ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 1399
ਨਲੵ ਕਵਿ ਪਾਰਸ ਪਰਸ ਕਚ ਕੰਚਨਾ ਹੁਇ ਚੰਦਨਾ ਸੁਬਾਸੁ ਜਾਸੁ ਸਿਮਰਤ ਅਨ ਤਰ ॥
नल्य कवि पारस परस कच कंचना हुइ चंदना सुबासु जासु सिमरत अन तर ॥तथा वदति कविः NALL: दार्शनिकस्य शिलाखण्डं स्पृशन् काचः सुवर्णरूपेण परिणमति, चन्दनवृक्षः च अन्येभ्यः वृक्षेभ्यः स्वगन्धं प्रयच्छति; भगवतः स्मरणेन ध्यायन् अहं परिणतः अस्मि।
ਜਾ ਕੇ ਦੇਖਤ ਦੁਆਰੇ ਕਾਮ ਕ੍ਰੋਧ ਹੀ ਨਿਵਾਰੇ ਜੀ ਹਉ ਬਲਿ ਬਲਿ ਜਾਉ ਸਤਿਗੁਰ ਸਾਚੇ ਨਾਮ ਪਰ ॥੩॥
जा के देखत दुआरे काम क्रोध ही निवारे जी हउ बलि बलि जाउ सतिगुर साचे नाम पर ॥३॥तस्य द्वारं दृष्ट्वा मैथुनं क्रोधं च विमुक्तम् । अहं यज्ञः यज्ञः सच्चे नाम्नः सच्चे गुरवे | ||३||
ਰਾਜੁ ਜੋਗੁ ਤਖਤੁ ਦੀਅਨੁ ਗੁਰ ਰਾਮਦਾਸ ॥
राजु जोगु तखतु दीअनु गुर रामदास ॥गुरु राम दास राजयोग सिंहासन से धन्य हुआ।
ਪ੍ਰਥਮੇ ਨਾਨਕ ਚੰਦੁ ਜਗਤ ਭਯੋ ਆਨੰਦੁ ਤਾਰਨਿ ਮਨੁਖੵ ਜਨ ਕੀਅਉ ਪ੍ਰਗਾਸ ॥
प्रथमे नानक चंदु जगत भयो आनंदु तारनि मनुख्य जन कीअउ प्रगास ॥प्रथमं गुरुनानकः पूर्णिमा इव जगत् प्रकाशयित्वा आनन्देन पूरितवान्। मानवतां पारं नेतुम् सः स्वस्य तेजः प्रदत्तवान् ।
ਗੁਰ ਅੰਗਦ ਦੀਅਉ ਨਿਧਾਨੁ ਅਕਥ ਕਥਾ ਗਿਆਨੁ ਪੰਚ ਭੂਤ ਬਸਿ ਕੀਨੇ ਜਮਤ ਨ ਤ੍ਰਾਸ ॥
गुर अंगद दीअउ निधानु अकथ कथा गिआनु पंच भूत बसि कीने जमत न त्रास ॥सः गुरुं अंगदं आध्यात्मिकप्रज्ञानिधिं, अवाच्यभाषणं च आशीर्वादितवान्; पञ्च राक्षसान् मृत्युदूतभयं च जित्वा ।
ਗੁਰ ਅਮਰੁ ਗੁਰੂ ਸ੍ਰੀ ਸਤਿ ਕਲਿਜੁਗਿ ਰਾਖੀ ਪਤਿ ਅਘਨ ਦੇਖਤ ਗਤੁ ਚਰਨ ਕਵਲ ਜਾਸ ॥
गुर अमरु गुरू स्री सति कलिजुगि राखी पति अघन देखत गतु चरन कवल जास ॥महान् सच्चः गुरुः गुरु अमर दासः अस्मिन् कलियुगस्य अन्धकारयुगे मानं रक्षितवान् अस्ति। तस्य पादाम्बुजं दृष्ट्वा पापं दुष्टं च नश्यति।
ਸਭ ਬਿਧਿ ਮਾਨੵਿਉ ਮਨੁ ਤਬ ਹੀ ਭਯਉ ਪ੍ਰਸੰਨੁ ਰਾਜੁ ਜੋਗੁ ਤਖਤੁ ਦੀਅਨੁ ਗੁਰ ਰਾਮਦਾਸ ॥੪॥
सभ बिधि मान्यिउ मनु तब ही भयउ प्रसंनु राजु जोगु तखतु दीअनु गुर रामदास ॥४॥यदा तस्य मनः सर्वथा सर्वथा तृप्तः आसीत्, यदा सः सर्वथा प्रसन्नः अभवत्, तदा सः गुरु राम दासस्य कृते राजयोगस्य सिंहासनं प्रदत्तवान्। ||४||
ਰਡ ॥
रड ॥रड्डः : १.
