मौने मुनयः कोटिकोटिः मौने निवसन्ति। ||७||
अस्माकं नित्यमक्षरम् अबोधं प्रभुं गुरुं च ।
अन्तःज्ञः हृदयानाम् अन्वेषकः सर्वहृदयेषु व्याप्तः अस्ति।
यत्र यत्र पश्यामि तत्र पश्यामि तव निवासं भगवन् ।
गुरुणा नानकस्य बोधेन आशीर्वादः दत्तः। ||८||२||५||
भैरव, पंचम मेहल: १.
सच्चिगुरुणा मे अनेन वरदानेन आशीर्वादः दत्तः।
भगवन्नामस्य अमूल्यं रत्नं दत्तवान् ।
अधुना, अहं सहजतया अनन्तसुखान् अद्भुतक्रीडां च आनन्दयामि।
ईश्वरः स्वतः एव नानकेन सह मिलितवान् अस्ति। ||१||
नानकः वदति सत्यं भगवतः स्तुतिकीर्तनम्।
पुनः पुनः तत्र मम मनः निमग्नं तिष्ठति। ||१||विराम||
स्वतःस्फूर्ततया अहं ईश्वरस्य प्रेम्णः पोषं करोमि।
स्वतःस्फूर्तरूपेण अहं ईश्वरस्य नाम गृह्णामि।
स्वतःस्फूर्ततया अहं शब्दवचनेन तारितः अस्मि।
स्वतः एव मम निधिः अतिप्रवाहपर्यन्तं पूरितः भवति। ||२||
स्वतः एव मम कार्याणि सम्यक् सिद्धानि भवन्ति।
स्वतःस्फूर्ततया अहं दुःखात् मुक्तः अस्मि।
स्वतः एव मम शत्रवः मित्राणि अभवन् ।
स्वतःस्फूर्ततया मया मम मनः वशं कृतम्। ||३||
स्वतः एव ईश्वरः मां सान्त्वितवान्।
स्वतः एव मम आशाः पूर्णाः अभवन् ।
स्वतः एव मया वास्तविकतायाः सारं सर्वथा अवगतम्।
स्वतःस्फूर्ततया अहं गुरुमन्त्रेण धन्यः अभवम्। ||४||
स्वतः एव अहं द्वेषात् मुक्तः अस्मि।
स्वतःस्फूर्ततया मम अन्धकारः निष्कासितः अस्ति।
स्वतः एव भगवतः स्तुतिकीर्तनं मम मनसि एतावत् मधुरं दृश्यते।
स्वतःस्फूर्ततया अहं प्रत्येकं हृदये ईश्वरं पश्यामि। ||५||
स्वतः एव मम सर्वे संशयाः निवृत्ताः।
स्वतःस्फूर्तरूपेण शान्तिः आकाशीयसौहार्दः च मम मनः पूरयति।
स्वतः एव मम अन्तः ध्वनि-प्रवाहस्य अप्रहृतः रागः प्रतिध्वन्यते।
स्वतःस्फूर्ततया जगदीश्वरेण मम प्रकाशः कृतः । ||६||
स्वतःस्फूर्ततया मम मनः प्रसन्नं शान्तं च अभवत् ।
मया स्वतः एव साक्षात्कृतः शाश्वतः अविचलः प्रभुः।
स्वतःस्फूर्ततया सर्वं प्रज्ञा ज्ञानं च मयि प्रवहितम् ।
स्वतः एव भगवतः समर्थनं हरं हरं मम हस्ते आगतं। ||७||
स्वतः एव ईश्वरः मम पूर्वनिर्धारितं भाग्यं अभिलेखितवान्।
स्वतः एव एकः प्रभुः गुरुः च ईश्वरः मां मिलितवान्।
स्वतः एव मम सर्वाणि चिन्ताः चिन्ताश्च अपहृताः।
नानकः, नानकः, नानकः, ईश्वरस्य प्रतिमायां विलीनः अभवत्। ||८||३||६||
भैरव, भक्तों का वचन, कबीर जी, प्रथम गृह : १.
एकः सार्वभौमिकः प्रजापतिः ईश्वरः। सच्चे गुरुप्रसादेन : १.
भगवतः नाम - एतदेव मम धनम्।
न गोपनार्थं बध्नामि न च विक्रयामि जीवनयापनार्थम् । ||१||विराम||
नाम मम सस्यं नाम क्षेत्रं मम ।
तव विनयशीलसेवकत्वेन भक्तिपूजनं करोमि; अहं भवतः अभयारण्यम् अन्वेषयामि। ||१||
नाम मम माया धनं च; नाम मम राजधानी अस्ति।
अहं त्वां न त्यजामि; अन्यं किमपि न जानामि सर्वथा। ||२||
नाम मम कुटुम्बं नाम भ्राता मम।
नाम मम सहचरः, यः अन्ते मम साहाय्यं करिष्यति। ||३||
यं भगवान् माया विरक्तं धारयति
वदति कबीरः, अहं तस्य दासः अस्मि। ||४||१||
नग्नाः आगच्छामः, नग्नाः च गच्छामः।
न कश्चित् राजा राज्ञी अपि तिष्ठेत् । ||१||