ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 ശ്രീ ഗുരു ഗ്രന്ഥ് സാഹിബ്
പേജ് - 473
ਪਉੜੀ ॥
paurree |പൗറി:
ਸਤਿਗੁਰੁ ਵਡਾ ਕਰਿ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿਸੁ ਵਿਚਿ ਵਡੀਆ ਵਡਿਆਈਆ ॥
satigur vaddaa kar saalaaheeai jis vich vaddeea vaddiaaeea |മഹാനായ യഥാർത്ഥ ഗുരുവിനെ സ്തുതിക്കുക; അവൻ്റെ ഉള്ളിലാണ് ഏറ്റവും വലിയ മഹത്വം.
ਸਹਿ ਮੇਲੇ ਤਾ ਨਦਰੀ ਆਈਆ ॥
seh mele taa nadaree aaeea |ഗുരുവിനെ കാണാൻ ഭഗവാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, നാം അവരെ കാണാൻ വരുന്നു.
ਜਾ ਤਿਸੁ ਭਾਣਾ ਤਾ ਮਨਿ ਵਸਾਈਆ ॥
jaa tis bhaanaa taa man vasaaeea |അവനു ഇഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ അവ നമ്മുടെ മനസ്സിൽ കുടികൊള്ളുന്നു.
ਕਰਿ ਹੁਕਮੁ ਮਸਤਕਿ ਹਥੁ ਧਰਿ ਵਿਚਹੁ ਮਾਰਿ ਕਢੀਆ ਬੁਰਿਆਈਆ ॥
kar hukam masatak hath dhar vichahu maar kadteea buriaaeea |അവൻ്റെ കൽപ്പനയാൽ, അവൻ നമ്മുടെ നെറ്റിയിൽ കൈ വയ്ക്കുമ്പോൾ, അധർമ്മം ഉള്ളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നു.
ਸਹਿ ਤੁਠੈ ਨਉ ਨਿਧਿ ਪਾਈਆ ॥੧੮॥
seh tutthai nau nidh paaeea |18|ഭഗവാൻ പൂർണ്ണമായി പ്രസാദിച്ചാൽ ഒമ്പത് നിധികൾ ലഭിക്കും. ||18||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |സലോക്, ആദ്യ മെഹൽ:
ਪਹਿਲਾ ਸੁਚਾ ਆਪਿ ਹੋਇ ਸੁਚੈ ਬੈਠਾ ਆਇ ॥
pahilaa suchaa aap hoe suchai baitthaa aae |ആദ്യം, സ്വയം ശുദ്ധീകരിച്ച്, ബ്രാഹ്മണൻ തൻ്റെ ശുദ്ധീകരിച്ച ചുറ്റുപാടിൽ വന്ന് ഇരിക്കുന്നു.
ਸੁਚੇ ਅਗੈ ਰਖਿਓਨੁ ਕੋਇ ਨ ਭਿਟਿਓ ਜਾਇ ॥
suche agai rakhion koe na bhittio jaae |മറ്റാരും തൊട്ടിട്ടില്ലാത്ത ശുദ്ധമായ ഭക്ഷണങ്ങൾ അവൻ്റെ മുന്നിൽ വയ്ക്കുന്നു.
ਸੁਚਾ ਹੋਇ ਕੈ ਜੇਵਿਆ ਲਗਾ ਪੜਣਿ ਸਲੋਕੁ ॥
suchaa hoe kai jeviaa lagaa parran salok |ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട്, അവൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുകയും തൻ്റെ വിശുദ്ധ വാക്യങ്ങൾ വായിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.
ਕੁਹਥੀ ਜਾਈ ਸਟਿਆ ਕਿਸੁ ਏਹੁ ਲਗਾ ਦੋਖੁ ॥
kuhathee jaaee sattiaa kis ehu lagaa dokh |എന്നാൽ അത് പിന്നീട് വൃത്തിഹീനമായ സ്ഥലത്തേക്ക് വലിച്ചെറിയപ്പെടുന്നു - ഇത് ആരുടെ കുറ്റമാണ്?
ਅੰਨੁ ਦੇਵਤਾ ਪਾਣੀ ਦੇਵਤਾ ਬੈਸੰਤਰੁ ਦੇਵਤਾ ਲੂਣੁ ॥
an devataa paanee devataa baisantar devataa loon |ധാന്യം പവിത്രമാണ്, വെള്ളം പവിത്രമാണ്; തീയും ഉപ്പും പവിത്രമാണ്;
ਪੰਜਵਾ ਪਾਇਆ ਘਿਰਤੁ ॥ ਤਾ ਹੋਆ ਪਾਕੁ ਪਵਿਤੁ ॥
panjavaa paaeaa ghirat | taa hoaa paak pavit |അഞ്ചാമത്തെ വസ്തുവായ നെയ്യ് ചേർക്കുമ്പോൾ അന്നം ശുദ്ധവും പവിത്രവുമായിത്തീരുന്നു.
