ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 463
ਮਹਲਾ ੨ ॥
महला २ ॥द्वितीयः मेहलः : १.
ਜੇ ਸਉ ਚੰਦਾ ਉਗਵਹਿ ਸੂਰਜ ਚੜਹਿ ਹਜਾਰ ॥
जे सउ चंदा उगवहि सूरज चड़हि हजार ॥यदि शतं चन्द्रोदयः, सूर्यसहस्रं च प्रादुर्भवेत् ।
ਏਤੇ ਚਾਨਣ ਹੋਦਿਆਂ ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਘੋਰ ਅੰਧਾਰ ॥੨॥
एते चानण होदिआं गुर बिनु घोर अंधार ॥२॥एतादृशेन प्रकाशेन अपि गुरुं विना अद्यापि अन्धकारः स्यात्। ||२||
ਮਃ ੧ ॥
मः १ ॥प्रथमः मेहलः : १.
ਨਾਨਕ ਗੁਰੂ ਨ ਚੇਤਨੀ ਮਨਿ ਆਪਣੈ ਸੁਚੇਤ ॥
नानक गुरू न चेतनी मनि आपणै सुचेत ॥ये गुरुं न चिन्तयन्ति, ये च चतुराः मन्यन्ते, ते नानक।
ਛੁਟੇ ਤਿਲ ਬੂਆੜ ਜਿਉ ਸੁੰਞੇ ਅੰਦਰਿ ਖੇਤ ॥
छुटे तिल बूआड़ जिउ सुंञे अंदरि खेत ॥क्षेत्रे परित्यक्तं त्यक्ष्यति विकीर्णतिलवत्।
ਖੇਤੈ ਅੰਦਰਿ ਛੁਟਿਆ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸਉ ਨਾਹ ॥
खेतै अंदरि छुटिआ कहु नानक सउ नाह ॥क्षेत्रे परित्यक्ताः इति नानकः प्रीतिं कर्तुं शतं स्वामिनः।
ਫਲੀਅਹਿ ਫੁਲੀਅਹਿ ਬਪੁੜੇ ਭੀ ਤਨ ਵਿਚਿ ਸੁਆਹ ॥੩॥
फलीअहि फुलीअहि बपुड़े भी तन विचि सुआह ॥३॥कृपणाः फलं पुष्पं च कुर्वन्ति, किन्तु तेषां शरीरान्तर्गतं भस्मपूरिताः भवन्ति । ||३||
ਪਉੜੀ ॥
पउड़ी ॥पौरी : १.
ਆਪੀਨੑੈ ਆਪੁ ਸਾਜਿਓ ਆਪੀਨੑੈ ਰਚਿਓ ਨਾਉ ॥
आपीनै आपु साजिओ आपीनै रचिओ नाउ ॥सः एव स्वयमेव सृष्टवान्; सः एव स्वनामधारितः ।
ਦੁਯੀ ਕੁਦਰਤਿ ਸਾਜੀਐ ਕਰਿ ਆਸਣੁ ਡਿਠੋ ਚਾਉ ॥
दुयी कुदरति साजीऐ करि आसणु डिठो चाउ ॥द्वितीयं, सः सृष्टेः स्वरूपं कृतवान्; सृष्टेः अन्तः उपविष्टः, सः तं हर्षेण पश्यति।
ਦਾਤਾ ਕਰਤਾ ਆਪਿ ਤੂੰ ਤੁਸਿ ਦੇਵਹਿ ਕਰਹਿ ਪਸਾਉ ॥
दाता करता आपि तूं तुसि देवहि करहि पसाउ ॥त्वमेव दाता प्रजापतिः च; प्रीत्या त्वं दयां ददासि ।
ਤੂੰ ਜਾਣੋਈ ਸਭਸੈ ਦੇ ਲੈਸਹਿ ਜਿੰਦੁ ਕਵਾਉ ॥
तूं जाणोई सभसै दे लैसहि जिंदु कवाउ ॥त्वं सर्वेषां ज्ञाता असि; त्वं जीवनं ददासि, पुनः वचनेन हरसि।
ਕਰਿ ਆਸਣੁ ਡਿਠੋ ਚਾਉ ॥੧॥
करि आसणु डिठो चाउ ॥१॥सृष्टेः अन्तः उपविष्टः पश्यसि हर्षेण । ||१||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
सलोकु मः १ ॥सलोक, प्रथम मेहल : १.
