ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 1143
ਸਭ ਮਹਿ ਏਕੁ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰਾ ॥
सभ महि एकु रहिआ भरपूरा ॥एकेश्वरः सर्वथा व्याप्तः सर्वव्यापी च।
ਸੋ ਜਾਪੈ ਜਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ॥
सो जापै जिसु सतिगुरु पूरा ॥स एव ध्यायति भगवन्तं यस्य सत्यगुरुः सिद्धः।
ਹਰਿ ਕੀਰਤਨੁ ਤਾ ਕੋ ਆਧਾਰੁ ॥
हरि कीरतनु ता को आधारु ॥एतादृशस्य व्यक्तिस्य समर्थनार्थं भगवतः स्तुतिकीर्तनं भवति ।
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਦਇਆਰੁ ॥੪॥੧੩॥੨੬॥
कहु नानक जिसु आपि दइआरु ॥४॥१३॥२६॥कथयति नानकः भगवान् एव तस्मै दयालुः। ||४||१३||२६||
ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥
भैरउ महला ५ ॥भैरव, पंचम मेहल: १.
ਮੋਹਿ ਦੁਹਾਗਨਿ ਆਪਿ ਸੀਗਾਰੀ ॥
मोहि दुहागनि आपि सीगारी ॥अहं परित्यक्तः परित्यक्तः, किन्तु सः मां अलङ्कृतवान् ।
ਰੂਪ ਰੰਗ ਦੇ ਨਾਮਿ ਸਵਾਰੀ ॥
रूप रंग दे नामि सवारी ॥सः मां सौन्दर्येन स्वस्य प्रेम्णा च आशीर्वादं दत्तवान्; तस्य नामद्वारा अहं उन्नतः अस्मि।
ਮਿਟਿਓ ਦੁਖੁ ਅਰੁ ਸਗਲ ਸੰਤਾਪ ॥
मिटिओ दुखु अरु सगल संताप ॥मम सर्वाणि दुःखानि दुःखानि च निर्मूलितानि।
ਗੁਰ ਹੋਏ ਮੇਰੇ ਮਾਈ ਬਾਪ ॥੧॥
गुर होए मेरे माई बाप ॥१॥गुरुः मम माता पिता च अभवत्। ||१||
ਸਖੀ ਸਹੇਰੀ ਮੇਰੈ ਗ੍ਰਸਤਿ ਅਨੰਦ ॥
सखी सहेरी मेरै ग्रसति अनंद ॥हे मम मित्राणि सहचराः, मम गृहं आनन्दे वर्तते।
ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਭੇਟੇ ਮੋਹਿ ਕੰਤ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
करि किरपा भेटे मोहि कंत ॥१॥ रहाउ ॥अनुग्रहं दत्त्वा मम पतिः प्रभुः मां मिलितवान्। ||१||विराम||
ਤਪਤਿ ਬੁਝੀ ਪੂਰਨ ਸਭ ਆਸਾ ॥
तपति बुझी पूरन सभ आसा ॥कामाग्निः निष्प्रभः सर्वकामना मम ।
ਮਿਟੇ ਅੰਧੇਰ ਭਏ ਪਰਗਾਸਾ ॥
मिटे अंधेर भए परगासा ॥अन्धकारः निरस्तः, दिव्यः प्रकाशः च प्रज्वलति।
ਅਨਹਦ ਸਬਦ ਅਚਰਜ ਬਿਸਮਾਦ ॥
अनहद सबद अचरज बिसमाद ॥शबदस्य अप्रहृतध्वनि-धारा, ईश्वरस्य वचनं, अद्भुतं आश्चर्यजनकं च अस्ति!
ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ ਪਰਸਾਦ ॥੨॥
गुरु पूरा पूरा परसाद ॥२॥सिद्धः सिद्धगुरुकृपा। ||२||
ਜਾ ਕਉ ਪ੍ਰਗਟ ਭਏ ਗੋਪਾਲ ॥
जा कउ प्रगट भए गोपाल ॥यस्मै भगवान् आत्मानं प्रकाशयति सः व्यक्तिः
ਤਾ ਕੈ ਦਰਸਨਿ ਸਦਾ ਨਿਹਾਲ ॥
ता कै दरसनि सदा निहाल ॥तस्य दर्शनस्य भगवता दर्शनेन अहं सदा मुग्धः अस्मि।
ਸਰਬ ਗੁਣਾ ਤਾ ਕੈ ਬਹੁਤੁ ਨਿਧਾਨ ॥
सरब गुणा ता कै बहुतु निधान ॥सर्वान् गुणान् प्राप्नोति तावन्निधयः |
ਜਾ ਕਉ ਸਤਿਗੁਰਿ ਦੀਓ ਨਾਮੁ ॥੩॥
जा कउ सतिगुरि दीओ नामु ॥३॥सच्चो गुरुः तस्मै नाम भगवतः नाम्ना आशीर्वादं ददाति। ||३||
ਜਾ ਕਉ ਭੇਟਿਓ ਠਾਕੁਰੁ ਅਪਨਾ ॥
जा कउ भेटिओ ठाकुरु अपना ॥यः स्वामिना स्वामिना सह मिलति
ਮਨੁ ਤਨੁ ਸੀਤਲੁ ਹਰਿ ਹਰਿ ਜਪਨਾ ॥
मनु तनु सीतलु हरि हरि जपना ॥तस्य मनः शरीरं च शीतलं शान्तं च हर् हर इति नाम जपन् ।
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਜੋ ਜਨ ਪ੍ਰਭ ਭਾਏ ॥
कहु नानक जो जन प्रभ भाए ॥नानकः वदति, एतादृशः विनयशीलः जीवः ईश्वरस्य प्रीतिकरः अस्ति;
ਤਾ ਕੀ ਰੇਨੁ ਬਿਰਲਾ ਕੋ ਪਾਏ ॥੪॥੧੪॥੨੭॥
ता की रेनु बिरला को पाए ॥४॥१४॥२७॥दुर्लभाः अल्पाः एव तस्य पादरजः धन्याः भवन्ति। ||४||१४||२७||
ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥
भैरउ महला ५ ॥भैरव, पंचम मेहल: १.
ਚਿਤਵਤ ਪਾਪ ਨ ਆਲਕੁ ਆਵੈ ॥
चितवत पाप न आलकु आवै ॥मर्त्यः पापं चिन्तयितुं न संकोचयति।
ਬੇਸੁਆ ਭਜਤ ਕਿਛੁ ਨਹ ਸਰਮਾਵੈ ॥
बेसुआ भजत किछु नह सरमावै ॥वेश्याभिः सह समयं व्यतीतुं न लज्जते।
ਸਾਰੋ ਦਿਨਸੁ ਮਜੂਰੀ ਕਰੈ ॥
सारो दिनसु मजूरी करै ॥सः सर्वं दिवसं कार्यं करोति, .
ਹਰਿ ਸਿਮਰਨ ਕੀ ਵੇਲਾ ਬਜਰ ਸਿਰਿ ਪਰੈ ॥੧॥
हरि सिमरन की वेला बजर सिरि परै ॥१॥यदा तु भगवतः स्मरणसमयः भवति तदा तस्य शिरसि गुरुशिला पतति। ||१||
ਮਾਇਆ ਲਗਿ ਭੂਲੋ ਸੰਸਾਰੁ ॥
माइआ लगि भूलो संसारु ॥मायासक्तं जगत् मोहितं भ्रान्तं च |
ਆਪਿ ਭੁਲਾਇਆ ਭੁਲਾਵਣਹਾਰੈ ਰਾਚਿ ਰਹਿਆ ਬਿਰਥਾ ਬਿਉਹਾਰ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
आपि भुलाइआ भुलावणहारै राचि रहिआ बिरथा बिउहार ॥१॥ रहाउ ॥मोहकः स्वयम् मर्त्यं मोहितवान् अधुना व्यर्थलौकिककार्येषु लीनः अस्ति । ||१||विराम||
ਪੇਖਤ ਮਾਇਆ ਰੰਗ ਬਿਹਾਇ ॥
पेखत माइआ रंग बिहाइ ॥मायामायाम् अवलोक्य तस्य भोगाः गच्छन्ति।
ਗੜਬੜ ਕਰੈ ਕਉਡੀ ਰੰਗੁ ਲਾਇ ॥
गड़बड़ करै कउडी रंगु लाइ ॥सः शंखं प्रेम करोति, स्वजीवनं च नाशयति।
ਅੰਧ ਬਿਉਹਾਰ ਬੰਧ ਮਨੁ ਧਾਵੈ ॥
अंध बिउहार बंध मनु धावै ॥अन्धलौकिककार्येषु बद्धः मनः भ्रमति भ्रमति च।
ਕਰਣੈਹਾਰੁ ਨ ਜੀਅ ਮਹਿ ਆਵੈ ॥੨॥
करणैहारु न जीअ महि आवै ॥२॥प्रजापतिः प्रभुः तस्य मनसि न आगच्छति। ||२||
ਕਰਤ ਕਰਤ ਇਵ ਹੀ ਦੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥
करत करत इव ही दुखु पाइआ ॥एवं कार्यं कुर्वन् कार्यं कुर्वन् केवलं दुःखं प्राप्नोति,
ਪੂਰਨ ਹੋਤ ਨ ਕਾਰਜ ਮਾਇਆ ॥
पूरन होत न कारज माइआ ॥तस्य च मायाप्रकरणाः कदापि न समाप्ताः।
ਕਾਮਿ ਕ੍ਰੋਧਿ ਲੋਭਿ ਮਨੁ ਲੀਨਾ ॥
कामि क्रोधि लोभि मनु लीना ॥तस्य मनः मैथुनकामक्रोधलोभसंतृप्तम् ।
ਤੜਫਿ ਮੂਆ ਜਿਉ ਜਲ ਬਿਨੁ ਮੀਨਾ ॥੩॥
तड़फि मूआ जिउ जल बिनु मीना ॥३॥जलाद् बहिः मत्स्य इव विचलन् सः म्रियते। ||३||
ਜਿਸ ਕੇ ਰਾਖੇ ਹੋਇ ਹਰਿ ਆਪਿ ॥
जिस के राखे होइ हरि आपि ॥यस्य रक्षकः स्वयं प्रभुः ।
ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਸਦਾ ਜਪੁ ਜਾਪਿ ॥
हरि हरि नामु सदा जपु जापि ॥जपति ध्यायति च सदा भगवतः नाम हरः हरः |
ਸਾਧਸੰਗਿ ਹਰਿ ਕੇ ਗੁਣ ਗਾਇਆ ॥
साधसंगि हरि के गुण गाइआ ॥पवित्रसङ्गे साधसंगते भगवतः गौरवस्तुतिं जपति।
ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ॥੪॥੧੫॥੨੮॥
नानक सतिगुरु पूरा पाइआ ॥४॥१५॥२८॥हे नानक सिद्धं सत्यगुरुं लब्धम्। ||४||१५||२८||
ਭੈਰਉ ਮਹਲਾ ੫ ॥
भैरउ महला ५ ॥भैरव, पंचम मेहल: १.
ਅਪਣੀ ਦਇਆ ਕਰੇ ਸੋ ਪਾਏ ॥
अपणी दइआ करे सो पाए ॥स एव लभते यस्मै भगवान् दयां करोति।
ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ॥
हरि का नामु मंनि वसाए ॥सः भगवतः नाम मनसि निषेधयति।
ਸਾਚ ਸਬਦੁ ਹਿਰਦੇ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥
साच सबदु हिरदे मन माहि ॥शबादस्य सत्यं वचनं हृदये मनसि च कृत्वा,
ਜਨਮ ਜਨਮ ਕੇ ਕਿਲਵਿਖ ਜਾਹਿ ॥੧॥
जनम जनम के किलविख जाहि ॥१॥असंख्यावताराणां पापानि विलुप्ताः भवन्ति। ||१||
ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਜੀਅ ਕੋ ਆਧਾਰੁ ॥
राम नामु जीअ को आधारु ॥भगवतः नाम आत्मनः आश्रयः अस्ति।
ਗੁਰਪਰਸਾਦਿ ਜਪਹੁ ਨਿਤ ਭਾਈ ਤਾਰਿ ਲਏ ਸਾਗਰ ਸੰਸਾਰੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
गुरपरसादि जपहु नित भाई तारि लए सागर संसारु ॥१॥ रहाउ ॥गुरुप्रसादेन नित्यं नाम जपन्तु हे दैवभ्रातरः; त्वां विश्वसमुद्रं पारं वहति। ||१||विराम||
ਜਿਨ ਕਉ ਲਿਖਿਆ ਹਰਿ ਏਹੁ ਨਿਧਾਨੁ ॥
जिन कउ लिखिआ हरि एहु निधानु ॥येषां दैवं लिखितं भगवन्नामनिधिमिदम्।
ਸੇ ਜਨ ਦਰਗਹ ਪਾਵਹਿ ਮਾਨੁ ॥
से जन दरगह पावहि मानु ॥ते विनयशीलाः प्राणिनः भगवतः प्राङ्गणे सम्मानिताः भवन्ति।
ਸੂਖ ਸਹਜ ਆਨੰਦ ਗੁਣ ਗਾਉ ॥
सूख सहज आनंद गुण गाउ ॥तस्य गौरवं स्तुतिं शान्तिं शान्तिं आनन्देन च ।
ਆਗੈ ਮਿਲੈ ਨਿਥਾਵੇ ਥਾਉ ॥੨॥
आगै मिलै निथावे थाउ ॥२॥निराश्रयाः अपि इतः परं गृहं प्राप्नुवन्ति। ||२||
ਜੁਗਹ ਜੁਗੰਤਰਿ ਇਹੁ ਤਤੁ ਸਾਰੁ ॥
जुगह जुगंतरि इहु ततु सारु ॥युगेषु एतत् एव वास्तविकतायाः सारः अभवत् ।
ਹਰਿ ਸਿਮਰਣੁ ਸਾਚਾ ਬੀਚਾਰੁ ॥
हरि सिमरणु साचा बीचारु ॥भगवतः स्मरणेन ध्यात्वा सत्यं च चिन्तयतु।