ہے پربھو! توں (میرا) گرو ہیں، میں تیرا نواں سکھّ ہاں (بھاو، تیرے نال اسے تراں پیار ہے جویں نواں نواں سکھّ آپنے گرو نال کردا ہے)۔
کبیر آکھدا ہے-ہن تاں (منکھا-جنما) اخیر دا ویلا ہے، مینوں زرور مل ۔۔4۔۔2۔۔
گؤڑی کبیر جی ۔۔
جدوں اساں (بھاو، میں) اہ سمجھ لیا ہے کِ سبھ تھائیں اک پرماتما ہی ویاپک ہے،
تاں (پتا نہیں) لوکاں نے اس گلّ نوں کیوں برا منایا ہے ۔۔1۔۔
میں نسنگ ہو گیا ہاں تے مینوں اہ پرواہ نہیں کِ کوئی منکھّ میری ازت کرے جاں ناہ کرے۔
(تہانوں لوکاں نوں جگت وچ من-وڈیائی دا خیال ہے، اس واستے جس راہے میں پیا ہاں) اس راہے میرے پچھے ناہ ترو ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جے میں بھیڑا ہاں تاں آپنے ہی اندر بھیڑا ہاں ن، (کسے نوں اس گلّ نال کیہ؟)
میں کسے نال (اسے کرکے) کوئی میل-ملاکات بھی نہیں رکھی ہوئی ۔۔2۔۔
کوئی میری ازت کرے جاں نرادری کرے، میں اس وچ کوئی ہانت نہیں سمجھدا؛
کیونکِ تہانوں بھی تدوں ہی سمجھ آویگی (کِ اسل ازت جاں نرادری کہڑی ہے) جدوں تہاڈا اہ جگت-وکھاوا اگھڑ جائگا ۔۔3۔۔
کبیر آکھدا ہے- (اسل) ازت اسے دی ہی ہے، جس نوں پربھو کبول کر لئے۔
(تاں تے، ہے کبیر!) ہور سبھ کجھ (بھاو، دنیا دی لوک-لاج) چھڈّ کے پرماتما دا سمرن کر ۔۔4۔۔3۔۔
گؤڑی کبیر جی ۔۔
جے ننگے پھردیاں پرماتما نال ملاپ ہو سکدا ہے،
تاں جنگل دا ہریک پشو مکت ہو جانا چاہیدا ہے ۔۔1۔۔
(ہے بھائی!) تد تک ننگے رہاں کیہ سور جانا ہے تے پنڈے تے چمّ لپیٹیاں کیہ مل جانا ہے؟
جد تک توں پرماتما نوں نہیں پچھاندا ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جے سر منایاں سدھی مل سکدی ہے،
(تاں اہ کیہ کارن ہے کِ) کوئی بھی بھیڈ (ہن تک مکت نہیں ہوئی؟) ॥2۔۔
ہے بھائی! جے بال-جتی رہاں (سنسار-سمندر توں) تر سکیدا ہے،
تاں خسرے نوں کیوں مکتی نہیں مل جاندی؟ ॥3۔۔
کبیر آکھدا ہے- ہے بھراوو! سنو!
پرماتما دا نام سمرن توں بنا کسے نوں مکتی نہیں ملی ۔۔4۔۔4۔۔
گؤڑی کبیر جی ۔۔
(جو منکھّ) سویرے تے شام نوں (بھاو، دوویں ویلے نرا) اشنان ہی کردے ہن
(تے سمجھدے ہن کِ اسیں پوتر ہو گئے ہاں، اہ اؤں ہن) جویں پانی وچ ڈڈو وسّ رہے ہن ۔۔1۔۔
پر جیکر اہناں دے ہردے وچ پرماتما دے نام دا پیار نہیں ہے،
تاں اہ سارے دھرمراج دے وسّ پیندے ہن ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
(کئی منکھّ) سریر دے موہ وچ ہی (بھاو، سریر نوں پالن دی خاتر ہی) کئی بھیکھ بناؤندے ہن؛
اہناں نوں کدے سپنے وچ بھی دیا نہیں آئی (اہناں دا ہردا کدے بھی نہیں درویا) ॥2۔۔
بہتے سیانے منکھّ چار وید (آدک دھرم-پستکاں نوں) ہی (نرے) پڑھدے ہن (پر نرا پڑھن نال کیہ بنے؟)۔
اس سنسار-سمندر وچ (سرف) سنت جن ہی (اسل) سکھ ماندے ہن ۔۔3۔۔
کبیر آکھدا ہے- ساریاں وچاراں دا نچوڑ اہ ہے،
کِ سبھ پدارتھاں دا موہ چھڈّ کے پرماتما دے نام دا رس پینا چاہیدا ہے ۔۔4۔۔5۔۔
کبیر جی گؤڑی ۔۔
اس منکھّ دا جپ کرنا کس بھا؟ اس دا تپ کس ارتھ؟ اس دے ورت تے پوجا کہڑے گن؟
جس دے ہردے وچ پرماتما توں بنا کسے ہور دا پیار ہے ۔۔1۔۔
ہے بھائی! من نوں پرماتما نال جوڑنا چاہیدا ہے۔
(سمرن چھڈّ کے ہور) سیانپاں نال ربّ نہیں مل سکدا رہاؤ۔۔
(ہے بھائی!) لالچ، وکھاوے دا تیاگ کر دیہ۔
کام، کرودھ اتے اہنکار چھڈّ دیہ ۔۔2۔۔
منکھّ دھارمک رسماں کردے کردے ہؤمے وچ بجھے پئے ہن،
اتے رل کے پتھراں دی (ہی) پوجا کر رہے ہن (پر اہ سبھ کجھ وئرتھ ہے) ॥3۔۔
کبیر آکھدا ہے- پرماتما بندگی کرن نال (ہی) ملدا ہے،
بھولے سبھاؤ نال ملدا ہے ۔۔4۔۔6۔۔
گؤڑی کبیر جی ۔۔
ماں دے پیٹ وچ تاں کسے نوں اہ سمجھ نہیں ہندی کِ میں کس کل دا ہاں۔
سارے جیواں دی اتپتی پرماتما دی انش توں (ہو رہی) ہے (بھاو، سبھ دا مول کارن پرماتما آپ ہے) ॥1۔۔
دسّ، ہے پنڈت! تسی براہمن کدوں دے بن گئے ہو؟
اہ آکھ آکھ کے کِ میں براہمن ہاں، میں براہمن ہاں، منکھا جنم (اہنکار وچ اجائیں) ناہ گواؤ ۔۔1۔۔ رہاؤ ۔۔
جے (ہے پنڈت!) توں (سچّ-مچّ) براہمن ہیں تے براہمنی دے پیٹوں جمیا ہیں،
تاں کسے ہور راہے کیوں نہیں جمّ پیا؟ ॥2۔۔
(ہے پنڈت!) تسی کویں براہمن (بن گئے)؟ اسیں کویں شودر (رہِ گئے)؟
اساڈے سریر وچ کویں (نرا) لہو ہی ہے؟ تہاڈے سریر وچ کویں (لہو دی تھاں) ددھّ ہے؟ ॥3۔۔
کبیر آکھدا ہے- جو پرماتما (برہم) نوں سمردا ہے،
اسیں تاں اس منکھّ نوں براہمن سددے ہاں ۔۔4۔۔7۔۔