ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 1362
ਆਸਾ ਇਤੀ ਆਸ ਕਿ ਆਸ ਪੁਰਾਈਐ ॥
आसा इती आस कि आस पुराईऐ ॥मम आशा एतावता तीव्रा अस्ति यत् एषा एव आशा मम आशां पूरयेत्।
ਸਤਿਗੁਰ ਭਏ ਦਇਆਲ ਤ ਪੂਰਾ ਪਾਈਐ ॥
सतिगुर भए दइआल त पूरा पाईऐ ॥यदा सत्यगुरुः दयालुः भवति तदा अहं सिद्धेश्वरं प्राप्नोमि।
ਮੈ ਤਨਿ ਅਵਗਣ ਬਹੁਤੁ ਕਿ ਅਵਗਣ ਛਾਇਆ ॥
मै तनि अवगण बहुतु कि अवगण छाइआ ॥एतावता दोषैः मम शरीरं पूरितम् अस्ति; दोषैः दोषैः च आवृतः अस्मि ।
ਹਰਿਹਾਂ ਸਤਿਗੁਰ ਭਏ ਦਇਆਲ ਤ ਮਨੁ ਠਹਰਾਇਆ ॥੫॥
हरिहां सतिगुर भए दइआल त मनु ठहराइआ ॥५॥हे भगवन् ! यदा सत्यगुरुः दयालुः भवति तदा मनः स्थाने धारितः भवति। ||५||
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਬੇਅੰਤੁ ਬੇਅੰਤੁ ਧਿਆਇਆ ॥
कहु नानक बेअंतु बेअंतु धिआइआ ॥कथयति नानकं मया भगवन्तं अनन्तं अनन्तं च ध्यातम्।
ਦੁਤਰੁ ਇਹੁ ਸੰਸਾਰੁ ਸਤਿਗੁਰੂ ਤਰਾਇਆ ॥
दुतरु इहु संसारु सतिगुरू तराइआ ॥अयं जगत्-सागरः एतावत् कठिनः लङ्घितः अस्ति; सत्यगुरुः मां पारं नीतवान्।
ਮਿਟਿਆ ਆਵਾ ਗਉਣੁ ਜਾਂ ਪੂਰਾ ਪਾਇਆ ॥
मिटिआ आवा गउणु जां पूरा पाइआ ॥पुनर्जन्मनि मम आगमनगमनयोः समाप्तिः अभवत्, यदा अहं सिद्धेश्वरं मिलितवान्।
ਹਰਿਹਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਹਰਿ ਕਾ ਨਾਮੁ ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਪਾਇਆ ॥੬॥
हरिहां अंम्रितु हरि का नामु सतिगुर ते पाइआ ॥६॥हे भगवन् ! सत्यगुरुतः भगवन्नामस्य अम्ब्रोसियलामृतं मया प्राप्तम्। ||६||
ਮੇਰੈ ਹਾਥਿ ਪਦਮੁ ਆਗਨਿ ਸੁਖ ਬਾਸਨਾ ॥
मेरै हाथि पदमु आगनि सुख बासना ॥पद्मं मम हस्ते अस्ति; हृदयस्य प्राङ्गणे अहं शान्तिं तिष्ठामि।
ਸਖੀ ਮੋਰੈ ਕੰਠਿ ਰਤੰਨੁ ਪੇਖਿ ਦੁਖੁ ਨਾਸਨਾ ॥
सखी मोरै कंठि रतंनु पेखि दुखु नासना ॥हे मम सहचर, मम कण्ठे मणिः अस्ति; पश्यन् दुःखं हरति।
ਬਾਸਉ ਸੰਗਿ ਗੁਪਾਲ ਸਗਲ ਸੁਖ ਰਾਸਿ ਹਰਿ ॥
बासउ संगि गुपाल सगल सुख रासि हरि ॥अहं विश्वेश्वरस्य, सर्वथा शान्तिकोषस्य समीपे तिष्ठामि। हे भगवन् !