ਸਚੇ ਤੇਰੇ ਖੰਡ ਸਚੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ॥
सचे तेरे खंड सचे ब्रहमंड ॥सत्यानि तव लोकाः सत्यानि तव सौरमण्डलानि।
ਸਚੇ ਤੇਰੇ ਲੋਅ ਸਚੇ ਆਕਾਰ ॥
सचे तेरे लोअ सचे आकार ॥सत्यानि तव क्षेत्राणि सत्यानि तव सृष्टिः।
ਸਚੇ ਤੇਰੇ ਕਰਣੇ ਸਰਬ ਬੀਚਾਰ ॥
सचे तेरे करणे सरब बीचार ॥सत्यानि कर्माणि तव सर्वविचाराः ।
ਸਚਾ ਤੇਰਾ ਅਮਰੁ ਸਚਾ ਦੀਬਾਣੁ ॥
सचा तेरा अमरु सचा दीबाणु ॥सत्यं भवतः आज्ञा, सत्यं च भवतः न्यायालयः।
ਸਚਾ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮੁ ਸਚਾ ਫੁਰਮਾਣੁ ॥
सचा तेरा हुकमु सचा फुरमाणु ॥सत्यं तव इच्छायाः आज्ञा सत्यं भवतः आदेशः।
ਸਚਾ ਤੇਰਾ ਕਰਮੁ ਸਚਾ ਨੀਸਾਣੁ ॥
सचा तेरा करमु सचा नीसाणु ॥सत्यं तव दया, सत्यं तव चिह्नम्।
ਸਚੇ ਤੁਧੁ ਆਖਹਿ ਲਖ ਕਰੋੜਿ ॥
सचे तुधु आखहि लख करोड़ि ॥शतसहस्राणि कोटिजनाः भवन्तं सत्यं वदन्ति।
ਸਚੈ ਸਭਿ ਤਾਣਿ ਸਚੈ ਸਭਿ ਜੋਰਿ ॥
सचै सभि ताणि सचै सभि जोरि ॥सत्ये भगवते सर्वशक्तिः, सत्येश्वरे सर्वशक्तिः।
ਸਚੀ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤਿ ਸਚੀ ਸਾਲਾਹ ॥
सची तेरी सिफति सची सालाह ॥सत्यं तव स्तुतिः सत्यं तव आराधनम्।
ਸਚੀ ਤੇਰੀ ਕੁਦਰਤਿ ਸਚੇ ਪਾਤਿਸਾਹ ॥
सची तेरी कुदरति सचे पातिसाह ॥सत्यं तव विभुं सृष्टिशक्तिः सच्चे नृप |
ਨਾਨਕ ਸਚੁ ਧਿਆਇਨਿ ਸਚੁ ॥
नानक सचु धिआइनि सचु ॥सत्यं ध्यायन्ति ये नानक ।
ਜੋ ਮਰਿ ਜੰਮੇ ਸੁ ਕਚੁ ਨਿਕਚੁ ॥੧॥
जो मरि जंमे सु कचु निकचु ॥१॥जन्ममृत्युवश्याः ते सर्वथा मिथ्या भवन्ति। ||१||
ਮਃ ੧ ॥
मः १ ॥प्रथमः मेहलः : १.
ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾ ਵਡਾ ਨਾਉ ॥
वडी वडिआई जा वडा नाउ ॥महत् तस्य माहात्म्यं नाम यथा महत्।
ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾ ਸਚੁ ਨਿਆਉ ॥
वडी वडिआई जा सचु निआउ ॥महत् तस्य माहात्म्यं यथा सत्यं तस्य न्यायः।
ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾ ਨਿਹਚਲ ਥਾਉ ॥
वडी वडिआई जा निहचल थाउ ॥महत् तस्य माहात्म्यम्, यथा तस्य सिंहासनं स्थायिम्।
ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾਣੈ ਆਲਾਉ ॥
वडी वडिआई जाणै आलाउ ॥महत् तस्य माहात्म्यं यथा सः अस्माकं वाक्यानि जानाति।
ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਬੁਝੈ ਸਭਿ ਭਾਉ ॥
वडी वडिआई बुझै सभि भाउ ॥महत् तस्य माहात्म्यं यथा सः अस्माकं सर्वान् स्नेहान् अवगच्छति।
ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾ ਪੁਛਿ ਨ ਦਾਤਿ ॥
वडी वडिआई जा पुछि न दाति ॥महत् तस्य माहात्म्यम्, यथा सः अप्रार्थितः ददाति।
ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਜਾ ਆਪੇ ਆਪਿ ॥
वडी वडिआई जा आपे आपि ॥महत् तस्य माहात्म्यम्, यथा सः स्वयं सर्वात्मकः।
ਨਾਨਕ ਕਾਰ ਨ ਕਥਨੀ ਜਾਇ ॥
नानक कार न कथनी जाइ ॥नानक तस्य कर्माणि वर्णयितुं न शक्यन्ते ।
ਕੀਤਾ ਕਰਣਾ ਸਰਬ ਰਜਾਇ ॥੨॥
कीता करणा सरब रजाइ ॥२॥यत्कृतं, करिष्यति वा तत् सर्वं स्वेच्छया। ||२||
ਮਹਲਾ ੨ ॥
महला २ ॥द्वितीयः मेहलः : १.
