ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 19
ਦਰਿ ਘਰਿ ਢੋਈ ਨ ਲਹੈ ਦਰਗਹ ਝੂਠੁ ਖੁਆਰੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
दरि घरि ढोई न लहै दरगह झूठु खुआरु ॥१॥ रहाउ ॥इह लोके शरणं न प्राप्स्यसि; परलोके मिथ्या भूत्वा दुःखं प्राप्स्यसि। ||१||विराम||
ਆਪਿ ਸੁਜਾਣੁ ਨ ਭੁਲਈ ਸਚਾ ਵਡ ਕਿਰਸਾਣੁ ॥
आपि सुजाणु न भुलई सचा वड किरसाणु ॥सच्चः प्रभुः एव सर्वान् जानाति; सः न त्रुटिं करोति। सः विश्वस्य महान् कृषकः अस्ति।
ਪਹਿਲਾ ਧਰਤੀ ਸਾਧਿ ਕੈ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਦੇ ਦਾਣੁ ॥
पहिला धरती साधि कै सचु नामु दे दाणु ॥प्रथमं भूमिं सज्जीकरोति, ततः सत्यनामबीजं रोपयति ।
ਨਉ ਨਿਧਿ ਉਪਜੈ ਨਾਮੁ ਏਕੁ ਕਰਮਿ ਪਵੈ ਨੀਸਾਣੁ ॥੨॥
नउ निधि उपजै नामु एकु करमि पवै नीसाणु ॥२॥एकेश्वरस्य नाम्ना नव निधयः उत्पद्यन्ते। तस्य प्रसादेन वयं तस्य ध्वजं चिह्नं च प्राप्नुमः। ||२||
ਗੁਰ ਕਉ ਜਾਣਿ ਨ ਜਾਣਈ ਕਿਆ ਤਿਸੁ ਚਜੁ ਅਚਾਰੁ ॥
गुर कउ जाणि न जाणई किआ तिसु चजु अचारु ॥केचिद् अतीव ज्ञानिनो भवन्ति, परन्तु यदि ते गुरुं न जानन्ति तर्हि तेषां जीवनस्य किं प्रयोजनम्?
ਅੰਧੁਲੈ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਮਨਮੁਖਿ ਅੰਧ ਗੁਬਾਰੁ ॥
अंधुलै नामु विसारिआ मनमुखि अंध गुबारु ॥अन्धाः विस्मृताः नाम भगवतः नाम। स्वेच्छा मनमुखाः सर्वथा अन्धकारे सन्ति।
ਆਵਣੁ ਜਾਣੁ ਨ ਚੁਕਈ ਮਰਿ ਜਨਮੈ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥੩॥
आवणु जाणु न चुकई मरि जनमै होइ खुआरु ॥३॥पुनर्जन्मनि तेषां आगमनगमनं न समाप्तं भवति; मृत्युपुनर्जन्मयोः माध्यमेन ते अपव्ययन्ते। ||३||
ਚੰਦਨੁ ਮੋਲਿ ਅਣਾਇਆ ਕੁੰਗੂ ਮਾਂਗ ਸੰਧੂਰੁ ॥
चंदनु मोलि अणाइआ कुंगू मांग संधूरु ॥वधू चन्दनतैलं गन्धं च क्रीत्वा केशेषु बहुमात्रायां प्रयोक्तुं शक्नोति;
ਚੋਆ ਚੰਦਨੁ ਬਹੁ ਘਣਾ ਪਾਨਾ ਨਾਲਿ ਕਪੂਰੁ ॥
चोआ चंदनु बहु घणा पाना नालि कपूरु ॥ताम्बूलपत्रकर्पूरेण च निःश्वासं मधुरं कुर्यात् ।
ਜੇ ਧਨ ਕੰਤਿ ਨ ਭਾਵਈ ਤ ਸਭਿ ਅਡੰਬਰ ਕੂੜੁ ॥੪॥
जे धन कंति न भावई त सभि अडंबर कूड़ु ॥४॥किन्तु यदि एषा वधूः भर्तुः भगवतः न रोचते तर्हि एतानि सर्वाणि जालानि मिथ्या एव। ||४||
ਸਭਿ ਰਸ ਭੋਗਣ ਬਾਦਿ ਹਹਿ ਸਭਿ ਸੀਗਾਰ ਵਿਕਾਰ ॥
सभि रस भोगण बादि हहि सभि सीगार विकार ॥तस्याः सर्वभोगभोगः व्यर्थः सर्वालङ्कारः भ्रष्टः ।
ਜਬ ਲਗੁ ਸਬਦਿ ਨ ਭੇਦੀਐ ਕਿਉ ਸੋਹੈ ਗੁਰਦੁਆਰਿ ॥
जब लगु सबदि न भेदीऐ किउ सोहै गुरदुआरि ॥यावत् सा शब्देन विद्धा न भवति तावत् गुरुद्वारे कथं सुन्दरी दृश्यते?