ਹਰਿਹਾਂ ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਨਵ ਨਿਧਿ ਬਸਹਿ ਜਿਸੁ ਸਦਾ ਕਰਿ ॥੭॥
हरिहां रिधि सिधि नव निधि बसहि जिसु सदा करि ॥७॥सर्वं धनं आध्यात्मिकसिद्धिः नवनिधयः च तस्य हस्ते सन्ति। ||७||
ਪਰ ਤ੍ਰਿਅ ਰਾਵਣਿ ਜਾਹਿ ਸੇਈ ਤਾਲਾਜੀਅਹਿ ॥
पर त्रिअ रावणि जाहि सेई तालाजीअहि ॥ये पुरुषाः परस्त्रीभोक्तुं निर्गच्छन्ति ते लज्जया दुःखं प्राप्नुयुः।
ਨਿਤਪ੍ਰਤਿ ਹਿਰਹਿ ਪਰ ਦਰਬੁ ਛਿਦ੍ਰ ਕਤ ਢਾਕੀਅਹਿ ॥
नितप्रति हिरहि पर दरबु छिद्र कत ढाकीअहि ॥ये परधनं हरन्ति - कथं तेषां अपराधः गोप्यते ?
ਹਰਿ ਗੁਣ ਰਮਤ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸਗਲ ਕੁਲ ਤਾਰਈ ॥
हरि गुण रमत पवित्र सगल कुल तारई ॥ये भगवतः स्तुतिं जपन्ति ते सर्वान् जनान् तारयन्ति मोचयन्ति च।
ਹਰਿਹਾਂ ਸੁਨਤੇ ਭਏ ਪੁਨੀਤ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਬੀਚਾਰਈ ॥੮॥
हरिहां सुनते भए पुनीत पारब्रहमु बीचारई ॥८॥हे भगवन् ! ये शृण्वन्ति चिन्तयन्ति च ते शुद्धाः पवित्राः भवन्ति। ||८||
ਊਪਰਿ ਬਨੈ ਅਕਾਸੁ ਤਲੈ ਧਰ ਸੋਹਤੀ ॥
ऊपरि बनै अकासु तलै धर सोहती ॥उपरि आकाशं मनोहरं दृश्यते, अधः पृथिवी च शोभते ।
ਦਹ ਦਿਸ ਚਮਕੈ ਬੀਜੁਲਿ ਮੁਖ ਕਉ ਜੋਹਤੀ ॥
दह दिस चमकै बीजुलि मुख कउ जोहती ॥दश दिक्षु विद्युत् प्रज्वलति; अहं मम प्रियस्य मुखं पश्यामि।
ਖੋਜਤ ਫਿਰਉ ਬਿਦੇਸਿ ਪੀਉ ਕਤ ਪਾਈਐ ॥
खोजत फिरउ बिदेसि पीउ कत पाईऐ ॥यदि परदेशेषु अन्वेष्टुं गच्छामि तर्हि कथं मम प्रियं प्राप्नुयाम् ।
ਹਰਿਹਾਂ ਜੇ ਮਸਤਕਿ ਹੋਵੈ ਭਾਗੁ ਤ ਦਰਸਿ ਸਮਾਈਐ ॥੯॥
हरिहां जे मसतकि होवै भागु त दरसि समाईऐ ॥९॥हे भगवन् ! यदि मम ललाटे एतादृशं दैवं लिखितं भवति तर्हि अहं तस्य दर्शनस्य भगवद्दर्शने लीनः अस्मि। ||९||
ਡਿਠੇ ਸਭੇ ਥਾਵ ਨਹੀ ਤੁਧੁ ਜੇਹਿਆ ॥
डिठे सभे थाव नही तुधु जेहिआ ॥सर्वाणि स्थानानि मया दृष्टानि त्वया तुल्यतां न कश्चित् ।
ਬਧੋਹੁ ਪੁਰਖਿ ਬਿਧਾਤੈ ਤਾਂ ਤੂ ਸੋਹਿਆ ॥
बधोहु पुरखि बिधातै तां तू सोहिआ ॥दैवस्य शिल्पकारः आदिमेश्वरः त्वां स्थापितवान्; एवं त्वं अलङ्कृतः अलङ्कृतः च असि।
