ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 473
ਪਉੜੀ ॥
पउड़ी ॥पौरी : १.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਵਡਾ ਕਰਿ ਸਾਲਾਹੀਐ ਜਿਸੁ ਵਿਚਿ ਵਡੀਆ ਵਡਿਆਈਆ ॥
सतिगुरु वडा करि सालाहीऐ जिसु विचि वडीआ वडिआईआ ॥महासत्य गुरु स्तुति; तस्य अन्तः महत्तमं महत्त्वम् अस्ति।
ਸਹਿ ਮੇਲੇ ਤਾ ਨਦਰੀ ਆਈਆ ॥
सहि मेले ता नदरी आईआ ॥यदा भगवता अस्मान् गुरुसमागमं करोति तदा वयं तान् द्रष्टुं आगच्छामः।
ਜਾ ਤਿਸੁ ਭਾਣਾ ਤਾ ਮਨਿ ਵਸਾਈਆ ॥
जा तिसु भाणा ता मनि वसाईआ ॥यदा तस्य प्रीतिः भवति तदा ते अस्माकं मनसि वसितुं आगच्छन्ति।
ਕਰਿ ਹੁਕਮੁ ਮਸਤਕਿ ਹਥੁ ਧਰਿ ਵਿਚਹੁ ਮਾਰਿ ਕਢੀਆ ਬੁਰਿਆਈਆ ॥
करि हुकमु मसतकि हथु धरि विचहु मारि कढीआ बुरिआईआ ॥तस्य आज्ञानुसारं यदा सः अस्माकं ललाटेषु हस्तं स्थापयति तदा दुष्टता अन्तः प्रचलति।
ਸਹਿ ਤੁਠੈ ਨਉ ਨਿਧਿ ਪਾਈਆ ॥੧੮॥
सहि तुठै नउ निधि पाईआ ॥१८॥सम्यग्प्रीतो भगवता नवनिधानि लभन्ते । ||१८||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
सलोकु मः १ ॥सलोक, प्रथम मेहल : १.
ਪਹਿਲਾ ਸੁਚਾ ਆਪਿ ਹੋਇ ਸੁਚੈ ਬੈਠਾ ਆਇ ॥
पहिला सुचा आपि होइ सुचै बैठा आइ ॥प्रथमं शुद्धिं कुर्वन् ब्राह्मणः आगत्य स्वस्य शुद्धे परिसरे उपविशति।
ਸੁਚੇ ਅਗੈ ਰਖਿਓਨੁ ਕੋਇ ਨ ਭਿਟਿਓ ਜਾਇ ॥
सुचे अगै रखिओनु कोइ न भिटिओ जाइ ॥तस्य पुरतः स्थाप्यन्ते शुद्धानि अन्नानि अन्येन न स्पृष्टानि ।
ਸੁਚਾ ਹੋਇ ਕੈ ਜੇਵਿਆ ਲਗਾ ਪੜਣਿ ਸਲੋਕੁ ॥
सुचा होइ कै जेविआ लगा पड़णि सलोकु ॥शुद्धः सन् स्वभोजनं गृहीत्वा, स्वस्य पवित्रश्लोकान् पठितुं आरभते।
ਕੁਹਥੀ ਜਾਈ ਸਟਿਆ ਕਿਸੁ ਏਹੁ ਲਗਾ ਦੋਖੁ ॥
कुहथी जाई सटिआ किसु एहु लगा दोखु ॥किन्तु तदा मलिनस्थाने क्षिप्यते - कस्य दोषोऽयं ?