ਨਾਨਕ ਧੰਨੁ ਸੁਹਾਗਣੀ ਜਿਨ ਸਹ ਨਾਲਿ ਪਿਆਰੁ ॥੫॥੧੩॥
नानक धंनु सुहागणी जिन सह नालि पिआरु ॥५॥१३॥धन्या सा भाग्यशालिनी भर्तृप्रभो नानक । ||५||१३||
ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥
सिरीरागु महला १ ॥सिरी राग, प्रथम मेहल : १.
ਸੁੰਞੀ ਦੇਹ ਡਰਾਵਣੀ ਜਾ ਜੀਉ ਵਿਚਹੁ ਜਾਇ ॥
सुंञी देह डरावणी जा जीउ विचहु जाइ ॥शून्यशरीरं घोरं भवति, यदा आत्मा अन्तः निर्गच्छति।
ਭਾਹਿ ਬਲੰਦੀ ਵਿਝਵੀ ਧੂਉ ਨ ਨਿਕਸਿਓ ਕਾਇ ॥
भाहि बलंदी विझवी धूउ न निकसिओ काइ ॥ज्वलति प्राणाग्निः निष्पद्यते श्वासधूमः पुनः ।
ਪੰਚੇ ਰੁੰਨੇ ਦੁਖਿ ਭਰੇ ਬਿਨਸੇ ਦੂਜੈ ਭਾਇ ॥੧॥
पंचे रुंने दुखि भरे बिनसे दूजै भाइ ॥१॥पञ्च बान्धवाः (इन्द्रियाणि) रुदन्ति, विलपन्ति च दुःखदं, द्वैतप्रेमेण अपव्यययन्ति च। ||१||
ਮੂੜੇ ਰਾਮੁ ਜਪਹੁ ਗੁਣ ਸਾਰਿ ॥
मूड़े रामु जपहु गुण सारि ॥त्वं मूर्ख: भगवतः नाम जपस्व, गुणं च रक्ष।
ਹਉਮੈ ਮਮਤਾ ਮੋਹਣੀ ਸਭ ਮੁਠੀ ਅਹੰਕਾਰਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
हउमै ममता मोहणी सभ मुठी अहंकारि ॥१॥ रहाउ ॥अहङ्कारः स्वामित्वं च अतीव लोभप्रदं भवति; अहङ्कारस्य अभिमानेन सर्वेषां लुण्ठनं कृतम् अस्ति। ||१||विराम||
ਜਿਨੀ ਨਾਮੁ ਵਿਸਾਰਿਆ ਦੂਜੀ ਕਾਰੈ ਲਗਿ ॥
जिनी नामु विसारिआ दूजी कारै लगि ॥नाम भगवतः नाम विस्मृताः द्वन्द्वप्रकरणेषु सक्ताः।
ਦੁਬਿਧਾ ਲਾਗੇ ਪਚਿ ਮੁਏ ਅੰਤਰਿ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਿ ॥
दुबिधा लागे पचि मुए अंतरि त्रिसना अगि ॥द्वन्द्वसक्ताः सड़न्ति म्रियन्ते च; अन्तः कामाग्निना पूरिताः भवन्ति।
