सत्यं विना भयङ्करं जगत्-सागरं न लङ्घयितुं शक्यते।
अयं समुद्रः विशालः अगाधः च अस्ति; दुष्टतमविषेण अतिप्रवाहितः अस्ति।
गुरुशिक्षां प्राप्य, विरक्तविरक्तः स्थितः, निर्भयस्य गृहे स्थानं प्राप्नोति। ||६||
मिथ्या लोके प्रेम्णः आसक्तिः चतुरः।
किमपि कालेन एव आगच्छति, गच्छति च।
नाम भगवतः नाम विस्मृत्य गर्विता अहङ्कारिणः जनाः प्रयान्ति; सृष्टौ विनाशे च ते अपव्ययन्ते। ||७||
सृष्टौ विनाशे च बन्धने बद्धाः।
अहङ्कारस्य माया च पाशः कण्ठे अस्ति।
यः गुरुशिक्षां न स्वीकुर्वति, भगवतः नाम न निवसति, सः बद्धः, पुटं च कृत्वा, मृत्युनगरे कर्षितः भवति। ||८||
गुरुं विना कथं कोऽपि मुक्तः मुक्तः वा भवेत्।
गुरुं विना कथं कोऽपि भगवतः नाम ध्यास्यति।
गुरुशिक्षां स्वीकृत्य कठिनं, भयानकं जगत्-समुद्रं पारं कुरुत; भवन्तः मुक्ताः भविष्यन्ति, शान्तिं च प्राप्नुयुः। ||९||
गुरुशिक्षाद्वारा कृष्णः गोवर्धनपर्वतं उत्थापितवान्।
गुरुशिक्षाद्वारा रामः समुद्रस्य पारं शिलाः प्लवति स्म ।
गुरुशिक्षां स्वीकृत्य परमं पदं लभ्यते; हे नानक गुरुः संशयं निर्मूलयति। ||१०||
गुरुशिक्षां स्वीकृत्य सत्यस्य माध्यमेन परं पारं कुर्वन्तु।
हृदि भगवन्तं स्मरात्मन् ।
मृत्योः पाशः छिन्नः, भगवन्तं ध्यायन्; प्राप्स्यसि मलं भगवन्तं यस्य वंशं नास्ति | ||११||
गुरुशिक्षाद्वारा पवित्राः स्वस्य मित्रं दैवभ्रातृभ्रातृत्वं च भवन्ति।
गुरुशिक्षाद्वारा अन्तः अग्निः वशीकृतः, निष्प्रभः च भवति।
मनसा मुखेन च नाम जप; अज्ञातं भगवन्तं जगतः जीवनं हृदयस्य नाभिकस्य अन्तः गभीरं ज्ञातव्यम्। ||१२||
गुरमुखः अवगच्छति, शब्दवचनेन च प्रसन्नः भवति।
कस्य प्रशंसति वा निन्दति वा?
आत्मानं ज्ञात्वा विश्वेश्वरं ध्याय; तव मनः प्रसीदतु भगवते जगतः स्वामी | ||१३||
विश्वस्य सर्वक्षेत्रेषु व्याप्तं तं विद्धि ।
गुरमुखत्वेन शबादं अवगत्य साक्षात्कय च।
भोक्ता एकैकं हृदयं भुङ्क्ते तथापि सर्वेभ्यः विरक्तः तिष्ठति। ||१४||
गुरुशिक्षाद्वारा भगवतः शुद्धस्तुतिं जपन्तु।
गुरुशिक्षाद्वारा उच्छ्रितेश्वरं चक्षुषा पश्यतु।
यः शृणोति भगवतः नाम, तस्य बनिवचनं च नानक, सः भगवतः प्रेमवर्णेन ओतप्रोतः भवति। ||१५||३||२०||
मारू, प्रथम मेहल : १.
कामं क्रोधं च परस्य निन्दां च त्यक्त्वा।
लोभं स्वामित्वं च त्यक्त्वा निश्चिन्ता भव।
संशयशृङ्खलाः भङ्ग्य असक्ताः तिष्ठन्तु; त्वं भगवन्तं, भगवतः उदात्ततत्त्वं च, आत्मनः अन्तः गभीरं प्राप्स्यसि। ||१||
यथा निशायां विद्युत्प्रकाशं पश्यति ।
भवतः नाभिकस्य अन्तः गभीरं दिव्यं प्रकाशं पश्यन्तु, दिवारात्रौ।
आनन्दमूर्तिः अतुलः सुन्दरः प्रभुः सिद्धगुरुं प्रकाशयति। ||२||
अतः सत्यगुरुं मिलित्वा ईश्वरः एव भवन्तं तारयिष्यति।
सूर्यस्य चन्द्रदीपान् दधाय गगनगृहे |
अदृश्यं भगवन्तं पश्य, प्रेमभक्तिमग्नः तिष्ठतु। ईश्वरः सर्वत्र त्रिषु लोकेषु अस्ति। ||३||
उदात्तं अम्ब्रोसियलतत्त्वं प्राप्य कामः भयं च निवर्तते।
प्रेरितप्रकाशावस्था लभ्यते, स्वाभिमानो निर्मूल्यते।
उच्छ्रितमुच्चावस्था, उच्चतमं लभ्यते, शाबादस्य निर्मलवचनस्य अभ्यासं कृत्वा। ||४||
अदृश्यस्य अगाह्यस्य च नाम अनन्तम् ।