ਜਿਸਹਿ ਧਾਰੵਿਉ ਧਰਤਿ ਅਰੁ ਵਿਉਮੁ ਅਰੁ ਪਵਣੁ ਤੇ ਨੀਰ ਸਰ ਅਵਰ ਅਨਲ ਅਨਾਦਿ ਕੀਅਉ ॥
जिसहि धार्यिउ धरति अरु विउमु अरु पवणु ते नीर सर अवर अनल अनादि कीअउ ॥पृथिवीं आकाशं वायुं च समुद्रजलं अग्निम् अन्नं च स्थापयति स्म।
ਸਸਿ ਰਿਖਿ ਨਿਸਿ ਸੂਰ ਦਿਨਿ ਸੈਲ ਤਰੂਅ ਫਲ ਫੁਲ ਦੀਅਉ ॥
ससि रिखि निसि सूर दिनि सैल तरूअ फल फुल दीअउ ॥सोमं प्रारम्भं च सूर्यं रात्रिं दिवं च पर्वतं च सृजत्; सः वृक्षान् पुष्पैः फलैः च आशीर्वादं दत्तवान्।
ਸੁਰਿ ਨਰ ਸਪਤ ਸਮੁਦ੍ਰ ਕਿਅ ਧਾਰਿਓ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਜਾਸੁ ॥
सुरि नर सपत समुद्र किअ धारिओ त्रिभवण जासु ॥देवमानुषान् सप्त समुद्रान् च सृजत्; सः त्रैलोक्यम् अस्थापयत्।
ਸੋਈ ਏਕੁ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਤਿ ਪਾਇਓ ਗੁਰ ਅਮਰ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ॥੧॥੫॥
सोई एकु नामु हरि नामु सति पाइओ गुर अमर प्रगासु ॥१॥५॥गुरु अमर दास एक नाम प्रकाश, सत्य नाम भगवान के धन्य हुआ। ||१||५||
ਕਚਹੁ ਕੰਚਨੁ ਭਇਅਉ ਸਬਦੁ ਗੁਰ ਸ੍ਰਵਣਹਿ ਸੁਣਿਓ ॥
कचहु कंचनु भइअउ सबदु गुर स्रवणहि सुणिओ ॥काचः सुवर्णरूपेण परिणमति, गुरुस्य शबादस्य वचनं शृण्वन्।
ਬਿਖੁ ਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹੁਯਉ ਨਾਮੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮੁਖਿ ਭਣਿਅਉ ॥
बिखु ते अंम्रितु हुयउ नामु सतिगुर मुखि भणिअउ ॥विषं अम्ब्रोसियलामृतं परिणमति, सच्चिगुरुनाम वदन्।
ਲੋਹਉ ਹੋਯਉ ਲਾਲੁ ਨਦਰਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਜਦਿ ਧਾਰੈ ॥
लोहउ होयउ लालु नदरि सतिगुरु जदि धारै ॥लोहं रत्नरूपेण परिणमति, यदा सच्चः गुरुः स्वस्य कृपाकटाक्षं ददाति।
ਪਾਹਣ ਮਾਣਕ ਕਰੈ ਗਿਆਨੁ ਗੁਰ ਕਹਿਅਉ ਬੀਚਾਰੈ ॥
पाहण माणक करै गिआनु गुर कहिअउ बीचारै ॥पाषाणाः पन्नारूपेण परिणमन्ति, यदा मर्त्यः गुरुस्य आध्यात्मिकं प्रज्ञां जपति, चिन्तयति च।
ਕਾਠਹੁ ਸ੍ਰੀਖੰਡ ਸਤਿਗੁਰਿ ਕੀਅਉ ਦੁਖ ਦਰਿਦ੍ਰ ਤਿਨ ਕੇ ਗਇਅ ॥
काठहु स्रीखंड सतिगुरि कीअउ दुख दरिद्र तिन के गइअ ॥सच्चिगुरुः साधारणं काष्ठं चन्दनरूपेण परिणमयति, दारिद्र्यस्य पीडां निर्मूलयति।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਚਰਨ ਜਿਨੑ ਪਰਸਿਆ ਸੇ ਪਸੁ ਪਰੇਤ ਸੁਰਿ ਨਰ ਭਇਅ ॥੨॥੬॥
सतिगुरू चरन जिन परसिआ से पसु परेत सुरि नर भइअ ॥२॥६॥यः सच्चिगुरोः पादान् स्पृशति, सः पशुतः भूतात् च स्वर्गदूतरूपेण परिणमति। ||२||६||
ਜਾਮਿ ਗੁਰੂ ਹੋਇ ਵਲਿ ਧਨਹਿ ਕਿਆ ਗਾਰਵੁ ਦਿਜਇ ॥
जामि गुरू होइ वलि धनहि किआ गारवु दिजइ ॥यस्य पार्श्वे गुरुः अस्ति - कथं सः स्वधनेन गर्वम् अकरोत् ?
ਜਾਮਿ ਗੁਰੂ ਹੋਇ ਵਲਿ ਲਖ ਬਾਹੇ ਕਿਆ ਕਿਜਇ ॥
जामि गुरू होइ वलि लख बाहे किआ किजइ ॥यस्य पार्श्वे गुरुः अस्ति - तस्य कृते शतसहस्राणि समर्थकाः किं करिष्यन्ति ?