ਗੁਰਿ ਰਾਖੇ ਸੇ ਉਬਰੇ ਹੋਰਿ ਮੁਠੀ ਧੰਧੈ ਠਗਿ ॥੨॥
गुरि राखे से उबरे होरि मुठी धंधै ठगि ॥२॥ये गुरुणा रक्षिताः त्राता भवन्ति; अन्ये सर्वे वञ्चिताः लुण्ठिताः च वञ्चिताः लौकिककार्यैः। ||२||
ਮੁਈ ਪਰੀਤਿ ਪਿਆਰੁ ਗਇਆ ਮੁਆ ਵੈਰੁ ਵਿਰੋਧੁ ॥
मुई परीति पिआरु गइआ मुआ वैरु विरोधु ॥प्रेम म्रियते, स्नेहः च विलुप्तः भवति। द्वेषः परकीयः च म्रियन्ते।
ਧੰਧਾ ਥਕਾ ਹਉ ਮੁਈ ਮਮਤਾ ਮਾਇਆ ਕ੍ਰੋਧੁ ॥
धंधा थका हउ मुई ममता माइआ क्रोधु ॥उलझनानि समाप्ताः, अहङ्कारः च म्रियते, मायासङ्गः, स्वामित्वं, क्रोधं च सह।
ਕਰਮਿ ਮਿਲੈ ਸਚੁ ਪਾਈਐ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਦਾ ਨਿਰੋਧੁ ॥੩॥
करमि मिलै सचु पाईऐ गुरमुखि सदा निरोधु ॥३॥तस्य कृपां ये प्राप्यन्ते ते सत्यं प्राप्नुवन्ति। गुरमुखाः सदा सन्तुलितनिग्रहे निवसन्ति। ||३||
ਸਚੀ ਕਾਰੈ ਸਚੁ ਮਿਲੈ ਗੁਰਮਤਿ ਪਲੈ ਪਾਇ ॥
सची कारै सचु मिलै गुरमति पलै पाइ ॥सच्चकर्मणा सत्येश्वरः मिलति, गुरुशिक्षा च लभ्यते।
ਸੋ ਨਰੁ ਜੰਮੈ ਨਾ ਮਰੈ ਨਾ ਆਵੈ ਨਾ ਜਾਇ ॥
सो नरु जंमै ना मरै ना आवै ना जाइ ॥ततः, ते जन्ममरणयोः अधीनाः न भवन्ति; पुनर्जन्मनि न आगच्छन्ति गच्छन्ति च।
ਨਾਨਕ ਦਰਿ ਪਰਧਾਨੁ ਸੋ ਦਰਗਹਿ ਪੈਧਾ ਜਾਇ ॥੪॥੧੪॥
नानक दरि परधानु सो दरगहि पैधा जाइ ॥४॥१४॥भगवद्वारे ते नानक आदरणीयाः; ते भगवतः प्राङ्गणे सम्मानेन वस्त्रं धारयन्ति। ||४||१४||
ਸਿਰੀਰਾਗੁ ਮਹਲ ੧ ॥
सिरीरागु महल १ ॥सिरी राग, प्रथम मेहल : १.