ਅੰਨੁ ਦੇਵਤਾ ਪਾਣੀ ਦੇਵਤਾ ਬੈਸੰਤਰੁ ਦੇਵਤਾ ਲੂਣੁ ॥
अंनु देवता पाणी देवता बैसंतरु देवता लूणु ॥कुक्कुटः पवित्रः, जलं पवित्रम्; अग्निः लवणं च पवित्रम् अपि अस्ति;
ਪੰਜਵਾ ਪਾਇਆ ਘਿਰਤੁ ॥ ਤਾ ਹੋਆ ਪਾਕੁ ਪਵਿਤੁ ॥
पंजवा पाइआ घिरतु ॥ ता होआ पाकु पवितु ॥यदा पञ्चमी वस्तु घृतं योजितं तदा अन्नं शुद्धं पवित्रं च भवति।
ਪਾਪੀ ਸਿਉ ਤਨੁ ਗਡਿਆ ਥੁਕਾ ਪਈਆ ਤਿਤੁ ॥
पापी सिउ तनु गडिआ थुका पईआ तितु ॥पापमानवशरीरस्य सम्पर्कं प्राप्य अन्नं तावत् अशुद्धं भवति यत् थूकति।
ਜਿਤੁ ਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਨ ਊਚਰਹਿ ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਰਸ ਖਾਹਿ ॥
जितु मुखि नामु न ऊचरहि बिनु नावै रस खाहि ॥नाम न जपति, नाम विना च तद्मुखं स्वादिष्टान्नानि खादति
ਨਾਨਕ ਏਵੈ ਜਾਣੀਐ ਤਿਤੁ ਮੁਖਿ ਥੁਕਾ ਪਾਹਿ ॥੧॥
नानक एवै जाणीऐ तितु मुखि थुका पाहि ॥१॥- हे नानक, एतत् विद्धि- तादृशं मुखं थूकीयम्। ||१||
ਮਃ ੧ ॥
मः १ ॥प्रथमः मेहलः : १.
ਭੰਡਿ ਜੰਮੀਐ ਭੰਡਿ ਨਿੰਮੀਐ ਭੰਡਿ ਮੰਗਣੁ ਵੀਆਹੁ ॥
भंडि जंमीऐ भंडि निंमीऐ भंडि मंगणु वीआहु ॥स्त्रीतः पुरुषः जायते; स्त्रियाः अन्तः पुरुषः गर्भः भवति; स्त्रियाः कृते सः नियोजितः विवाहितः च अस्ति।
ਭੰਡਹੁ ਹੋਵੈ ਦੋਸਤੀ ਭੰਡਹੁ ਚਲੈ ਰਾਹੁ ॥
भंडहु होवै दोसती भंडहु चलै राहु ॥स्त्री तस्य मित्रं भवति; स्त्रियाः माध्यमेन भविष्यत्पुस्तकानि आगच्छन्ति।
ਭੰਡੁ ਮੁਆ ਭੰਡੁ ਭਾਲੀਐ ਭੰਡਿ ਹੋਵੈ ਬੰਧਾਨੁ ॥
भंडु मुआ भंडु भालीऐ भंडि होवै बंधानु ॥यदा तस्य स्त्रियाः म्रियते तदा सः अन्यां स्त्रियं अन्वेषयति; स्त्रियाः प्रति सः बद्धः अस्ति।
ਸੋ ਕਿਉ ਮੰਦਾ ਆਖੀਐ ਜਿਤੁ ਜੰਮਹਿ ਰਾਜਾਨ ॥
सो किउ मंदा आखीऐ जितु जंमहि राजान ॥अतः तां किमर्थं दुष्टा इति कथ्यते ? तस्याः राजानः जायन्ते ।
ਭੰਡਹੁ ਹੀ ਭੰਡੁ ਊਪਜੈ ਭੰਡੈ ਬਾਝੁ ਨ ਕੋਇ ॥
भंडहु ही भंडु ऊपजै भंडै बाझु न कोइ ॥स्त्रीतः स्त्री जायते; स्त्रियं विना सर्वथा कोऽपि न स्यात्।
ਨਾਨਕ ਭੰਡੈ ਬਾਹਰਾ ਏਕੋ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥
नानक भंडै बाहरा एको सचा सोइ ॥नानक, केवलं सत्येश्वरः स्त्रीहीनः अस्ति।
ਜਿਤੁ ਮੁਖਿ ਸਦਾ ਸਾਲਾਹੀਐ ਭਾਗਾ ਰਤੀ ਚਾਰਿ ॥
जितु मुखि सदा सालाहीऐ भागा रती चारि ॥भगवन्तं स्तुवति नित्यं तत् मुखं धन्यं सुन्दरं च।
ਨਾਨਕ ਤੇ ਮੁਖ ਊਜਲੇ ਤਿਤੁ ਸਚੈ ਦਰਬਾਰਿ ॥੨॥
नानक ते मुख ऊजले तितु सचै दरबारि ॥२॥सच्चे भगवतः प्राङ्गणे तानि मुखानि प्रभासन्ति नानक। ||२||
ਪਉੜੀ ॥
पउड़ी ॥पौरी : १.
