धन्याः सुखिनः आत्मा वधूः भर्तृप्रभोः प्रेम्णा नानक । ||४||२३||९३||
सिरी राग, पञ्चम मेहल, षष्ठ सदन : १.
एकेश्वरः कर्ता कारणहेतुः सृष्टिं सृजति।
एकं ध्याय सर्वसमर्थकं मनसि। ||१||
गुरुचरणेषु मनसा अन्तः ध्यानं कुरुत।
सर्वाणि चतुराणि मानसिकयुक्तीनि त्यक्त्वा, प्रेम्णा शबदस्य सत्यवचनेन सह अनुकूलतां कुरुत। ||१||विराम||
गुरमन्त्रेण पूर्णहृदयस्य दुःखं पीडा भयं च न लप्यते।
कोटि-कोटि-प्रयासाः जनाः श्रान्ताः अभवन्, परन्तु गुरुं विना कश्चन अपि उद्धारः न अभवत् । ||२||
गुरुदर्शनस्य भगवद्दर्शनं दृष्ट्वा मनः सान्त्वितं भवति, सर्वाणि पापानि च गच्छन्ति।
गुरुचरणे पतितानां यज्ञोऽस्मि | ||३||
साध-संगते पवित्रस्य सङ्गमे भगवतः सत्यं नाम मनसि निवसितुं आगच्छति।
अतीव सौभाग्यवन्तः ये नानक एतेन प्रेम्णा पूरिताः मनः। ||४||२४||९४||
सिरी राग, पञ्चम मेहल : १.
भगवतः धनं समागत्य सत्यगुरुं भजस्व, सर्वाणि भ्रष्टानि मार्गाणि त्यजन्तु।
सृष्ट्वा अलङ्कृतं भगवन्तं स्मरणं ध्याय त्वं त्राता भविष्यसि। ||१||
एकैकस्य अनन्तेश्वरस्य नाम जपे मनसि।
प्राणाश्वासं ते मनः शरीरं च दत्तवान् । सः हृदयस्य आश्रयः अस्ति। ||१||विराम||
मत्तः संसारः काम-क्रोध-अहङ्कार-मग्नः ।
सन्तानाम् अभयारण्यम् अन्विष्य तेषां पादयोः पततु; तव दुःखं अन्धकारं च दूरं भविष्यति। ||२||
सत्यं, सन्तोषं, दयालुतां च अभ्यासयन्तु; एषः एव उत्तमः जीवनपद्धतिः अस्ति ।
निराकारेश्वरेण एवं धन्यः स्वार्थत्यागं करोति, सर्वेषां रजः भवति। ||३||
दृष्टं सर्वं त्वमेव भगवन् विस्तारस्य विस्तारः।
कथयति नानकः, गुरुणा मम संशयान् अपहृतवान्; अहं सर्वेषु ईश्वरं परिचिनोमि। ||४||२५||९५||
सिरी राग, पञ्चम मेहल : १.
दुष्कृतेषु सुकृतेषु च सर्वं जगत् लीनम्।
ईश्वरभक्तो उभयोः उपरि अस्ति, परन्तु ये एतत् अवगच्छन्ति ते अतीव दुर्लभाः सन्ति। ||१||
अस्माकं प्रभुः स्वामी च सर्वत्र सर्वव्यापी अस्ति।
किं वक्तव्यं किं च श्रोतव्यम् । महाप्रभु सर्ववित्स्वामिने भगवन् । ||१||विराम||
यः स्तुतिनिन्दया प्रभावितः भवति सः ईश्वरस्य सेवकः न भवति।
निष्पक्षदृष्ट्या यथार्थतत्त्वं यः पश्यति सन्तः सुदुर्लभः-कोटिषु एकः। ||२||
जनाः तस्य विषये निरन्तरं वदन्ति; ते एतत् ईश्वरस्य स्तुतिं मन्यन्ते।
दुर्लभः खलु गुरमुखः अस्य केवलं वार्तालापस्य उपरि स्थितः। ||३||
न मोक्षस्य बन्धनस्य वा चिन्ता भवति।
नानकः सन्तपादरजः दानं प्राप्तवान् अस्ति। ||४||२६||९६||
सिरी राग, पंचम मेहल, सप्तम सदन : १.
दयायाः आश्रित्य प्रिये भगवन् त्वां पालयित्वा प्रेम्णा च ।
मूर्खबाल इव मया दोषाः कृताः। हे भगवन् त्वं मम पिता माता च। ||१||
वक्तुं वक्तुं च सुलभं भवति, .
परन्तु भवतः इच्छां स्वीकुर्वितुं कठिनम् अस्ति। ||१||विराम||
अहं ऊर्ध्वं तिष्ठामि; त्वं मम बलम् असि। अहं जानामि यत् त्वं मम असि।
सर्वस्य अन्तः सर्वस्य बहिश्च त्वं अस्माकं आत्मनिर्भरः पिता असि । ||२||
न जानामि पिता तव मार्गं कथं ज्ञास्यामि?