ਤਨੁ ਜਲਿ ਬਲਿ ਮਾਟੀ ਭਇਆ ਮਨੁ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਮਨੂਰੁ ॥
तनु जलि बलि माटी भइआ मनु माइआ मोहि मनूरु ॥शरीरं भस्म भवति; मायाप्रेमेण मनः जङ्गमयुक्तं भवति।
ਅਉਗਣ ਫਿਰਿ ਲਾਗੂ ਭਏ ਕੂਰਿ ਵਜਾਵੈ ਤੂਰੁ ॥
अउगण फिरि लागू भए कूरि वजावै तूरु ॥दोषाः शत्रवः भवन्ति, असत्यं च आक्रमणस्य गुञ्जनं फूत्करोति।
ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਭਰਮਾਈਐ ਦੁਬਿਧਾ ਡੋਬੇ ਪੂਰੁ ॥੧॥
बिनु सबदै भरमाईऐ दुबिधा डोबे पूरु ॥१॥शाबादवचनं विना जनाः पुनर्जन्मनि नष्टाः भ्रमन्ति। द्वैतप्रेमेण बहुजनाः मग्नाः अभवन् । ||१||
ਮਨ ਰੇ ਸਬਦਿ ਤਰਹੁ ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥
मन रे सबदि तरहु चितु लाइ ॥हे मनः तरतु पारं, शाबादं प्रति चैतन्यं केन्द्रीकृत्य।
ਜਿਨਿ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਨ ਬੂਝਿਆ ਮਰਿ ਜਨਮੈ ਆਵੈ ਜਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
जिनि गुरमुखि नामु न बूझिआ मरि जनमै आवै जाइ ॥१॥ रहाउ ॥ये गुरमुख न भवन्ति ते नाम न अवगच्छन्ति; ते म्रियन्ते, पुनर्जन्मनि आगच्छन्ति गच्छन्ति च। ||१||विराम||
ਤਨੁ ਸੂਚਾ ਸੋ ਆਖੀਐ ਜਿਸੁ ਮਹਿ ਸਾਚਾ ਨਾਉ ॥
तनु सूचा सो आखीऐ जिसु महि साचा नाउ ॥तत् शरीरं शुद्धं प्रोक्तं यस्मिन् सत्यनाम तिष्ठति।
ਭੈ ਸਚਿ ਰਾਤੀ ਦੇਹੁਰੀ ਜਿਹਵਾ ਸਚੁ ਸੁਆਉ ॥
भै सचि राती देहुरी जिहवा सचु सुआउ ॥सत्यभयेन युक्तं शरीरं यस्य जिह्वा सत्यतां आस्वादयति ।
ਸਚੀ ਨਦਰਿ ਨਿਹਾਲੀਐ ਬਹੁੜਿ ਨ ਪਾਵੈ ਤਾਉ ॥੨॥
सची नदरि निहालीऐ बहुड़ि न पावै ताउ ॥२॥सत्येश्वरस्य प्रसाददृष्ट्या आनन्दं आनीयते। न पुनः गर्भाग्निना गन्तव्यः । ||२||
ਸਾਚੇ ਤੇ ਪਵਨਾ ਭਇਆ ਪਵਨੈ ਤੇ ਜਲੁ ਹੋਇ ॥
साचे ते पवना भइआ पवनै ते जलु होइ ॥सत्येश्वरात् वायुः, वायुतः जलं च ।
ਜਲ ਤੇ ਤ੍ਰਿਭਵਣੁ ਸਾਜਿਆ ਘਟਿ ਘਟਿ ਜੋਤਿ ਸਮੋਇ ॥
जल ते त्रिभवणु साजिआ घटि घटि जोति समोइ ॥जलात् सः त्रैलोक्यं सृष्टवान्; प्रत्येकं हृदये सः स्वस्य प्रकाशं प्रविष्टवान्।
ਨਿਰਮਲੁ ਮੈਲਾ ਨਾ ਥੀਐ ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਪਤਿ ਹੋਇ ॥੩॥
निरमलु मैला ना थीऐ सबदि रते पति होइ ॥३॥अमलः प्रभुः दूषितः न भवति। शबादस्य अनुकूलः सन् सम्मानः प्राप्यते। ||३||
ਇਹੁ ਮਨੁ ਸਾਚਿ ਸੰਤੋਖਿਆ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਿਸੁ ਮਾਹਿ ॥
इहु मनु साचि संतोखिआ नदरि करे तिसु माहि ॥सत्यतया सन्तुष्टं मनः यस्य सः भगवतः प्रसादकटाक्षेण धन्यः भवति।