ਵਸਦੀ ਸਘਨ ਅਪਾਰ ਅਨੂਪ ਰਾਮਦਾਸ ਪੁਰ ॥
वसदी सघन अपार अनूप रामदास पुर ॥रामदासपुरं समृद्धं स्थूलजनसंख्यायुक्तं, अतुलं सुन्दरं च अस्ति।
ਹਰਿਹਾਂ ਨਾਨਕ ਕਸਮਲ ਜਾਹਿ ਨਾਇਐ ਰਾਮਦਾਸ ਸਰ ॥੧੦॥
हरिहां नानक कसमल जाहि नाइऐ रामदास सर ॥१०॥हे भगवन् ! रामदासस्य पुण्यकुण्डे स्नानं पापं प्रक्षालितं नानक | ||१०||
ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਚਿਤ ਸੁਚਿਤ ਸੁ ਸਾਜਨੁ ਚਾਹੀਐ ॥
चात्रिक चित सुचित सु साजनु चाहीऐ ॥वर्षपक्षी अतीव स्मार्टः अस्ति; तस्य चैतन्ये मित्रवृष्टिं स्पृहति।
ਜਿਸੁ ਸੰਗਿ ਲਾਗੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਸੈ ਕਉ ਆਹੀਐ ॥
जिसु संगि लागे प्राण तिसै कउ आहीऐ ॥तद् स्पृहति यस्मिन् तस्य प्राणाश्वासः सक्तः।
ਬਨੁ ਬਨੁ ਫਿਰਤ ਉਦਾਸ ਬੂੰਦ ਜਲ ਕਾਰਣੇ ॥
बनु बनु फिरत उदास बूंद जल कारणे ॥विषादं भ्रमति वनात् वनं जलबिन्दवार्थं ।
ਹਰਿਹਾਂ ਤਿਉ ਹਰਿ ਜਨੁ ਮਾਂਗੈ ਨਾਮੁ ਨਾਨਕ ਬਲਿਹਾਰਣੇ ॥੧੧॥
हरिहां तिउ हरि जनु मांगै नामु नानक बलिहारणे ॥११॥हे भगवन् ! तथैव भगवतः विनयशीलः सेवकः नाम भगवतः नाम याचते । नानकं तस्य यज्ञः । ||११||
ਮਿਤ ਕਾ ਚਿਤੁ ਅਨੂਪੁ ਮਰੰਮੁ ਨ ਜਾਨੀਐ ॥
मित का चितु अनूपु मरंमु न जानीऐ ॥मम मित्रस्य चैतन्यं अतुलं सुन्दरम् अस्ति। तस्य रहस्यं ज्ञातुं न शक्यते।
ਗਾਹਕ ਗੁਨੀ ਅਪਾਰ ਸੁ ਤਤੁ ਪਛਾਨੀਐ ॥
गाहक गुनी अपार सु ततु पछानीऐ ॥अमूल्यगुणान् क्रीणाति यथार्थतत्त्वं साक्षात्करोति ।
ਚਿਤਹਿ ਚਿਤੁ ਸਮਾਇ ਤ ਹੋਵੈ ਰੰਗੁ ਘਨਾ ॥
चितहि चितु समाइ त होवै रंगु घना ॥यदा चैतन्यं परमं चैतन्यं लीनं भवति तदा महता आनन्दः आनन्दः च लभ्यते ।
ਹਰਿਹਾਂ ਚੰਚਲ ਚੋਰਹਿ ਮਾਰਿ ਤ ਪਾਵਹਿ ਸਚੁ ਧਨਾ ॥੧੨॥
हरिहां चंचल चोरहि मारि त पावहि सचु धना ॥१२॥हे भगवन् ! चपलचौराणां पराभूते सत्यं धनं लभते । ||१२||
ਸੁਪਨੈ ਊਭੀ ਭਈ ਗਹਿਓ ਕੀ ਨ ਅੰਚਲਾ ॥
सुपनै ऊभी भई गहिओ की न अंचला ॥स्वप्ने अहं उत्थापितः अभवम्; किमर्थं मया तस्य वस्त्रस्य पार्श्वभागः न गृहीतः?
