ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 960
ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ ਮੰਗੈ ਦਾਨੁ ਇਕੁ ਦੇਹੁ ਦਰਸੁ ਮਨਿ ਪਿਆਰੁ ॥੨॥
जनु नानकु मंगै दानु इकु देहु दरसु मनि पिआरु ॥२॥सेवकः नानकः एतत् एकं दानं याचते- भगवन्, भवतः दर्शनस्य धन्यदृष्ट्या मां आशीर्वादं ददातु; मम मनः त्वयि प्रेम्णा वर्तते। ||२||
ਪਉੜੀ ॥
पउड़ी ॥पौरी : १.
ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਤਿਸ ਨੋ ਸਦਾ ਸੁਖ ॥
जिसु तू आवहि चिति तिस नो सदा सुख ॥त्वयि चेतनः शाश्वतं शान्तिं लभते ।
ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਤਿਸੁ ਜਮ ਨਾਹਿ ਦੁਖ ॥
जिसु तू आवहि चिति तिसु जम नाहि दुख ॥त्वयि चेतनः मृत्युदूतहस्तेन न दुःखं प्राप्नोति ।
ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਤਿਸੁ ਕਿ ਕਾੜਿਆ ॥
जिसु तू आवहि चिति तिसु कि काड़िआ ॥त्वयि चेतनः न उद्विग्नो भवति ।
ਜਿਸ ਦਾ ਕਰਤਾ ਮਿਤ੍ਰੁ ਸਭਿ ਕਾਜ ਸਵਾਰਿਆ ॥
जिस दा करता मित्रु सभि काज सवारिआ ॥यस्य प्रजापतिः मित्रं भवति - तस्य सर्वे कार्याणि निराकृतानि भवन्ति।
ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਸੋ ਪਰਵਾਣੁ ਜਨੁ ॥
जिसु तू आवहि चिति सो परवाणु जनु ॥त्वयि चेतनो यशो विश्रुतः आदरणीयः ।
ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਬਹੁਤਾ ਤਿਸੁ ਧਨੁ ॥
जिसु तू आवहि चिति बहुता तिसु धनु ॥त्वयि चेतनोऽतिधनवान् भवति ।
ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਸੋ ਵਡ ਪਰਵਾਰਿਆ ॥
जिसु तू आवहि चिति सो वड परवारिआ ॥त्वयि चेतनस्य तस्य कुटुम्बं महत् ।
ਜਿਸੁ ਤੂ ਆਵਹਿ ਚਿਤਿ ਤਿਨਿ ਕੁਲ ਉਧਾਰਿਆ ॥੬॥
जिसु तू आवहि चिति तिनि कुल उधारिआ ॥६॥त्वयि चेतनः पितॄन् तारयति । ||६||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥
सलोक मः ५ ॥सलोक, पञ्चम मेहलः १.