ਪਾਪੀ ਸਿਉ ਤਨੁ ਗਡਿਆ ਥੁਕਾ ਪਈਆ ਤਿਤੁ ॥
paapee siau tan gaddiaa thukaa peea tith |പാപപൂർണമായ മനുഷ്യശരീരവുമായി സമ്പർക്കം പുലർത്തുമ്പോൾ, ഭക്ഷണം തുപ്പുന്ന അത്രയും അശുദ്ധമായിത്തീരുന്നു.
ਜਿਤੁ ਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਨ ਊਚਰਹਿ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਰਸ ਖਾਹਿ ॥
jit mukh naam na aoochareh bin naavai ras khaeh |നാമം ജപിക്കാത്ത, നാമം പറയാത്ത ആ വായ രുചികരമായ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു
ਨਾਨਕ ਏਵੈ ਜਾਣੀਐ ਤਿਤੁ ਮੁਖਿ ਥੁਕਾ ਪਾਹਿ ॥੧॥
naanak evai jaaneeai tith mukh thukaa paeh |1|- ഓ നാനാക്ക്, ഇതറിയുക: അത്തരമൊരു വായിൽ തുപ്പണം. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa 1 |ആദ്യ മെഹൽ:
ਭੰਡਿ ਜੰਮੀਐ ਭੰਡਿ ਨਿੰਮੀਐ ਭੰਡਿ ਮੰਗਣੁ ਵੀਆਹੁ ॥
bhandd jameeai bhandd ninmeeai bhandd mangan veeaahu |സ്ത്രീയിൽ നിന്ന് പുരുഷൻ ജനിക്കുന്നു; സ്ത്രീയുടെ ഉള്ളിൽ പുരുഷൻ ഗർഭം ധരിക്കുന്നു; അവൻ വിവാഹനിശ്ചയം കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള സ്ത്രീയോട്.
ਭੰਡਹੁ ਹੋਵੈ ਦੋਸਤੀ ਭੰਡਹੁ ਚਲੈ ਰਾਹੁ ॥
bhanddahu hovai dosatee bhanddahu chalai raahu |സ്ത്രീ അവൻ്റെ സുഹൃത്താകുന്നു; സ്ത്രീയിലൂടെയാണ് ഭാവി തലമുറ വരുന്നത്.
ਭੰਡੁ ਮੁਆ ਭੰਡੁ ਭਾਲੀਐ ਭੰਡਿ ਹੋਵੈ ਬੰਧਾਨੁ ॥
bhandd muaa bhandd bhaaleeai bhandd hovai bandhaan |അവൻ്റെ സ്ത്രീ മരിക്കുമ്പോൾ അവൻ മറ്റൊരു സ്ത്രീയെ അന്വേഷിക്കുന്നു; സ്ത്രീയോട് അവൻ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
ਸੋ ਕਿਉ ਮੰਦਾ ਆਖੀਐ ਜਿਤੁ ਜੰਮਹਿ ਰਾਜਾਨ ॥
so kiau mandaa aakheeai jit jameh raajaan |പിന്നെ എന്തിനാണ് അവളെ ചീത്ത വിളിക്കുന്നത്? അവളിൽ നിന്ന് രാജാക്കന്മാർ ജനിക്കുന്നു.
ਭੰਡਹੁ ਹੀ ਭੰਡੁ ਊਪਜੈ ਭੰਡੈ ਬਾਝੁ ਨ ਕੋਇ ॥
bhanddahu hee bhandd aoopajai bhanddai baajh na koe |സ്ത്രീയിൽ നിന്ന്, സ്ത്രീ ജനിക്കുന്നു; സ്ത്രീ ഇല്ലെങ്കിൽ ആരും ഉണ്ടാകില്ല.
ਨਾਨਕ ਭੰਡੈ ਬਾਹਰਾ ਏਕੋ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥
naanak bhanddai baaharaa eko sachaa soe |ഓ നാനാക്ക്, യഥാർത്ഥ കർത്താവ് മാത്രമേ സ്ത്രീയില്ലാതെയുള്ളൂ.