ਸਭੁ ਕੋ ਆਖੈ ਆਪਣਾ ਜਿਸੁ ਨਾਹੀ ਸੋ ਚੁਣਿ ਕਢੀਐ ॥
सभु को आखै आपणा जिसु नाही सो चुणि कढीऐ ॥सर्वे त्वां स्वकीयं वदन्ति भगवन्; यस्य त्वां न स्वामित्वं, सः उद्धृत्य क्षिप्यते।
ਕੀਤਾ ਆਪੋ ਆਪਣਾ ਆਪੇ ਹੀ ਲੇਖਾ ਸੰਢੀਐ ॥
कीता आपो आपणा आपे ही लेखा संढीऐ ॥प्रत्येकं स्वकर्मफलं प्राप्नोति; तस्य लेखः तदनुसारं समायोजितः भवति।
ਜਾ ਰਹਣਾ ਨਾਹੀ ਐਤੁ ਜਗਿ ਤਾ ਕਾਇਤੁ ਗਾਰਬਿ ਹੰਢੀਐ ॥
जा रहणा नाही ऐतु जगि ता काइतु गारबि हंढीऐ ॥यथापि लोके स्थातुं न नियतत्वात् किं दर्पेण नाशयेत् ।
ਮੰਦਾ ਕਿਸੈ ਨ ਆਖੀਐ ਪੜਿ ਅਖਰੁ ਏਹੋ ਬੁਝੀਐ ॥
मंदा किसै न आखीऐ पड़ि अखरु एहो बुझीऐ ॥कञ्चित् दुष्टं मा वदतु; एतानि वचनानि पठित्वा अवगच्छन्तु।
ਮੂਰਖੈ ਨਾਲਿ ਨ ਲੁਝੀਐ ॥੧੯॥
मूरखै नालि न लुझीऐ ॥१९॥मूर्खैः सह मा विवादं कुरुत। ||१९||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
सलोकु मः १ ॥सलोक, प्रथम मेहल : १.
ਨਾਨਕ ਫਿਕੈ ਬੋਲਿਐ ਤਨੁ ਮਨੁ ਫਿਕਾ ਹੋਇ ॥
नानक फिकै बोलिऐ तनु मनु फिका होइ ॥अस्वादं वचनं वदन् नानक अस्वादं शरीरं मनः च भवति।
ਫਿਕੋ ਫਿਕਾ ਸਦੀਐ ਫਿਕੇ ਫਿਕੀ ਸੋਇ ॥
फिको फिका सदीऐ फिके फिकी सोइ ॥सः अस्वादस्य अत्यन्तं अस्वादयुक्तः इति उच्यते; अस्वादस्य अत्यन्तं अस्वादः तस्य प्रतिष्ठा एव।
ਫਿਕਾ ਦਰਗਹ ਸਟੀਐ ਮੁਹਿ ਥੁਕਾ ਫਿਕੇ ਪਾਇ ॥
फिका दरगह सटीऐ मुहि थुका फिके पाइ ॥अस्वादः भगवतः प्राङ्गणे परित्यज्यते, अस्वादस्य मुखं च थूकति।
ਫਿਕਾ ਮੂਰਖੁ ਆਖੀਐ ਪਾਣਾ ਲਹੈ ਸਜਾਇ ॥੧॥
फिका मूरखु आखीऐ पाणा लहै सजाइ ॥१॥अस्वादः मूर्ख उच्यते; सः दण्डे जूताभिः ताडितः भवति। ||१||
ਮਃ ੧ ॥
मः १ ॥प्रथमः मेहलः : १.