ਅੰਦਰਹੁ ਅੰਨਾ ਬਾਹਰਹੁ ਅੰਨਾ ਕੂੜੀ ਕੂੜੀ ਗਾਵੈ ॥
अंदरहु अंना बाहरहु अंना कूड़ी कूड़ी गावै ॥अन्तः अन्धः, बहिर् अन्धः, मिथ्या, मिथ्या, गायति।
ਦੇਹੀ ਧੋਵੈ ਚਕ੍ਰ ਬਣਾਏ ਮਾਇਆ ਨੋ ਬਹੁ ਧਾਵੈ ॥
देही धोवै चक्र बणाए माइआ नो बहु धावै ॥शरीरं प्रक्षाल्य तस्मिन् संस्कारचिह्नानि आकृष्य सर्वथा धनं धावति।
ਅੰਦਰਿ ਮੈਲੁ ਨ ਉਤਰੈ ਹਉਮੈ ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਆਵੈ ਜਾਵੈ ॥
अंदरि मैलु न उतरै हउमै फिरि फिरि आवै जावै ॥किन्तु तस्य अहङ्कारस्य मलिनता अन्तः न निष्कासिता, पुनः पुनः पुनर्जन्मनि आगच्छति गच्छति च।
ਨੀਂਦ ਵਿਆਪਿਆ ਕਾਮਿ ਸੰਤਾਪਿਆ ਮੁਖਹੁ ਹਰਿ ਹਰਿ ਕਹਾਵੈ ॥
नींद विआपिआ कामि संतापिआ मुखहु हरि हरि कहावै ॥निद्राग्रस्तः कुण्ठितमैथुनपीडितः मुखेन भगवतः नाम जपति ।
ਬੈਸਨੋ ਨਾਮੁ ਕਰਮ ਹਉ ਜੁਗਤਾ ਤੁਹ ਕੁਟੇ ਕਿਆ ਫਲੁ ਪਾਵੈ ॥
बैसनो नामु करम हउ जुगता तुह कुटे किआ फलु पावै ॥स वैष्णव उच्यते, अहं तु अहङ्कारकर्मणि बद्धः; केवलं कूर्चान् मर्दयित्वा किं फलं लभ्यते ।
ਹੰਸਾ ਵਿਚਿ ਬੈਠਾ ਬਗੁ ਨ ਬਣਈ ਨਿਤ ਬੈਠਾ ਮਛੀ ਨੋ ਤਾਰ ਲਾਵੈ ॥
हंसा विचि बैठा बगु न बणई नित बैठा मछी नो तार लावै ॥हंसानाम् मध्ये उपविष्टः क्रेनः तेषु एकः न भवति; तत्र उपविश्य मत्स्यं प्रेक्षमाणः एव भवति।
ਜਾ ਹੰਸ ਸਭਾ ਵੀਚਾਰੁ ਕਰਿ ਦੇਖਨਿ ਤਾ ਬਗਾ ਨਾਲਿ ਜੋੜੁ ਕਦੇ ਨ ਆਵੈ ॥
जा हंस सभा वीचारु करि देखनि ता बगा नालि जोड़ु कदे न आवै ॥यदा च हंससङ्ग्रहः पश्यति पश्यति च तदा ते अवगच्छन्ति यत् ते कदापि क्रेनेन सह गठबन्धनं कर्तुं न शक्नुवन्ति।
ਹੰਸਾ ਹੀਰਾ ਮੋਤੀ ਚੁਗਣਾ ਬਗੁ ਡਡਾ ਭਾਲਣ ਜਾਵੈ ॥
हंसा हीरा मोती चुगणा बगु डडा भालण जावै ॥हंसाः हीरकमौक्तिकान् च चोदन्ति, क्रेन तु मण्डूकान् अनुधावति ।
ਉਡਰਿਆ ਵੇਚਾਰਾ ਬਗੁਲਾ ਮਤੁ ਹੋਵੈ ਮੰਞੁ ਲਖਾਵੈ ॥
उडरिआ वेचारा बगुला मतु होवै मंञु लखावै ॥दरिद्रः क्रेनः उड्डीयते, येन तस्य रहस्यं न प्रकाशितं भविष्यति।
ਜਿਤੁ ਕੋ ਲਾਇਆ ਤਿਤ ਹੀ ਲਾਗਾ ਕਿਸੁ ਦੋਸੁ ਦਿਚੈ ਜਾ ਹਰਿ ਏਵੈ ਭਾਵੈ ॥
जितु को लाइआ तित ही लागा किसु दोसु दिचै जा हरि एवै भावै ॥यस्मै भगवान् एकं सङ्गच्छति, तस्मिन् सक्तः। कस्य दोषः, यदा भगवता इच्छति।
