پؤڑی ۔۔
ستگورو دے گن گاؤنے چاہیدے ہن تے آکھنا چاہیدا ہے کِ گرو بہت وڈا ہے، کیونکِ گرو وچ وڈے گن ہن۔
جنھاں منکھاں نوں پربھو-پتیو نے (گرو نال) ملایا ہے، اہناں نوں اہ گن اکھیں دسدے ہن،
اتے جے پربھو نوں بھاوے تاں اہناں دے من وچ بھی گن وسّ پیندے ہن۔
پربھو آپنے ہکم انوسار اہناں منکھاں دے متھے تے ہتھ رکھّ کے اہناں دے من وچوں بریائیاں مار کے کڈھّ دیندا ہے۔
جے پتی-پربھو پرسنّ ہو پئے، تاں مانو، سارے پدارتھ مل پیندے ہن ۔۔18۔۔
سلوکُ م 1 ۔۔
سبھ توں پہلاں (براہمن نھا دھو کے تے) سچا ہو کے سچے چوکے اتے آ بیٹھدا ہے،
اس دے اگے (ججمان) اہ بھوجن لیا رکھدا ہے جس نوں اجے کسے ہور نے بھٹیا نہیں سی۔
(براہمن) سچا ہو کے اس (سچے) بھوجن نوں کھاندا ہے، تے (کھا کے) سلوک پڑھن لگّ پیندا ہے؛
(پر اس پوتر بھوجن نوں) گندے تھاں (بھاو ڈھڈّ وچ) پا لیندا ہے۔ (اس پوتر بھوجن نوں) گندے تھاں (سٹن دا) دوش کس تے آیا؟
انّ، پانی، اگّ تے لون-چارے ہی دیوتا ہن (بھاو، پوتر پدارتھ ہن)،
پنجواں گھیو بھی پوتر ہے، جو اہناں چوہاں وچ پائیدا ہے۔ تاں (بھاو، اہناں پنجاں نوں رلایاں) بڑا پوتر بھوجن تیار ہندا ہے۔
پر دیوتیاں دے اس سریر نوں (بھاو، اس پوتر بھوجن نوں) پاپی (منکھّ) نال سنگت ہندی ہے، جس کرکے اس اتے تھکاں پیندیاں ہن۔
جس مونہ نال منکھّ نام نہیں سمردے، تے نام سمرن توں بنا سوادلے پدارتھ کھاندے ہن،
ہے نانک! اسے تراں سمجھ لینا چاہیدا ہے کِ اس مونہ اتے (بھی) پھٹکاراں پیندیاں ہن ۔۔1۔۔
م 1 ۔۔
استری توں جنم لئیدا ہے، استری (دے پیٹ) وچ ہی پرانی دا سریر بندا ہے۔ استری دی (ہی) راہیں کڑمائی تے ویاہ ہندا ہے۔
استری دی راہیں (ہور لوکاں نال) سمبندھ بندا ہے تے استری توں ہی (جگت دی اتپتی دا) رستا چلدا ہے۔
جے استری مر جائے تاں ہور استری دی بھال کریدی ہے، استری توں ہی (ہورناں نال) رشتیداری بندی ہے۔
جس استری (جاتی) توں راجے (بھی) جمدے ہن، اس نوں مندا آکھنا ٹھیک نہیں ہے۔
استری توں ہی استری پیدا ہندی ہے (جگت وچ) کوئی جیو استری توں بنا پیدا نہیں ہو سکدا۔
ہے نانک! کیول اک سچا پربھو ہی ہے، جو استری توں نہیں جمیا۔
(بھاویں منکھّ ہووے، بھاویں استری، جو بھی) آپنے مونہ نال سدا پربھو دے گن گاؤندا ہے، اس دے متھے اتے بھاگاں دی منی ہے، بھاو اہدا متھا بھاگاں والا ہے۔
ہے نانک! اہی مکھ اسے سچے پربھو دے دربار وچ سوہنے لگدے ہن ۔۔2۔۔
