ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 757
ਹਉ ਤਿਨ ਕੈ ਬਲਿਹਾਰਣੈ ਮਨਿ ਹਰਿ ਗੁਣ ਸਦਾ ਰਵੰਨਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
हउ तिन कै बलिहारणै मनि हरि गुण सदा रवंनि ॥१॥ रहाउ ॥ये भगवतः महिमा स्तुतिं जपन्ति तेषां मनसि सदा यज्ञोऽस्मि। ||१||विराम||
ਗੁਰੁ ਸਰਵਰੁ ਮਾਨ ਸਰੋਵਰੁ ਹੈ ਵਡਭਾਗੀ ਪੁਰਖ ਲਹੰਨਿੑ ॥
गुरु सरवरु मान सरोवरु है वडभागी पुरख लहंनि ॥गुरुः मानसरोवरसरोवर इव; केवलं महाभागाः एव तं विन्दन्ति।
ਸੇਵਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਖੋਜਿਆ ਸੇ ਹੰਸੁਲੇ ਨਾਮੁ ਲਹੰਨਿ ॥੨॥
सेवक गुरमुखि खोजिआ से हंसुले नामु लहंनि ॥२॥गुरमुखाः निःस्वार्थाः सेवकाः गुरुं अन्वेषयन्ति; हंसात्मा तत्र नाम भगवतः नाम खादन्ति। ||२||
ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਨਿੑ ਰੰਗ ਸਿਉ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮਿ ਲਗੰਨਿੑ ॥
नामु धिआइनि रंग सिउ गुरमुखि नामि लगंनि ॥गुरमुखाः नाम ध्यायन्ति, नामेन सह सम्बद्धाः तिष्ठन्ति च।
ਧੁਰਿ ਪੂਰਬਿ ਹੋਵੈ ਲਿਖਿਆ ਗੁਰ ਭਾਣਾ ਮੰਨਿ ਲਏਨਿੑ ॥੩॥
धुरि पूरबि होवै लिखिआ गुर भाणा मंनि लएनि ॥३॥यत्पूर्वं विहितं तत् गुरुस्य इच्छा इति स्वीकुरुत। ||३||
ਵਡਭਾਗੀ ਘਰੁ ਖੋਜਿਆ ਪਾਇਆ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ॥
वडभागी घरु खोजिआ पाइआ नामु निधानु ॥महता सौभाग्येन मम गृहं अन्वेषितवान्, नामनिधिं च प्राप्नोमि ।
ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਵੇਖਾਲਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਪਛਾਨੁ ॥੪॥
गुरि पूरै वेखालिआ प्रभु आतम रामु पछानु ॥४॥सिद्धगुरुः मम ईश्वरं दर्शितवान्; भगवन्तं परमात्मानं मया साक्षात्कृतम्। ||४||
ਸਭਨਾ ਕਾ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕੁ ਹੈ ਦੂਜਾ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥
सभना का प्रभु एकु है दूजा अवरु न कोइ ॥सर्वेषां एकः ईश्वरः अस्ति; अन्यः सर्वथा नास्ति।
ਗੁਰਪਰਸਾਦੀ ਮਨਿ ਵਸੈ ਤਿਤੁ ਘਟਿ ਪਰਗਟੁ ਹੋਇ ॥੫॥
गुरपरसादी मनि वसै तितु घटि परगटु होइ ॥५॥गुरुप्रसादेन भगवान् मनसि स्थातुं आगच्छति; तादृशस्य हृदये सः प्रकाशितः भवति। ||५||
ਸਭੁ ਅੰਤਰਜਾਮੀ ਬ੍ਰਹਮੁ ਹੈ ਬ੍ਰਹਮੁ ਵਸੈ ਸਭ ਥਾਇ ॥
सभु अंतरजामी ब्रहमु है ब्रहमु वसै सभ थाइ ॥ईश्वरः सर्वेषां हृदयानां अन्तःज्ञः अस्ति; ईश्वरः सर्वत्र निवसति।
ਮੰਦਾ ਕਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ ਸਬਦਿ ਵੇਖਹੁ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੬॥
मंदा किस नो आखीऐ सबदि वेखहु लिव लाइ ॥६॥अतः वयं कम् दुष्टं वक्तुं शक्नुमः ? शबादस्य वचनं पश्यन्तु, तस्मिन् प्रेम्णा निवसन्तु। ||६||
ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਤਿਚਰੁ ਆਖਦਾ ਜਿਚਰੁ ਹੈ ਦੁਹੁ ਮਾਹਿ ॥
बुरा भला तिचरु आखदा जिचरु है दुहु माहि ॥अशुभं शुभं च यावद् द्वन्द्वस्थः परान् आह्वयति।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਏਕੋ ਬੁਝਿਆ ਏਕਸੁ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇ ॥੭॥
गुरमुखि एको बुझिआ एकसु माहि समाइ ॥७॥गुरमुखः एकमेव भगवन्तं अवगच्छति; सः एकेश्वरे लीनः भवति। ||७||
ਸੇਵਾ ਸਾ ਪ੍ਰਭ ਭਾਵਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਭੁ ਪਾਏ ਥਾਇ ॥
सेवा सा प्रभ भावसी जो प्रभु पाए थाइ ॥सा निःस्वार्थसेवा, या ईश्वरं प्रीणयति, या ईश्वरेण अनुमोदिता।
ਜਨ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਆਰਾਧਿਆ ਗੁਰ ਚਰਣੀ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥੮॥੨॥੪॥੯॥
जन नानक हरि आराधिआ गुर चरणी चितु लाइ ॥८॥२॥४॥९॥सेवकः नानकः आराधनेन भगवन्तं पूजयति; सः स्वस्य चेतनां गुरुपादयोः केन्द्रीक्रियते। ||८||२||४||९||
ਰਾਗੁ ਸੂਹੀ ਅਸਟਪਦੀਆ ਮਹਲਾ ੪ ਘਰੁ ੨ ॥
रागु सूही असटपदीआ महला ४ घरु २ ॥राग सूही, अष्टपढ़ेया, चौथा मेहल, द्वितीय सदन : १.
