सोरत्'ह, पञ्चम मेहल: १.
सिद्धगुरुः मां सिद्धं कृतवान्।
ईश्वरः सर्वत्र सर्वथा व्याप्तः व्याप्तः च अस्ति।
आनन्देन प्रीत्या च स्नानं शुद्धिं करोमि ।
अहं परमेश्वराय यज्ञः अस्मि। ||१||
गुरुचरणकमलं हृदि निषेधयामि।
न तु लघुतमः बाधकः अपि मम मार्गं अवरुद्धं करोति; मम सर्वे कार्याणि निराकृतानि सन्ति। ||१||विराम||
पवित्रसन्तैः सह मिलित्वा मम दुर्बुद्धिः निर्मूलितः।
सर्वे पापाः शुद्धाः भवन्ति।
गुरु राम दास के पवित्र कुण्डे स्नान,
कृतानि पापानि सर्वाणि प्रक्षालितानि भवन्ति। ||२||
अतः विश्वेश्वरस्य गौरवपूर्णस्तुतिं सदा गायत;
पवित्रसङ्घस्य साधसंगतस्य सह मिलित्वा तस्य ध्यानं कुर्वन्तु।
भवतः मनसः कामनाफलं लभ्यते
हृदयान्तरं सिद्धगुरुं ध्यानं कृत्वा। ||३||
गुरुः जगतः प्रभुः आनन्ददायकः अस्ति;
जपन् ध्यायन् परमानन्देश्वरं स जीवति।
सेवकः नानकः नाम भगवतः नाम ध्यायति।
ईश्वरः स्वस्य सहजस्वभावस्य पुष्टिं कृतवान् अस्ति। ||४||१०||६०||
सोरत्'ह, पञ्चम मेहल: १.
दश दिक्षु मेघाः वितानवत् आकाशं आच्छादयन्ति; कृष्णमेघद्वारा विद्युत्प्रकाशः, अहं च भीतः अस्मि।
शयना शून्येन मम चक्षुः निद्रालुः; मम पतिः प्रभुः दूरं गतः। ||१||
अधुना, तस्मात् कोऽपि सन्देशः न प्राप्नोमि, हे मातः!
यदा मम प्रियः माइलमपि दूरं गच्छति स्म तदा सः मम कृते चत्वारि पत्राणि प्रेषयति स्म । ||विरामः||
कथं विस्मरिष्यामि मम प्रियं प्रियम् । सः शान्तिदात्री, सर्वगुणानां च।
तस्य भवनमारुह्य तस्य मार्गं पश्यामि, मम नेत्राणि च अश्रुपूरितानि सन्ति । ||२||
अहङ्कारस्य अभिमानस्य च भित्तिः अस्मान् पृथक् करोति, परन्तु अहं तं समीपे एव श्रोतुं शक्नोमि।
अस्माकं मध्ये एकः आवरणः अस्ति, यथा भृङ्गस्य पक्षाः; तं द्रष्टुं न शक्नुवन् एतावत् दूरं दृश्यते। ||३||
सर्वेषां प्रभुः स्वामी च दयालुः अभवत्; तेन मम सर्वाणि दुःखानि अपहृतानि।
कथयति नानक, यदा गुरुः अहंकारस्य भित्तिं विदारितवान्, तदा, अहं मम दयालुं प्रभुं गुरुं च प्राप्नोमि। ||४||
मम सर्वाणि भयानि निवृत्तानि मात!
यं यं अन्विष्यामि, गुरुः मां अन्वेष्टुं नयति।
भगवान् अस्माकं राजा सर्वगुणनिधिः | ||द्वितीय विराम||११||६१||
सोरत्'ह, पञ्चम मेहल: १.
यत् हृतं तस्य पुनर्स्थापनकर्ता, बन्धनात् मुक्तिदाता; निराकारं प्रभुं दुःखनाशनम् |
कर्म सुकर्म च न जानामि; धर्मं धर्मं च न जानामि। अहं तावत् लोभी, मायाम् अनुसृत्य।
ईश्वरभक्तस्य नाम्ना गच्छामि; कृपया, भवतः एतत् गौरवं त्राहि। ||१||
अपमानितानां त्वमेव गौरवं प्रभो ।
अयोग्यान् त्वं करोषि विश्वेश्वर; अहं तव विभुसृजनशक्तेः बलिदानम् । ||विरामः||
यथा बालः, निर्दोषतया सहस्राणि त्रुटिः
पिता तं पाठयति, एतावतावारं ताडयति च, परन्तु तदपि, सः तं आलिंगने निकटतया आलिंगयति।
पूर्वकर्माणि क्षमस्व देव, भविष्याय मां स्वमार्गे स्थापयतु । ||२||
भगवान्, अन्तःज्ञः, हृदयानाम् अन्वेषकः, मम मनसः स्थितिं सर्वं जानाति; अतः अन्यस्य कस्य समीपं गत्वा अहं वक्तव्यः?
न वचनपाठमात्रेण जगदीश्वरः प्रसीदति; यदि तस्य इच्छायाः प्रियं भवति तर्हि सः अस्माकं गौरवं रक्षति।
अन्ये सर्वे शरणानि दृष्टानि तव एव मम तिष्ठति । ||३||