ਜਿਤੁ ਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸਾਲਾਹੀਐ ਭਾਗਾ ਰਤੀ ਚਾਰਿ ॥
jit mukh sadaa saalaaheeai bhaagaa ratee chaar |കർത്താവിനെ നിരന്തരം സ്തുതിക്കുന്ന ആ വായ അനുഗ്രഹീതവും മനോഹരവുമാണ്.
ਨਾਨਕ ਤੇ ਮੁਖ ਊਜਲੇ ਤਿਤੁ ਸਚੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥੨॥
naanak te mukh aoojale tith sachai darabaar |2|ഓ നാനാക്ക്, ആ മുഖങ്ങൾ യഥാർത്ഥ കർത്താവിൻ്റെ കോടതിയിൽ പ്രകാശിക്കും. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |പൗറി:
ਸਭੁ ਕੋ ਆਖੈ ਆਪਣਾ ਜਿਸੁ ਨਾਹੀ ਸੋ ਚੁਣਿ ਕਢੀਐ ॥
sabh ko aakhai aapanaa jis naahee so chun kadteeai |കർത്താവേ, എല്ലാവരും നിന്നെ അവരുടെ സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കുന്നു; നിന്നെ സ്വന്തമാക്കാത്തവനെ എടുത്തു എറിഞ്ഞുകളയുന്നു.
ਕੀਤਾ ਆਪੋ ਆਪਣਾ ਆਪੇ ਹੀ ਲੇਖਾ ਸੰਢੀਐ ॥
keetaa aapo aapanaa aape hee lekhaa sandteeai |ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തം പ്രവൃത്തികളുടെ പ്രതിഫലം ലഭിക്കുന്നു; അവൻ്റെ അക്കൗണ്ട് അതിനനുസരിച്ച് ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.
ਜਾ ਰਹਣਾ ਨਾਹੀ ਐਤੁ ਜਗਿ ਤਾ ਕਾਇਤੁ ਗਾਰਬਿ ਹੰਢੀਐ ॥
jaa rahanaa naahee aait jag taa kaaeit gaarab handteeai |ഏതായാലും ഈ ലോകത്ത് തന്നെ തുടരാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടവനല്ല എന്നിരിക്കെ, അഹങ്കാരത്തിൽ സ്വയം നശിക്കുന്നതെന്തിന്?
ਮੰਦਾ ਕਿਸੈ ਨ ਆਖੀਐ ਪੜਿ ਅਖਰੁ ਏਹੋ ਬੁਝੀਐ ॥
mandaa kisai na aakheeai parr akhar eho bujheeai |ആരെയും ചീത്ത വിളിക്കരുത്; ഈ വാക്കുകൾ വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കുക.
ਮੂਰਖੈ ਨਾਲਿ ਨ ਲੁਝੀਐ ॥੧੯॥
moorakhai naal na lujheeai |19|വിഡ്ഢികളോട് തർക്കിക്കരുത്. ||19||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |സലോക്, ആദ്യ മെഹൽ:
ਨਾਨਕ ਫਿਕੈ ਬੋਲਿਐ ਤਨੁ ਮਨੁ ਫਿਕਾ ਹੋਇ ॥
naanak fikai boliaai tan man fikaa hoe |ഓ നാനാക്ക്, വ്യർത്ഥമായ വാക്കുകൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ശരീരവും മനസ്സും ശൂന്യമാകും.
ਫਿਕੋ ਫਿਕਾ ਸਦੀਐ ਫਿਕੇ ਫਿਕੀ ਸੋਇ ॥
fiko fikaa sadeeai fike fikee soe |അവനെ ഏറ്റവും നിസ്സാരൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; നിസ്സംഗതയിൽ ഏറ്റവും നിസ്സാരമായത് അവൻ്റെ പ്രശസ്തിയാണ്.
ਫਿਕਾ ਦਰਗਹ ਸਟੀਐ ਮੁਹਿ ਥੁਕਾ ਫਿਕੇ ਪਾਇ ॥
fikaa daragah satteeai muhi thukaa fike paae |നിഷ്കളങ്കനായ വ്യക്തിയെ കർത്താവിൻ്റെ കോടതിയിൽ തള്ളിക്കളയുന്നു, നിഷ്കളങ്കൻ്റെ മുഖത്ത് തുപ്പുന്നു.
