اتے پربھو نے کرپا کیتی، اس نوں پورا گرو مل پیا ۔۔2۔۔
پربھو دے بھگتاں دی سنگت وچ مل کے رہنا چاہیدا ہے، بھگت-جناں نوں مل کے پرماتما دا کیرتن سننا چاہیدا ہے۔
دیا دے سومے دامودر مایا دے پتی پربھو دے گناں دا انت نہیں پایا جا سکدا۔
پربھو دیا دا سوما ہے، دکھاں دا ناس کرن والا ہے، سرن-جوگ ہے، سبھ نوں داتاں دین والا ہے، سارے پاپاں دا ناس کرن والا ہے۔
نام جپن والیاں نوں اہ پربھو موہ سوگ اتے اؤکھے وکاراں توں بچان والا ہے۔
ہے میرے پربھو! سارے جیو تیرے (پیدا کیتے ہوئے ہن)، مہر کر، میں سبھناں دے چرناں دی دھوڑ بنیا رہاں۔
نانک بینتی کردا ہے-ہے پربھو! دیا کر، میں تیرا نام جپ جپ کے آتمک جیون ہاسل کردا رہاں ۔۔3۔۔
(سدا توں ہی) پربھو نے آپنے چرناں وچ جوڑ کے آپنے بھگتاں دی رکھیا کیتی ہے۔
سو، اک ہرِ-نام دا دھیان دھر کے، آؤ، اسیں بھی اٹھے پہر آپنے پربھو نوں سمردے رہیئے۔
(انیکاں جیو) اس پربھو دا دھیان دھر کے سنسار-سمندر توں پار لنگھ گئے، (اہناں دے) جنم مرن (دے گیڑ) مکّ گئے۔
پربھو دی سفت-سالاہ کردیاں اہناں دے اندر سدا سکھ-آنند بنیا رہا، اہناں نوں پربھو دی رزا مٹھی لگن لگّ پئی۔
جہڑے منکھّ پورے گرو نوں مل پئے، اہناں دی ہریک مراد پوری ہو گئی، اہناں دی ہریک آس پوری ہو گئی۔
نانک بینتی کردا ہے کِ جنھاں نوں پربھو نے آپ (آپنے چرناں وچ) ملا لیا، اہناں نوں کوئی دکھّ کوئی جھورے مڑ نہیں ویاپدے ۔۔4۔۔3۔۔
رامکلی مہلا 5 چھنت ۔۔
سلوکُ۔
(جہڑے منکھّ گرو دے) سوہنے چرناں دی سرن آ کے (پرماتما دے) گن گاندے ہن، (اہناں دے ہردے وچ سدا) آنند سکھ بنے رہندے ہن۔
ہے نانک! (آکھ کِ پرماتما دا آرادھن کرنا چاہیدا ہے، پرماتما (ہریک) بپتا دور کرن والا ہے ۔۔1۔۔
چھنت۔
پرماتما ہی (جیواں دی ہریک) بپتا دور کرن والا ہے، اس توں بنا ہور کوئی (اہو جہی سمرتھا والا) نہیں ہے۔
سدا ہی سدا ہی پرماتما دا سمرن کرنا چاہیدا ہے؛ جل وچ، دھرتی وچ، آکاش وچ (ہر تھاں) اہ پرماتما ہی موجود ہے۔
اہ پرماتما جل وچ دھرتی وچ پلاڑ وچ (ہر تھاں) ویاپک ہے اکھّ دے جھمکن جتنے سمیں واستے بھی اہ پربھو ساڈے من توں بھلنا نہیں چاہیدا۔
اہ دن بھاگاں والے (سمجھو، جدوں ساڈا من) گرو دے چرناں وچ جڑیا رہے، (پر اہ ساڈے آپنے وسّ دی گلّ نہیں، اہ تدوں ہی ہندا ہے جدوں) اس جگت دے مالک پربھو دی مہر (ہووے)۔
دن رات سیوکاں وانگ اس پربھو دی سیوا-بھگتی کریا کر؛ جو کجھ اس نوں بھاؤندا ہے اہی (جگت وچ) ہو رہا ہے۔
نانک تاں اس سکھ-داتے پربھو توں سدکے جاندا ہے، (اس دی مہر نال ہی ساڈے) من وچ تن وچ (سہیہ آتمک جیون دا) چانن ہو سکدا ہے ۔۔1۔۔
سلوکُ ۔۔
پرماتما دا نام سمردیاں اس منکھّ دا من سکھی ہو گیا اس دا تن سکھی ہو گیا (پربھو دی یاد توں بنا اس دا) ہور ہور سبھ چنتا-فکر دور ہو گیا،
ہے نانک! جس منکھّ نے سارے سنکٹ دور کرن والے گوبند گوپال دا آسرا لیا ۔۔1۔۔
چھنتُ۔
دیا دے سومے نارائن نے اس منکھّ دے سارے ڈر تے دکھّ-کلیش کٹّ دتے،
جس منکھّ نے دیناں دے ناتھ پالن ہار ہری پربھو دے گن گانے شرو کیتے۔
سبھ نوں پالن والا ابناشی سرف اکال پرکھ ہی ہے، جس منکھّ دا پیار اس نال بن گیا،
جس نے آپنے ہتھ آپنا متھا اس دے چرناں اتے رکھّ دتا، پربھو نے اس نوں آپنے نال جوڑ لیا، (مایا دے ہلیاں ولوں اہ) سدا ہر ویلے سچیت رہن لگّ پیا۔
(ساڈی اہ) جند (ساڈا اہ) سریر، گھر، تھاں، تن، جوبن اتے دھن-مال سبھ کجھ اس پرماتما دا ہی دتا ہویا ہے۔
اہ پربھو سارے جیواں دا پالن والا ہے، نانک اس توں سدا ہی سدکے جاندا ہے ۔۔2۔۔
سلوکُ ۔۔
جہڑا منکھّ آپنی جیبھ نال پرماتما دا نام اچاردا رہندا ہے، گوبند دے گن بیان کردا رہندا ہے،
سدا اک پرمیسر دا آسرا لئی رکھدا ہے، ہے نانک! پرماتما آخر اس دی رکھیا کردا ہے ۔۔1۔۔
چھنتُ۔
ہے بھائی! اہی مالک-پربھو ہی (اساں جیواں دا) راکھا ہے، سدا اس دے لڑ لگا رہُ۔
آپنے من دی سیانپ چھڈّ دیہ، گرو دی سنگت وچ ٹک کے اس دیا-دے-گھر پربھو دا بھجن کریا کر۔