ਸੁੰਦਰ ਪੁਰਖ ਬਿਰਾਜਿਤ ਪੇਖਿ ਮਨੁ ਬੰਚਲਾ ॥
सुंदर पुरख बिराजित पेखि मनु बंचला ॥तत्र आरामं कुर्वन्तं सुन्दरं भगवन्तं दृष्ट्वा मम मनः मुग्धं मुग्धं च आसीत् ।
ਖੋਜਉ ਤਾ ਕੇ ਚਰਣ ਕਹਹੁ ਕਤ ਪਾਈਐ ॥
खोजउ ता के चरण कहहु कत पाईऐ ॥अहं तस्य पादौ अन्वेषयामि - कथयतु, कुत्र तं प्राप्नुयाम्?
ਹਰਿਹਾਂ ਸੋਈ ਜਤੰਨੁ ਬਤਾਇ ਸਖੀ ਪ੍ਰਿਉ ਪਾਈਐ ॥੧੩॥
हरिहां सोई जतंनु बताइ सखी प्रिउ पाईऐ ॥१३॥हे भगवन् ! कथं मम प्रियं लभ्यते इति ब्रूहि मे सहचर | ||१३||
ਨੈਣ ਨ ਦੇਖਹਿ ਸਾਧ ਸਿ ਨੈਣ ਬਿਹਾਲਿਆ ॥
नैण न देखहि साध सि नैण बिहालिआ ॥ये नेत्राणि पवित्रं न पश्यन्ति - तानि नेत्राणि कृपणाः।
ਕਰਨ ਨ ਸੁਨਹੀ ਨਾਦੁ ਕਰਨ ਮੁੰਦਿ ਘਾਲਿਆ ॥
करन न सुनही नादु करन मुंदि घालिआ ॥ये कर्णाः नादस्य ध्वनि-प्रवाहं न शृण्वन्ति - ते कर्णाः अपि तथैव प्लग्ड् भवेयुः।
ਰਸਨਾ ਜਪੈ ਨ ਨਾਮੁ ਤਿਲੁ ਤਿਲੁ ਕਰਿ ਕਟੀਐ ॥
रसना जपै न नामु तिलु तिलु करि कटीऐ ॥या जिह्वा नाम न जपति सा छिन्ना कर्तव्या, शनैः शनैः।
ਹਰਿਹਾਂ ਜਬ ਬਿਸਰੈ ਗੋਬਿਦ ਰਾਇ ਦਿਨੋ ਦਿਨੁ ਘਟੀਐ ॥੧੪॥
हरिहां जब बिसरै गोबिद राइ दिनो दिनु घटीऐ ॥१४॥हे भगवन् ! यदा मर्त्यः विश्वेश्वरं सार्वभौमं राजानं विस्मरति तदा दिने दिने दुर्बलः भवति । ||१४||
ਪੰਕਜ ਫਾਥੇ ਪੰਕ ਮਹਾ ਮਦ ਗੁੰਫਿਆ ॥
पंकज फाथे पंक महा मद गुंफिआ ॥भृङ्गस्य पक्षा गृह्यन्ते मादकसुगन्धितपल्लवेषु ।
ਅੰਗ ਸੰਗ ਉਰਝਾਇ ਬਿਸਰਤੇ ਸੁੰਫਿਆ ॥
अंग संग उरझाइ बिसरते सुंफिआ ॥पल्लवेषु संलग्नावङ्गैः इन्द्रियं नष्टं भवति ।