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ੴ सतिगुर प्रसादि ॥एकः सार्वभौमिकः प्रजापतिः ईश्वरः। सच्चे गुरुप्रसादेन : १.
ਕੋਈ ਆਣਿ ਮਿਲਾਵੈ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰੀਤਮੁ ਪਿਆਰਾ ਹਉ ਤਿਸੁ ਪਹਿ ਆਪੁ ਵੇਚਾਈ ॥੧॥
कोई आणि मिलावै मेरा प्रीतमु पिआरा हउ तिसु पहि आपु वेचाई ॥१॥यदि कोऽपि आगत्य, मम प्रियप्रियं मिलितुं मां नेष्यति; अहं तस्मै आत्मानं विक्रयामि स्म। ||१||
ਦਰਸਨੁ ਹਰਿ ਦੇਖਣ ਕੈ ਤਾਈ ॥
दरसनु हरि देखण कै ताई ॥भगवतः दर्शनस्य भगवतः दर्शनार्थं स्पृहामि।
ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਹਿ ਤਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲਹਿ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
क्रिपा करहि ता सतिगुरु मेलहि हरि हरि नामु धिआई ॥१॥ रहाउ ॥यदा भगवता मयि दयां करोति तदा अहं सत्यगुरुं मिलामि; ध्यायामि भगवतः नाम हर, हर। ||१||विराम||
ਜੇ ਸੁਖੁ ਦੇਹਿ ਤ ਤੁਝਹਿ ਅਰਾਧੀ ਦੁਖਿ ਭੀ ਤੁਝੈ ਧਿਆਈ ॥੨॥
जे सुखु देहि त तुझहि अराधी दुखि भी तुझै धिआई ॥२॥यदि त्वं मां सुखेन आशिषयिष्यसि तर्हि अहं त्वां भजिष्यामि पूजयिष्यामि च । दुःखेन अपि त्वां ध्यायिष्यामि । ||२||
ਜੇ ਭੁਖ ਦੇਹਿ ਤ ਇਤ ਹੀ ਰਾਜਾ ਦੁਖ ਵਿਚਿ ਸੂਖ ਮਨਾਈ ॥੩॥
जे भुख देहि त इत ही राजा दुख विचि सूख मनाई ॥३॥यदि त्वं क्षुधां ददासि चेदपि अहं तृप्तिम् अनुभविष्यामि; अहं प्रसन्नः अस्मि, दुःखस्य मध्ये अपि। ||३||
ਤਨੁ ਮਨੁ ਕਾਟਿ ਕਾਟਿ ਸਭੁ ਅਰਪੀ ਵਿਚਿ ਅਗਨੀ ਆਪੁ ਜਲਾਈ ॥੪॥
तनु मनु काटि काटि सभु अरपी विचि अगनी आपु जलाई ॥४॥अहं मम मनः शरीरं च विभज्य सर्वाणि भवद्भ्यः समर्पयामि; अहं अग्निना आत्मानं दहिष्यामि स्म। ||४||
ਪਖਾ ਫੇਰੀ ਪਾਣੀ ਢੋਵਾ ਜੋ ਦੇਵਹਿ ਸੋ ਖਾਈ ॥੫॥
पखा फेरी पाणी ढोवा जो देवहि सो खाई ॥५॥अहं भवतः उपरि व्यजनं क्षोभयामि, भवतः कृते जलं वहामि; यत्किमपि त्वं ददासि, अहं गृह्णामि। ||५||
ਨਾਨਕੁ ਗਰੀਬੁ ਢਹਿ ਪਇਆ ਦੁਆਰੈ ਹਰਿ ਮੇਲਿ ਲੈਹੁ ਵਡਿਆਈ ॥੬॥
नानकु गरीबु ढहि पइआ दुआरै हरि मेलि लैहु वडिआई ॥६॥दरिद्रः नानकः भगवतः द्वारे पतितः; प्रसीदं मां भगवन् स्वमहात्म्येन सह संयोजय । ||६||