ਅੰਦਰਹੁ ਝੂਠੇ ਪੈਜ ਬਾਹਰਿ ਦੁਨੀਆ ਅੰਦਰਿ ਫੈਲੁ ॥
अंदरहु झूठे पैज बाहरि दुनीआ अंदरि फैलु ॥अन्तः मिथ्या, बहिः गौरवपूर्णाः, ते लोके अतीव सामान्याः सन्ति।
ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਜੇ ਨਾਵਹਿ ਉਤਰੈ ਨਾਹੀ ਮੈਲੁ ॥
अठसठि तीरथ जे नावहि उतरै नाही मैलु ॥अष्टषष्टितीर्थेषु स्नात्वा अपि तेषां मलिनता न गच्छति।
ਜਿਨੑ ਪਟੁ ਅੰਦਰਿ ਬਾਹਰਿ ਗੁਦੜੁ ਤੇ ਭਲੇ ਸੰਸਾਰਿ ॥
जिन पटु अंदरि बाहरि गुदड़ु ते भले संसारि ॥येषां अन्तः क्षौमं बहिः च चीराणि सन्ति, ते एव लोके सज्जनाः सन्ति।
ਤਿਨੑ ਨੇਹੁ ਲਗਾ ਰਬ ਸੇਤੀ ਦੇਖਨੑੇ ਵੀਚਾਰਿ ॥
तिन नेहु लगा रब सेती देखने वीचारि ॥भगवतः प्रेम आलिंगयन्ति, तं दृष्ट्वा चिन्तयन्ति च।
ਰੰਗਿ ਹਸਹਿ ਰੰਗਿ ਰੋਵਹਿ ਚੁਪ ਭੀ ਕਰਿ ਜਾਹਿ ॥
रंगि हसहि रंगि रोवहि चुप भी करि जाहि ॥भगवतः प्रेमे हसन्ति, भगवतः प्रेमे च रोदन्ति, मौनम् अपि कुर्वन्ति।
ਪਰਵਾਹ ਨਾਹੀ ਕਿਸੈ ਕੇਰੀ ਬਾਝੁ ਸਚੇ ਨਾਹ ॥
परवाह नाही किसै केरी बाझु सचे नाह ॥अन्यत् किमपि न चिन्तयन्ति, केवलं स्वस्य सत्यं पतिं भगवन्तं विना।
ਦਰਿ ਵਾਟ ਉਪਰਿ ਖਰਚੁ ਮੰਗਾ ਜਬੈ ਦੇਇ ਤ ਖਾਹਿ ॥
दरि वाट उपरि खरचु मंगा जबै देइ त खाहि ॥उपविश्य भगवतः द्वारे प्रतीक्षन्ते ते भोजनं याचन्ते, यदा सः तेभ्यः ददाति तदा ते खादन्ति।
ਦੀਬਾਨੁ ਏਕੋ ਕਲਮ ਏਕਾ ਹਮਾ ਤੁਮੑਾ ਮੇਲੁ ॥
दीबानु एको कलम एका हमा तुमा मेलु ॥भगवतः एकः एव न्यायालयः अस्ति, तस्य एकः एव लेखनी अस्ति; तत्र त्वं च अहं च मिलिष्यामः।
ਦਰਿ ਲਏ ਲੇਖਾ ਪੀੜਿ ਛੁਟੈ ਨਾਨਕਾ ਜਿਉ ਤੇਲੁ ॥੨॥
दरि लए लेखा पीड़ि छुटै नानका जिउ तेलु ॥२॥भगवतः न्यायालये लेखाः परीक्षिताः भवन्ति; हे नानक मर्दिताः पापाः तैलबीज इव मुद्रिकासु। ||२||