अहं सन्तुष्टः तृप्तः च अस्मि, ईश्वरस्य दर्शनस्य भगवन्तं दर्शनं दृष्ट्वा। अहं भगवतः उदात्तभोजनस्य अम्ब्रोसियलामृतं खादामि।
नानकः तव चरणाभयारण्यम् अन्वेषयति देव; in Your Mercy, तं सन्तसङ्घेन सह एकीकरोतु। ||२||४||८४||
बिलावल, पंचम मेहलः १.
सः स्वयमेव स्वस्य विनयशीलं सेवकं तारितवान्।
तस्य दयायाः भगवता हरः हरः स्वनाम्ना आशीर्वादः दत्तः, मम सर्वाणि दुःखानि दुःखानि च निवृत्तानि। ||१||विराम||
विश्वेश्वरस्य महिमा स्तुतिं गायन्तु, सर्वे भगवतः विनयशीलाः सेवकाः; रत्नानि, भगवतः गीतानि जिह्वाया जपस्व |
अवतारकोटिकामानि शमन्ते, भगवतः मधुर-उदात्त-तत्त्वेन तव आत्मा तृप्तः भविष्यति। ||१||
भगवतः चरणाभयारण्यं मया गृहीतम्; सः शान्तिप्रदः अस्ति; गुरुशिक्षायाः वचनस्य माध्यमेन अहं भगवतः जपं ध्यायामि जपं च करोमि।
अहं विश्वसमुद्रं लङ्घितवान्, मम संशयः भयं च निवृत्तं भवति इति नानकः अस्माकं भगवतः गुरुस्य च गौरवपूर्णस्य भव्यस्य माध्यमेन। ||२||५||८५||
बिलावल, पंचम मेहलः १.
गुरुद्वारा प्रजापतिना ज्वरः वशीकृतः।
अहं यज्ञोऽस्मि मम सच्चे गुरुः, यः सर्वलोकस्य गौरवं रक्षितवान्। ||१||विराम||
बालस्य ललाटे हस्तं स्थापयित्वा तं तारितवान् ।
ईश्वरः अम्ब्रोसियलनामस्य परमं, उदात्तं सारं मां आशीर्वादितवान्। ||१||
दयालुः प्रभुः स्वदासस्य मानं तारयति।
गुरु नानकः वदति - भगवतः न्यायालये तस्य पुष्टिः भवति। ||२||६||८६||
राग बिलावल, पंचम मेहल, चौ-पढ़ाय एवं धो-पढ़ाय, सप्तम घर : १.
एकः सार्वभौमिकः प्रजापतिः ईश्वरः। सच्चे गुरुप्रसादेन : १.
शबदः सच्चिगुरुवचनं दीपप्रकाशः |
शरीरभवनात् अन्धकारं निवारयति, सुन्दरं रत्नकक्षं च उद्घाटयति। ||१||विराम||
अहं विस्मितः विस्मितः च अभवम्, यदा अहं अन्तः अवलोकितवान्; तस्य वैभवं भव्यतां च वर्णयितुं अपि न शक्नोमि ।
अहं तेन मत्तः, मुग्धः च अस्मि, अहं च तस्मिन् वेष्टितः अस्मि, माध्यमेन, माध्यमेन च। ||१||
न कश्चित् लौकिकाः जालाः वा जालाः वा मां फसयितुं शक्नुवन्ति, न च अहंकारस्य अभिमानस्य लेशः अवशिष्टः अस्ति ।
त्वं उच्चतमः, न च पर्दः अस्मान् विभजति; अहं तव, त्वं च मम। ||२||
एकः प्रजापतिः भगवता एकस्य जगतः विस्तारं निर्मितवान्; एकः प्रभुः असीमः अनन्तः च अस्ति।
एकः प्रभुः एकं जगत् व्याप्नोति; एकः प्रभुः सर्वत्र सर्वथा व्याप्तः अस्ति; एकः प्रभुः जीवनस्य निःश्वासस्य आश्रयः अस्ति। ||३||
निर्मलतमः शुद्धतमः शुद्धतमः, एवम् शुद्धः, एवम् शुद्धः।
तस्य कोऽपि अन्तः, सीमा वा नास्ति; सः सदा असीमः अस्ति। कथयति नानकः उच्चतमः । ||४||१||८७||
बिलावल, पंचम मेहलः १.
भगवन्तं विना किमपि प्रयोजनं न भवति।
त्वं तस्मिन् प्रलोभनमायायां सर्वथा आसक्तः असि; सा भवन्तं प्रलोभयति। ||१||विराम||
भवता स्वसुवर्णं, भवतः स्त्रियं, भवतः सुन्दरं शयनं च त्यक्तव्यं भविष्यति; भवता क्षणमात्रेण प्रस्थायितव्यं भविष्यति।
लिङ्गसुखप्रलोभनेषु विषभक्षणं च । ||१||
तृणस्य प्रासादं निर्मितं अलङ्कृतं च तस्य अधः अग्निं प्रज्वालयसि ।
उपविष्टः सर्वे प्रफुल्लिताः तादृशे दुर्गे हठबुद्धिमूर्ख, किं मन्यसे त्वं लाभं प्राप्स्यसि। ||२||
पञ्च चोराः तव शिरः उपरि स्थित्वा त्वां गृह्णन्ति। केशान् गृहीत्वा त्वां चालयिष्यन्ति।