ਜਾਮਿ ਗੁਰੂ ਹੋਇ ਵਲਿ ਗਿਆਨ ਅਰੁ ਧਿਆਨ ਅਨਨ ਪਰਿ ॥
जामि गुरू होइ वलि गिआन अरु धिआन अनन परि ॥यस्य पार्श्वे गुरुः अस्ति, सः आध्यात्मिकप्रज्ञायाः ध्यानस्य च कृते अन्यस्य न आश्रितः।
ਜਾਮਿ ਗੁਰੂ ਹੋਇ ਵਲਿ ਸਬਦੁ ਸਾਖੀ ਸੁ ਸਚਹ ਘਰਿ ॥
जामि गुरू होइ वलि सबदु साखी सु सचह घरि ॥यस्य पार्श्वे गुरुः अस्ति सः शब्दान् उपदेशान् च चिन्तयति, सत्यस्य गृहे च तिष्ठति।
ਜੋ ਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਅਹਿਨਿਸਿ ਜਪੈ ਦਾਸੁ ਭਟੁ ਬੇਨਤਿ ਕਹੈ ॥
जो गुरू गुरू अहिनिसि जपै दासु भटु बेनति कहै ॥भगवतः विनयशीलः दासः कविः च एतां प्रार्थनां वदति- यः गुरुं रात्रौ दिवा जपेत्,
ਜੋ ਗੁਰੂ ਨਾਮੁ ਰਿਦ ਮਹਿ ਧਰੈ ਸੋ ਜਨਮ ਮਰਣ ਦੁਹ ਥੇ ਰਹੈ ॥੩॥੭॥
जो गुरू नामु रिद महि धरै सो जनम मरण दुह थे रहै ॥३॥७॥यः गुरुनाम हृदये निक्षिपति, सः जन्ममरणयोः मुक्तः भवति। ||३||७||
ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਘੋਰੁ ਅੰਧਾਰੁ ਗੁਰੂ ਬਿਨੁ ਸਮਝ ਨ ਆਵੈ ॥
गुर बिनु घोरु अंधारु गुरू बिनु समझ न आवै ॥गुरुं विना सर्वथा तमः भवति; गुरुं विना अवगमनं न आगच्छति।
ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਸੁਰਤਿ ਨ ਸਿਧਿ ਗੁਰੂ ਬਿਨੁ ਮੁਕਤਿ ਨ ਪਾਵੈ ॥
गुर बिनु सुरति न सिधि गुरू बिनु मुकति न पावै ॥गुरुं विना सहजजागरूकता सफलता वा न भवति; गुरुं विना मुक्तिः नास्ति।
ਗੁਰੁ ਕਰੁ ਸਚੁ ਬੀਚਾਰੁ ਗੁਰੂ ਕਰੁ ਰੇ ਮਨ ਮੇਰੇ ॥
गुरु करु सचु बीचारु गुरू करु रे मन मेरे ॥अतः तं गुरुं कुरुत, सत्यं च चिन्तय; तं गुरुं कुरु मम मनः |
ਗੁਰੁ ਕਰੁ ਸਬਦ ਸਪੁੰਨ ਅਘਨ ਕਟਹਿ ਸਭ ਤੇਰੇ ॥
गुरु करु सबद सपुंन अघन कटहि सभ तेरे ॥शबादवचने अलंकृतं उच्चैः च तं गुरुं कुरु; तव सर्वाणि पापानि प्रक्षालितानि भविष्यन्ति।
ਗੁਰੁ ਨਯਣਿ ਬਯਣਿ ਗੁਰੁ ਗੁਰੁ ਕਰਹੁ ਗੁਰੂ ਸਤਿ ਕਵਿ ਨਲੵ ਕਹਿ ॥
गुरु नयणि बयणि गुरु गुरु करहु गुरू सति कवि नल्य कहि ॥एवम् वदति कविः NALL: नेत्रैः तं गुरुं कुरु; वचनेन वदसि तं गुरुं कुरु सच्चिद्गुरुं |
ਜਿਨਿ ਗੁਰੂ ਨ ਦੇਖਿਅਉ ਨਹੁ ਕੀਅਉ ਤੇ ਅਕਯਥ ਸੰਸਾਰ ਮਹਿ ॥੪॥੮॥
जिनि गुरू न देखिअउ नहु कीअउ ते अकयथ संसार महि ॥४॥८॥ये गुरुं न दृष्टवन्तः, ये तं गुरुं न कृतवन्तः, ते लोके निष्प्रयोजनाः सन्ति। ||४||८||
ਗੁਰੂ ਗੁਰੂ ਗੁਰੁ ਕਰੁ ਮਨ ਮੇਰੇ ॥
गुरू गुरू गुरु करु मन मेरे ॥गुरुं गुरुं गुरुं गुरुं मनसि निवसतु।