ਫਿਕਾ ਮੂਰਖੁ ਆਖੀਐ ਪਾਣਾ ਲਹੈ ਸਜਾਇ ॥੧॥
fikaa moorakh aakheeai paanaa lahai sajaae |1|നിഷ്കളങ്കനെ വിഡ്ഢി എന്നു വിളിക്കുന്നു; ശിക്ഷയായി ചെരുപ്പ് കൊണ്ട് അടിക്കുന്നു. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa 1 |ആദ്യ മെഹൽ:
ਅੰਦਰਹੁ ਝੂਠੇ ਪੈਜ ਬਾਹਰਿ ਦੁਨੀਆ ਅੰਦਰਿ ਫੈਲੁ ॥
andarahu jhootthe paij baahar duneea andar fail |ഉള്ളിൽ വ്യാജന്മാരും പുറമേ മാന്യരും ഈ ലോകത്ത് വളരെ സാധാരണമാണ്.
ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਜੇ ਨਾਵਹਿ ਉਤਰੈ ਨਾਹੀ ਮੈਲੁ ॥
atthasatth teerath je naaveh utarai naahee mail |തീർത്ഥാടനത്തിൻ്റെ അറുപത്തിയെട്ട് പുണ്യസ്ഥലങ്ങളിൽ അവർ കുളിച്ചാലും, ഇപ്പോഴും അവരുടെ മാലിന്യങ്ങൾ നീങ്ങുന്നില്ല.
ਜਿਨੑ ਪਟੁ ਅੰਦਰਿ ਬਾਹਰਿ ਗੁਦੜੁ ਤੇ ਭਲੇ ਸੰਸਾਰਿ ॥
jina patt andar baahar gudarr te bhale sansaar |ഉള്ളിൽ പട്ടും പുറം തുണിയും ഉള്ളവർ ഇഹലോകത്തെ നല്ലവരാകുന്നു.
ਤਿਨੑ ਨੇਹੁ ਲਗਾ ਰਬ ਸੇਤੀ ਦੇਖਨੑੇ ਵੀਚਾਰਿ ॥
tina nehu lagaa rab setee dekhanae veechaar |അവർ കർത്താവിനോടുള്ള സ്നേഹം ആശ്ലേഷിക്കുകയും അവനെ ദർശിച്ച് ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ਰੰਗਿ ਹਸਹਿ ਰੰਗਿ ਰੋਵਹਿ ਚੁਪ ਭੀ ਕਰਿ ਜਾਹਿ ॥
rang haseh rang roveh chup bhee kar jaeh |കർത്താവിൻ്റെ സ്നേഹത്തിൽ, അവർ ചിരിക്കുന്നു, കർത്താവിൻ്റെ സ്നേഹത്തിൽ, അവർ കരയുന്നു, നിശബ്ദത പാലിക്കുന്നു.
ਪਰਵਾਹ ਨਾਹੀ ਕਿਸੈ ਕੇਰੀ ਬਾਝੁ ਸਚੇ ਨਾਹ ॥
paravaah naahee kisai keree baajh sache naah |അവരുടെ യഥാർത്ഥ ഭർത്താവ് അല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനും അവർ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല.
ਦਰਿ ਵਾਟ ਉਪਰਿ ਖਰਚੁ ਮੰਗਾ ਜਬੈ ਦੇਇ ਤ ਖਾਹਿ ॥
dar vaatt upar kharach mangaa jabai dee ta khaeh |കർത്താവിൻ്റെ വാതിൽക്കൽ ഇരുന്ന് അവർ ഭക്ഷണത്തിനായി യാചിക്കുന്നു, അവൻ അവർക്ക് നൽകുമ്പോൾ അവർ ഭക്ഷിക്കുന്നു.
ਦੀਬਾਨੁ ਏਕੋ ਕਲਮ ਏਕਾ ਹਮਾ ਤੁਮੑਾ ਮੇਲੁ ॥
deebaan eko kalam ekaa hamaa tumaa mel |കർത്താവിന് ഒരു കോടതി മാത്രമേയുള്ളൂ, അവന് ഒരു പേന മാത്രമേയുള്ളൂ; അവിടെ ഞാനും നിങ്ങളും കണ്ടുമുട്ടും.
ਦਰਿ ਲਏ ਲੇਖਾ ਪੀੜਿ ਛੁਟੈ ਨਾਨਕਾ ਜਿਉ ਤੇਲੁ ॥੨॥
dar le lekhaa peerr chhuttai naanakaa jiau tel |2|കർത്താവിൻ്റെ കോടതിയിൽ, കണക്കുകൾ പരിശോധിക്കുന്നു; ഓ നാനാക്ക്, പത്രത്തിലെ എണ്ണക്കുരുപോലെ പാപികൾ തകർന്നിരിക്കുന്നു. ||2||