ਇਹੁ ਜਗੁ ਸਚੈ ਕੀ ਹੈ ਕੋਠੜੀ ਸਚੇ ਕਾ ਵਿਚਿ ਵਾਸੁ ॥
इहु जगु सचै की है कोठड़ी सचे का विचि वासु ॥अयं संसारः सच्चिदानन्दस्य कक्षः; तस्य अन्तः सत्येश्वरस्य निवासः अस्ति।
ਇਕਨੑਾ ਹੁਕਮਿ ਸਮਾਇ ਲਏ ਇਕਨੑਾ ਹੁਕਮੇ ਕਰੇ ਵਿਣਾਸੁ ॥
इकना हुकमि समाइ लए इकना हुकमे करे विणासु ॥तस्य आज्ञया केचिद् तस्मिन् विलीयते, केचिच्च तस्य आज्ञया नश्यन्ति।
ਇਕਨੑਾ ਭਾਣੈ ਕਢਿ ਲਏ ਇਕਨੑਾ ਮਾਇਆ ਵਿਚਿ ਨਿਵਾਸੁ ॥
इकना भाणै कढि लए इकना माइआ विचि निवासु ॥केचन तस्य इच्छाप्रीत्या मायाद् उत्थापिताः, अन्ये तु तदन्तर्गतं वसन्ति।
ਏਵ ਭਿ ਆਖਿ ਨ ਜਾਪਈ ਜਿ ਕਿਸੈ ਆਣੇ ਰਾਸਿ ॥
एव भि आखि न जापई जि किसै आणे रासि ॥कस्य उद्धारः भविष्यति इति कोऽपि वक्तुं न शक्नोति।
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣੀਐ ਜਾ ਕਉ ਆਪਿ ਕਰੇ ਪਰਗਾਸੁ ॥੩॥
नानक गुरमुखि जाणीऐ जा कउ आपि करे परगासु ॥३॥गुर्मुख इति ख्यातः नानक यस्मै भगवान् स्वं प्रकाशयति। ||३||
ਪਉੜੀ ॥
पउड़ी ॥पौरी : १.
ਨਾਨਕ ਜੀਅ ਉਪਾਇ ਕੈ ਲਿਖਿ ਨਾਵੈ ਧਰਮੁ ਬਹਾਲਿਆ ॥
नानक जीअ उपाइ कै लिखि नावै धरमु बहालिआ ॥हे नानक प्राणान् सृष्ट्वा तेषां लेखान् पठितुं अभिलेखयितुं च धर्मन्यायाधीशं भगवता स्थापितवान्।
ਓਥੈ ਸਚੇ ਹੀ ਸਚਿ ਨਿਬੜੈ ਚੁਣਿ ਵਖਿ ਕਢੇ ਜਜਮਾਲਿਆ ॥
ओथै सचे ही सचि निबड़ै चुणि वखि कढे जजमालिआ ॥तत्र सत्यमेव सत्यं न्याय्यते; पापिनः उद्धृत्य विरक्ताः भवन्ति।
ਥਾਉ ਨ ਪਾਇਨਿ ਕੂੜਿਆਰ ਮੁਹ ਕਾਲੑੈ ਦੋਜਕਿ ਚਾਲਿਆ ॥
थाउ न पाइनि कूड़िआर मुह कालै दोजकि चालिआ ॥मिथ्यास्तत्र स्थानं न लभन्ते, कृष्णमुखाः नरकं गच्छन्ति।
ਤੇਰੈ ਨਾਇ ਰਤੇ ਸੇ ਜਿਣਿ ਗਏ ਹਾਰਿ ਗਏ ਸਿ ਠਗਣ ਵਾਲਿਆ ॥
तेरै नाइ रते से जिणि गए हारि गए सि ठगण वालिआ ॥ये तव नाम्ना ओतप्रोताः विजयन्ते, वञ्चकाः तु हानिम् ।
ਲਿਖਿ ਨਾਵੈ ਧਰਮੁ ਬਹਾਲਿਆ ॥੨॥
लिखि नावै धरमु बहालिआ ॥२॥भगवता धर्मस्य धर्मन्यायाधीशं लेखानां पठनार्थं अभिलेखनार्थं च स्थापितं। ||२||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥
सलोक मः १ ॥सलोक, प्रथम मेहल : १.
ਵਿਸਮਾਦੁ ਨਾਦ ਵਿਸਮਾਦੁ ਵੇਦ ॥
विसमादु नाद विसमादु वेद ॥आश्चर्यं नादस्य ध्वनिप्रवाहः, अद्भुतं वेदज्ञानम्।
ਵਿਸਮਾਦੁ ਜੀਅ ਵਿਸਮਾਦੁ ਭੇਦ ॥
विसमादु जीअ विसमादु भेद ॥आश्चर्यं भूतानि अद्भुतानि जातिः।
ਵਿਸਮਾਦੁ ਰੂਪ ਵਿਸਮਾਦੁ ਰੰਗ ॥
विसमादु रूप विसमादु रंग ॥अद्भुतानि रूपाणि, अद्भुतानि वर्णाः।
ਵਿਸਮਾਦੁ ਨਾਗੇ ਫਿਰਹਿ ਜੰਤ ॥
विसमादु नागे फिरहि जंत ॥आश्चर्यं भूतानि नग्नाः परिभ्रमन्ति।