एवं प्रकारेण एतत् मनः कायाकल्पं भवति ।
अहर्निशं हर हर हर नाम जपन् अहङ्कारः गुरमुखेभ्यः अपहृतः प्रक्षालितः च भवति। ||१||विराम||
सत्यगुरुः वचनस्य बाणीं वदति, शबदं च ईश्वरस्य वचनं वदति।
इदं जगत् हरितरूपेण प्रफुल्लितं भवति, सत्यगुरुप्रेमद्वारा। ||२||
मर्त्यः पुष्पफलेन प्रफुल्लते यदा स्वयं भगवता इच्छेत्।
सत्गुरुं प्राप्य सर्वेषां आदिमूलेश्वरे सक्तः भवति। ||३||
भगवान् एव वसन्तस्य ऋतुः; सर्वं जगत् तस्य उद्यानम् अस्ति।
हे नानक, एषा अत्यन्तं अद्वितीया भक्तिपूजा सम्यक् दैवमात्रेण आगच्छति। ||४||५||१७||
बसन्त हिन्दोल, तृतीय मेहल, द्वितीय सदन : १.
एकः सार्वभौमिकः प्रजापतिः ईश्वरः। सच्चे गुरुप्रसादेन : १.
गुरुबनिवचनस्य बलिदानोऽस्मि दैवभ्रातरः | अहं गुरुस्य शबादस्य वचने भक्तः समर्पितः च अस्मि।
गुरुं सदा स्तुवामि दैवभ्रातरः | अहं मम चेतनां गुरुपादेषु केन्द्रीक्रियते। ||१||
हे मम मनः भगवतः नाम्नि चैतन्यं केन्द्रीकुरु।
मनः शरीरं च लसत् हरितायां प्रफुल्लितं भविष्यति, एकेश्वरनामफलं प्राप्स्यसि । ||१||विराम||
गुरुणा रक्षिताः त्राता भवन्ति दैवभ्रातरः | भगवतः उदात्ततत्त्वस्य अम्ब्रोसियलामृते पिबन्ति।
अन्तः अहङ्कारस्य पीडा निर्मूलितः निर्वासितः च भवति, हे दैवभ्रातरः, तेषां मनसि शान्तिः वसति। ||२||
येषां प्रिमलेश्वरः स्वयं क्षमति, हे दैवभ्रातरः, ते शब्दवचनेन सह एकीकृताः भवन्ति।
तेषां पादरजः मुक्तिं आनयति; साधसंगतस्य सत्सङ्घस्य सङ्गमे वयं भगवता सह एकीकृताः स्मः। ||३||
सः एव करोति, सर्वं च करोति, हे दैवभ्रातरः; सः सर्वं हरितप्रचुरतायां प्रफुल्लितं करोति।
हे नानक, शान्तिः तेषां मनः शरीरं च सदा पूरयति, हे दैवभ्रातरः; ते शब्देन सह एकीकृताः सन्ति। ||४||१||१८||१२||१८||३०||
राग बसन्त, चतुर्थ मेहल, प्रथम गृह, इक-थुकाय : १.
एकः सार्वभौमिकः प्रजापतिः ईश्वरः। सच्चे गुरुप्रसादेन : १.
यथा सूर्यस्य रश्मीनां ज्योतिः प्रसृता ।
भगवान् प्रत्येकं हृदयं व्याप्नोति, माध्यमेन माध्यमेन च। ||१||
एकः भगवान् सर्वत्र व्याप्तः व्याप्तः च अस्ति।
गुरुशब्दवाचनेन वयं तेन सह विलीनाः भवेम मातः | ||१||विराम||
एकः भगवान् एकैकस्य हृदयस्य अन्तः गहनः अस्ति।
गुरुणा सह मिलित्वा एकः भगवान् प्रकीर्णः भवति। ||२||
एक एव भगवान् सर्वत्र वर्तमानः प्रबलः च।
लोभी, अविश्वासी निन्दकः ईश्वरः दूरम् इति मन्यते। ||३||
एक एव भगवान् जगत् व्याप्य व्याप्तः।
एकेश्वरः यत् करोति तत्भवति नानक । ||४||१||
बसन्त, चतुर्थ मेहल : १.
अहोरात्रौ आह्वानद्वयं बहिः प्रेष्यते।
त्वां सदा रक्षति, अन्ते त्राता भगवन्तं स्मरणेन ध्याय मर्त्य। ||१||
भगवते सदा समाहितं कुरु हर हर मनसि |
सर्वेषां विषादानां दुःखानां च नाशकः ईश्वरः गुरुशिक्षायाः माध्यमेन ईश्वरस्य गौरवपूर्णस्तुतिं गायन् प्राप्यते। ||१||विराम||
स्वेच्छा मनमुखाः अहङ्कारात् म्रियन्ते, पुनः पुनः।