मम जिह्वा भगवतः आनन्दगीतस्य स्वादं आस्वादयति; हे नानकं नाम उज्ज्वलं विराजते। ||२||
गुरमुखः भगवतः नाम प्रेम करोति;
अन्तर्गतं सा नामरत्नं चिन्तयति ।
ये भगवतः नाम प्रेम्णा भवन्ति ते शाबादस्य वचनेन मुक्ताः भवन्ति। अज्ञानस्य तमः परिहृतः भवति।
आध्यात्मिक प्रज्ञा हृदयं प्रकाशयति तेजस्वीरूपेण दहति; तेषां गृहाणि मन्दिराणि च अलङ्कृतानि धन्याः च सन्ति।
मया मम शरीरं मनः च अलङ्काररूपेण कृत्वा सच्चिदानन्देश्वराय समर्पिताः, तस्य प्रीतिः।
ईश्वरः यत् किमपि वदति तत् अहं हर्षेण करोमि। तस्य सत्त्वस्य तन्तुं प्रलीयते नानक । ||३||
भगवता ईश्वरेण विवाहसमारोहस्य व्यवस्था कृता अस्ति;
सः गुरमुखस्य विवाहार्थम् आगतः अस्ति।
सः गुरमुखं विवाहं कर्तुं आगतः, यः भगवन्तं लब्धवान्। सा वधूः भगवतः अतीव प्रियः अस्ति।
विनयशीलाः सन्तः मिलित्वा आनन्दस्य गीतानि गायन्ति; प्रियेश्वरः स्वयमेव आत्मावधूम् अलङ्कृतवान्।
स्वर्गदूताः मर्त्यजीवाः च स्वर्गवाचकाः आकाशगायकाः च मिलित्वा अद्भुतं विवाहदलं निर्मितवन्तः।
नानक मम सच्चिदानन्दं देवं लब्धं यः कदापि न म्रियते न जायते । ||४||१||३||
राग सूही, छन्त, चौथा मेहल, तृतीय सदन: १.
एकः सार्वभौमिकः प्रजापतिः ईश्वरः। सच्चे गुरुप्रसादेन : १.
आगच्छन्तु, विनयशीलाः सन्ताः, विश्वेश्वरस्य गौरवपूर्णस्तुतिं गायन्तु।
गुरमुखरूपेण एकत्र समागच्छामः; अस्माकं स्वहृदयस्य गृहस्य अन्तः शब्दः स्पन्दते, अनुनादं च करोति।
शबादस्य बहूनां रागाः तव भगवन्; प्रजापति भगवन् त्वं सर्वत्र असि ।
अहं दिवारात्रौ तस्य स्तुतिं सदा जपयामि, प्रेम्णा शबादस्य सत्यवचने केन्द्रितः।
रात्रौ दिवा च अहं भगवतः प्रेम्णा सहजतया अनुकूलः तिष्ठामि; हृदये भगवतः नाम पूजयामि।
हे नानक गुरमुखत्वेन एकेश्वरं मया साक्षात्कृतम्; अन्यं न जानामि। ||१||
सः सर्वेषां मध्ये समाहितः अस्ति; स ईश्वरः अन्तःज्ञः हृदयानां अन्वेषकः।
यः ईश्वरं ध्यायति, निवसति च, गुरुशब्दवचनेन, सः जानाति यत् ईश्वरः, मम प्रभुः, गुरुः च सर्वत्र व्याप्तः अस्ति।
ईश्वरः मम प्रभुः गुरुः च अन्तःज्ञः, हृदयानाम् अन्वेषकः अस्ति; एकैकं हृदयं व्याप्तं व्याप्तं च।
गुरुशिक्षाद्वारा सत्यं लभ्यते, ततः, आकाशानन्दे विलीयते। तस्मादन्यः नास्ति ।
अहं तस्य स्तुतिं सहजतया सहजतया गायामि। यदि ईश्वरं प्रीणति तर्हि सः मां स्वेन सह संयोजयिष्यति।
हे नानक, शब्दद्वारा ईश्वरः ज्ञायते; ध्यात्वा नाम, अहोरात्रम्। ||२||
अयं संसारः विश्वासघातकः दुर्गमः च अस्ति; स्वेच्छा मनमुखः तरितुं न शक्नोति।
अहङ्कारः स्वाभिमानः मैथुनः क्रोधः चतुरता च अन्तर्गतम् ।
तस्य अन्तः चतुरः अस्ति; न अनुमोदितः, तस्य जीवनं च व्यर्थं व्यर्थं नष्टं च भवति।
मृत्युमार्गे सः दुःखं प्राप्नोति, दुर्व्यवहारं च सहते; अन्ते सः पश्चात्तापेन गच्छति।
नाम विना तस्य न मित्राणि न सन्तानं न कुटुम्बं न बान्धवाः ।
हे नानक, मायाधनं, आसक्तिं, आडम्बरं च दर्शयति - तेषु कश्चन अपि तेन सह परलोकं न गमिष्यति। ||३||
अहं मम सच्चिदानन्दं गुरुं दातारं पृच्छामि यत् कथं द्रोहपूर्णं कठिनं च जगत्-सागरं पारं कर्तव्यम्।
सत्यगुरुस्य इच्छायाः अनुरूपं चरन्तु, जीविताः च मृताः तिष्ठन्तु।
जीवितः सन् मृतः भूत्वा भयानकं जगत्-समुद्रं लङ्घयन्तु; यथा गुरमुख, नाम विलीन हो।