त्वया शक्त्या त्वया एतत् मिथ्या युक्तिः प्रचलति । ||२||
केचन लक्षशः डॉलरं संग्रहयन्ति,
अन्ते तु शरीरस्य कलशः स्फुटति। ||३||
कथयति कबीरः, तत् एकमेव आधारं यत् भवता स्थापितं
क्षणमात्रेण नश्यति - त्वं तावत् अहङ्कारवान् असि। ||४||१||९||६०||
गौरी : १.
यथा ध्रोः प्रह्लादश्च भगवन्तं ध्यायन्तौ ।
तथा त्वया भगवन्तं ध्यातव्यं ममात्मनि | ||१||
हे भगवन् नम्रेषु दयालुः त्वयि श्रद्धा स्थापितः;
सर्वैः कुटुम्बैः सह भवतः नौका आरुह्य आगतः । ||१||विराम||
यदा तस्य प्रियं भवति तदा सः अस्मान् स्वस्य आज्ञायाः हुकमस्य पालनार्थं प्रेरयति।
सः एतां नौकाम् अतिक्रमणं करोति। ||२||
गुरुप्रसादेन एतादृशी अवगमनं मयि प्रविशति;
पुनर्जन्मनि मम आगमनं गमनं च समाप्तम्। ||३||
कथयति कबीरः ध्याय स्पन्दस्व भगवन्तं पृथिवीधारकम्।
इह लोके परे सर्वत्र च स एव दाता। ||४||२||१०||६१||
गौरी ९: १.
गर्भं त्यक्त्वा संसारे आगच्छति;
वायुः स्पृशति एव सः स्वेश्वरं गुरुं च विस्मरति। ||१||
भगवतः महिमा स्तुतिं गायतु ममात्मने | ||१||विराम||
त्वं गर्भे निवसन् उल्टा आसीः; त्वया 'तपः' इत्यस्य तीव्रध्यानतापः उत्पन्नः।
ततः, त्वं उदरस्य अग्निः पलायितः। ||२||
८४ लक्षं अवतारं भ्रमित्वा भवान् आगतः ।
यदि त्वं इदानीं स्तब्धा पतसि तर्हि गृहं वा विश्रामस्थानं वा न प्राप्स्यसि । ||३||
कथयति कबीरः ध्याय स्पन्दस्व भगवन्तं पृथिवीधारकम्।
न आगच्छति न गच्छन् दृश्यते; स एव सर्वज्ञः । ||४||१||११||६२||
गौरी पूर्बी : १.
स्वर्गे गृहं मा कामय, नरकवासं च मा बिभे।
यत् भविष्यति तत् भविष्यति, अतः मनसि आशां मा स्थापयतु। ||१||
भगवतः महिमा स्तुतिं गायन्तु, २.
यस्मात् निधिमुत्तमं लभ्यते। ||१||विराम||
जपः तपः आत्मनः क्षयः वा किं हितम्। उपवासः स्नानशुद्धिः वा किं हितकरम्, २.
यावत् भवन्तः प्रेमभक्त्या भगवतः परमेश् वरस्य उपासनायाः मार्गं न जानन्ति? ||२||
धनं दृष्ट्वा न तावत् आनन्दं अनुभवसि, दुःखं दुःखं च दृष्ट्वा मा रुदतु।
यथा धनं तथा व्यसनम्; यद् भगवता प्रस्तावति, तत् सम्भवति। ||३||
कबीरः वदति, इदानीं अहं जानामि यत् भगवान् स्वसन्तानाम् हृदयेषु निवसति;
सः भृत्यः उत्तमं सेवां करोति, यस्य हृदयं भगवता पूर्णम्। ||४||१||१२||६३||
गौरी : १.
हे मम मनसि कस्यचित् भारं वहन् अपि ते न तव ।
अयं लोकः वृक्षे खगस्य उपविष्टः इव अस्ति। ||१||
अहं भगवतः उदात्ततत्त्वे पिबामि।
अस्य तत्त्वस्य रसेन अन्ये सर्वे रसाः विस्मृताः । ||१||विराम||
किमर्थं वयं परमृत्युं रोदिमः, यदा वयं स्वयमेव स्थायित्वं न स्मः।
यः जायते सः गमिष्यति; किमर्थं वयं शोकेन रोदितव्याः? ||२||
यस्मात् वयं आगताः तस्मिन् पुनः लीनः स्मः; भगवत्तत्त्वे पिबन्तु, तस्मिन् सक्ताः तिष्ठन्ति।
कबीरः वदति, मम चेतना भगवतः स्मरणविचारैः पूरिता अस्ति; अहं जगतः विरक्तः अभवम्। ||३||२||१३||६४||
राग गौरी : १.
वधूः मार्गं पश्यति, अश्रुपूर्णाक्षिभिः च निःश्वसति।