پؤڑی ۔۔
جگت وچ ہریک جیو نوں ممتا لگی ہوئی ہے؛ جس نوں ممتا نہیں اہ چن کے وکھرا کر وکھاؤ، بھاو، کوئی ورلا ہے جس نوں ممتا نہیں ہے۔
آپو آپنے کیتے کرماں دا لیکھا آپ ہی بھرنا پیندا ہے۔
جدوں اس جگت وچ سدا رہنا ہی نہیں ہے، تاں کیوں اہنکار وچ (پے کے) کھپیئے؟
کیول اہ اکھر (بھاو، اپدیش) پڑھ کے سمجھ لئیے کِ کسے نوں مندا نہیں آکھنا چاہیدا،
اتے مورکھ نال نہیں جھگڑنا چاہیدا ۔۔19۔۔
سلوکُ م 1 ۔۔
ہے نانک! جے منکھّ رکھے بچن بولدا رہے، تاں اس دا تن اتے من دوویں رکھے ہو جاندے ہن (بھاو، منکھّ دے اندروں پریم اڈّ جاندا ہے)۔
رکھا بولن والا لوکاں وچ رکھا ہی مشہور ہو جاندا ہے اتے لوک بھی اس نوں رکھے بچناں نال ہی یاد کردے ہن۔
رکھا (بھاو، پریم توں سکھنا) منکھّ (پربھو دی) درگاہ توں ردیا جاندا ہے اتے اس دے مونہ اتے تھکاں پیندیاں ہن (بھاو، پھٹکاراں پیندیاں ہن۔
(پریم-ہینم) رکھے منکھّ نوں مورکھ آکھنا چاہیدا ہے، پریم توں سکھنے نوں جتیاں دی مار پیندی ہے (بھاو، ہر تھاں اس دی سدا بڑی بے ازتی ہندی ہے) ॥1۔۔
م 1 ۔۔
جو منکھّ منوں تاں جھوٹھے ہن، پر باہر کوڑی ازت بنائی بیٹھے ہن، اتے جگت وچ وکھاوا بنائی رکھدے ہن،
اہ بھاویں اٹھاہٹھ تیرتھاں اتے (جا کے) اشنان کرن، اہناں دے من دی کپٹ دی میل کدے نہیں اتردی۔
جنھاں منکھاں دے اندر (کوملتا تے پریم روپ) پٹّ ہے، پر باہر (رکھا-پن روپ) گدڑ ہے، جگت وچ اہ بندے نیک ہن؛
اہناں دا ربّ نال نیہُ لگا ہویا ہے تے اہ ربّ دا دیدار کرن دے وچار وچ ہی (سدا جڑے رہندے ہن)۔
اہ منکھّ پربھو دے پیار وچ (رتے ہوئے کدے) ہسدے ہن، پریم وچ ہی (کدے) روندے ہن، اتے پریم وچ ہی (کدے) چپّ بھی کر جاندے ہن (بھاو، پریم وچ ہی مست رہندے ہن)؛
اہناں نوں سچے خسم (پربھو) توں بنا کسے ہور دی متھاجی نہیں ہندی۔
زندگی-روپگ راہے پئے ہوئے اہ منکھّ ربّ دے در توں ہی نام-روپ خوراک منگدے ہن، جدوں ربّ دیندا ہے تدوں کھاندے ہن۔
(اہناں نوں اہ نشچا ہے) کِ پربھو آپ ہی فیسلا کرن والا ہے تے آپ ہی لیکھا لکھن والا ہے، سارے چنگے مندے جیواں دا میلا اسے دے در تے ہندا ہے؛
ہے نانک! پربھو سبھ توں (کیتے کرماں دا) لیکھا منگدا ہے تے مندے منکھاں نوں اؤں پیڑ سٹدا ہے جویں تیل (بھاو، اہناں دے مندے سنسکار اندروں کڈھن لئی اہناں نوں دکھاں روپ کوہلو وچ پا کے پیڑدا ہے) ॥2۔۔