ਅਖੀ ਕਾਢਿ ਧਰੀ ਚਰਣਾ ਤਲਿ ਸਭ ਧਰਤੀ ਫਿਰਿ ਮਤ ਪਾਈ ॥੭॥
अखी काढि धरी चरणा तलि सभ धरती फिरि मत पाई ॥७॥नेत्राणि बहिः निष्कास्य तव पादयोः स्थापयामि; सम्पूर्णं पृथिवीं भ्रमित्वा मया एतत् अवगतम् । ||७||
ਜੇ ਪਾਸਿ ਬਹਾਲਹਿ ਤਾ ਤੁਝਹਿ ਅਰਾਧੀ ਜੇ ਮਾਰਿ ਕਢਹਿ ਭੀ ਧਿਆਈ ॥੮॥
जे पासि बहालहि ता तुझहि अराधी जे मारि कढहि भी धिआई ॥८॥यदि मां त्वत्समीपे उपविशसि तर्हि त्वां पूजयामि पूजयामि च । ताडयित्वा अपि मां ध्यायिष्यामि त्वया । ||८||
ਜੇ ਲੋਕੁ ਸਲਾਹੇ ਤਾ ਤੇਰੀ ਉਪਮਾ ਜੇ ਨਿੰਦੈ ਤ ਛੋਡਿ ਨ ਜਾਈ ॥੯॥
जे लोकु सलाहे ता तेरी उपमा जे निंदै त छोडि न जाई ॥९॥यदि मां प्रशंसन्ति तर्हि स्तुतिः भवतः एव। निन्दन्ति चेदपि अहं त्वां न त्यक्ष्यामि । ||९||
ਜੇ ਤੁਧੁ ਵਲਿ ਰਹੈ ਤਾ ਕੋਈ ਕਿਹੁ ਆਖਉ ਤੁਧੁ ਵਿਸਰਿਐ ਮਰਿ ਜਾਈ ॥੧੦॥
जे तुधु वलि रहै ता कोई किहु आखउ तुधु विसरिऐ मरि जाई ॥१०॥यदि त्वं मम पक्षे असि तर्हि कोऽपि किमपि वक्तुं शक्नोति । किन्तु यदि अहं त्वां विस्मरिष्यामि तर्हि अहं म्रियमाणः स्याम् । ||१०||
ਵਾਰਿ ਵਾਰਿ ਜਾਈ ਗੁਰ ਊਪਰਿ ਪੈ ਪੈਰੀ ਸੰਤ ਮਨਾਈ ॥੧੧॥
वारि वारि जाई गुर ऊपरि पै पैरी संत मनाई ॥११॥अहं यज्ञः, यज्ञः मम गुरुः; तस्य पादयोः पतन् सन्तगुरुं समर्पयामि। ||११||
ਨਾਨਕੁ ਵਿਚਾਰਾ ਭਇਆ ਦਿਵਾਨਾ ਹਰਿ ਤਉ ਦਰਸਨ ਕੈ ਤਾਈ ॥੧੨॥
नानकु विचारा भइआ दिवाना हरि तउ दरसन कै ताई ॥१२॥दरिद्रः नानकः उन्मत्तः अभवत्, भगवतः दर्शनस्य भगवतः दर्शनस्य आकांक्षी। ||१२||
ਝਖੜੁ ਝਾਗੀ ਮੀਹੁ ਵਰਸੈ ਭੀ ਗੁਰੁ ਦੇਖਣ ਜਾਈ ॥੧੩॥
झखड़ु झागी मीहु वरसै भी गुरु देखण जाई ॥१३॥हिंसकतूफानेषु, प्रचण्डवृष्टौ अपि अहं मम गुरुस्य दर्शनार्थं बहिः गच्छामि। ||१३||
ਸਮੁੰਦੁ ਸਾਗਰੁ ਹੋਵੈ ਬਹੁ ਖਾਰਾ ਗੁਰਸਿਖੁ ਲੰਘਿ ਗੁਰ ਪਹਿ ਜਾਈ ॥੧੪॥
समुंदु सागरु होवै बहु खारा गुरसिखु लंघि गुर पहि जाई ॥१४॥समुद्राः लवणसमुद्राः च अतीव विशालाः सन्ति चेदपि गुरसिखः स्वगुरुं प्राप्तुं तत् पारं करिष्यति। ||१४||
ਜਿਉ ਪ੍ਰਾਣੀ ਜਲ ਬਿਨੁ ਹੈ ਮਰਤਾ ਤਿਉ ਸਿਖੁ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਮਰਿ ਜਾਈ ॥੧੫॥
जिउ प्राणी जल बिनु है मरता तिउ सिखु गुर बिनु मरि जाई ॥१५॥यथा मर्त्यः जलं विना म्रियते तथा सिक्खः गुरुं विना म्रियते। ||१५||