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਰਵਰੁ ਰਤਨੀ ਭਰਪੂਰੇ ਜਿਸੁ ਪ੍ਰਾਪਤਿ ਸੋ ਪਾਵੈ ॥
सतिगुरु सरवरु रतनी भरपूरे जिसु प्रापति सो पावै ॥सच्चिगुरुः सरः मौक्तिकप्रवाहः | सत्यगुरुं मिलित्वा तानि लभते।
ਸਿਖ ਹੰਸ ਸਰਵਰਿ ਇਕਠੇ ਹੋਏ ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਹੁਕਮਾਵੈ ॥
सिख हंस सरवरि इकठे होए सतिगुर कै हुकमावै ॥सिक्ख-हंसाः सरसि समागच्छन्ति इति सत्यगुरुस्य इच्छानुसारम्।
ਰਤਨ ਪਦਾਰਥ ਮਾਣਕ ਸਰਵਰਿ ਭਰਪੂਰੇ ਖਾਇ ਖਰਚਿ ਰਹੇ ਤੋਟਿ ਨ ਆਵੈ ॥
रतन पदारथ माणक सरवरि भरपूरे खाइ खरचि रहे तोटि न आवै ॥एतेषां रत्नमौक्तिकधनेन सरसः पूर्णः अस्ति; व्ययिताः भक्षिताः च भवन्ति, परन्तु ते कदापि न समाप्ताः भवन्ति।
ਸਰਵਰ ਹੰਸੁ ਦੂਰਿ ਨ ਹੋਈ ਕਰਤੇ ਏਵੈ ਭਾਵੈ ॥
सरवर हंसु दूरि न होई करते एवै भावै ॥हंसः कदापि सरोवरं न त्यजति; तादृशः प्रजापतिः इच्छायाः प्रीतिः।
ਜਨ ਨਾਨਕ ਜਿਸ ਦੈ ਮਸਤਕਿ ਭਾਗੁ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਸੋ ਸਿਖੁ ਗੁਰੂ ਪਹਿ ਆਵੈ ॥
जन नानक जिस दै मसतकि भागु धुरि लिखिआ सो सिखु गुरू पहि आवै ॥हे सेवक नानक, यस्य ललाटे एतादृशं पूर्वनिर्धारितं दैवं लिखितम् अस्ति - सः सिक्खः गुरुं समीपम् आगच्छति।
ਆਪਿ ਤਰਿਆ ਕੁਟੰਬ ਸਭਿ ਤਾਰੇ ਸਭਾ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਛਡਾਵੈ ॥੧॥
आपि तरिआ कुटंब सभि तारे सभा स्रिसटि छडावै ॥१॥सः आत्मानं तारयति, सर्वान् जनान् अपि तारयति; सः सर्वं जगत् मुक्तं करोति। ||१||
ਮਃ ੫ ॥
मः ५ ॥पञ्चमः मेहलः १.
ਪੰਡਿਤੁ ਆਖਾਏ ਬਹੁਤੀ ਰਾਹੀ ਕੋਰੜ ਮੋਠ ਜਿਨੇਹਾ ॥
पंडितु आखाए बहुती राही कोरड़ मोठ जिनेहा ॥सः पण्डितः धर्मविद् इति उच्यते तथापि सः अनेकमार्गेषु भ्रमति। सः अपक्वताम्बूलवत् कठोरः अस्ति।
ਅੰਦਰਿ ਮੋਹੁ ਨਿਤ ਭਰਮਿ ਵਿਆਪਿਆ ਤਿਸਟਸਿ ਨਾਹੀ ਦੇਹਾ ॥
अंदरि मोहु नित भरमि विआपिआ तिसटसि नाही देहा ॥सङ्गपूरितः, नित्यं संशये निमग्नः; तस्य शरीरं निश्चलं धारयितुं न शक्नोति।
ਕੂੜੀ ਆਵੈ ਕੂੜੀ ਜਾਵੈ ਮਾਇਆ ਕੀ ਨਿਤ ਜੋਹਾ ॥
कूड़ी आवै कूड़ी जावै माइआ की नित जोहा ॥मिथ्या तस्य आगमनं, मिथ्या च तस्य गमनम्; सः नित्यं मायायाः कृते प्रेक्षमाणः अस्ति।
ਸਚੁ ਕਹੈ ਤਾ ਛੋਹੋ ਆਵੈ ਅੰਤਰਿ ਬਹੁਤਾ ਰੋਹਾ ॥
सचु कहै ता छोहो आवै अंतरि बहुता रोहा ॥यदि कश्चित् सत्यं वदति तर्हि सः व्याप्तः भवति; सः सर्वथा क्रोधेन परिपूर्णः अस्ति।
ਵਿਆਪਿਆ ਦੁਰਮਤਿ ਕੁਬੁਧਿ ਕੁਮੂੜਾ ਮਨਿ ਲਾਗਾ ਤਿਸੁ ਮੋਹਾ ॥
विआपिआ दुरमति कुबुधि कुमूड़ा मनि लागा तिसु मोहा ॥दुष्टमूर्खः दुष्टबुद्धिषु मिथ्याबुद्धिषु च लीनः भवति; तस्य मनः भावात्मकसङ्गतिषु आसक्तम् अस्ति।
ਠਗੈ ਸੇਤੀ ਠਗੁ ਰਲਿ ਆਇਆ ਸਾਥੁ ਭਿ ਇਕੋ ਜੇਹਾ ॥
ठगै सेती ठगु रलि आइआ साथु भि इको जेहा ॥वञ्चकः पञ्चभिः वञ्चकैः सह तिष्ठति; समानचित्तानां समागमः एव ।
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਰਾਫੁ ਨਦਰੀ ਵਿਚਦੋ ਕਢੈ ਤਾਂ ਉਘੜਿ ਆਇਆ ਲੋਹਾ ॥
सतिगुरु सराफु नदरी विचदो कढै तां उघड़ि आइआ लोहा ॥यदा च रत्नकारः सच्चः गुरुः तं मूल्याङ्कयति तदा सः केवलं लोहः इति उदघाटितः भवति।
ਬਹੁਤੇਰੀ ਥਾਈ ਰਲਾਇ ਰਲਾਇ ਦਿਤਾ ਉਘੜਿਆ ਪੜਦਾ ਅਗੈ ਆਇ ਖਲੋਹਾ ॥
बहुतेरी थाई रलाइ रलाइ दिता उघड़िआ पड़दा अगै आइ खलोहा ॥अन्यैः सह मिश्रितः, मिश्रितः च सः बहुषु स्थानेषु प्रामाणिकः इति व्यतीतः; किन्तु इदानीं, पर्दा उद्धृतः, सः सर्वेषां पुरतः नग्नः तिष्ठति।
ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਜੇ ਸਰਣੀ ਆਵੈ ਫਿਰਿ ਮਨੂਰਹੁ ਕੰਚਨੁ ਹੋਹਾ ॥
सतिगुर की जे सरणी आवै फिरि मनूरहु कंचनु होहा ॥सच्चिगुरुपर्वतमायाति, लोहात् सुवर्णे परिणमिष्यते।
ਸਤਿਗੁਰੁ ਨਿਰਵੈਰੁ ਪੁਤ੍ਰ ਸਤ੍ਰ ਸਮਾਨੇ ਅਉਗਣ ਕਟੇ ਕਰੇ ਸੁਧੁ ਦੇਹਾ ॥
सतिगुरु निरवैरु पुत्र सत्र समाने अउगण कटे करे सुधु देहा ॥सत्यगुरुस्य न क्रोधः प्रतिशोधः वा; सः पुत्रं शत्रुं च समानं पश्यति। दोषान् दोषान् च हरन् मानवशरीरं शुद्धयति।
ਨਾਨਕ ਜਿਸੁ ਧੁਰਿ ਮਸਤਕਿ ਹੋਵੈ ਲਿਖਿਆ ਤਿਸੁ ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਲਿ ਸਨੇਹਾ ॥
नानक जिसु धुरि मसतकि होवै लिखिआ तिसु सतिगुर नालि सनेहा ॥यस्य ललाटे एतादृशं पूर्वनिर्धारितं दैवं यस्य सः नानक सच्चिगुरुप्रेमितः अस्ति।