ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 1207
ਚਿਤਵਨਿ ਚਿਤਵਉ ਪ੍ਰਿਅ ਪ੍ਰੀਤਿ ਬੈਰਾਗੀ ਕਦਿ ਪਾਵਉ ਹਰਿ ਦਰਸਾਈ ॥
चितवनि चितवउ प्रिअ प्रीति बैरागी कदि पावउ हरि दरसाई ॥अहं तस्य विषये विचारान् चिन्तयामि; अहं मम प्रियस्य प्रेम्णः स्मरणं करोमि। भगवतः दर्शनस्य भगवतः दर्शनं कदा प्राप्स्यामि?
ਜਤਨ ਕਰਉ ਇਹੁ ਮਨੁ ਨਹੀ ਧੀਰੈ ਕੋਊ ਹੈ ਰੇ ਸੰਤੁ ਮਿਲਾਈ ॥੧॥
जतन करउ इहु मनु नही धीरै कोऊ है रे संतु मिलाई ॥१॥अहं प्रयतन्ते, परन्तु एतत् मनः चोदितं न भवति। किं कोऽपि सन्तः अस्ति यः मां ईश्वरस्य समीपं नेतुम् अर्हति? ||१||
ਜਪ ਤਪ ਸੰਜਮ ਪੁੰਨ ਸਭਿ ਹੋਮਉ ਤਿਸੁ ਅਰਪਉ ਸਭਿ ਸੁਖ ਜਾਂਈ ॥
जप तप संजम पुंन सभि होमउ तिसु अरपउ सभि सुख जांई ॥जपं तपः संयमं सुकृतं दानं च - एतानि सर्वाणि अग्नौ यजयामि; अहं तस्मै सर्वाणि शान्तिं स्थानानि च समर्पयामि।
ਏਕ ਨਿਮਖ ਪ੍ਰਿਅ ਦਰਸੁ ਦਿਖਾਵੈ ਤਿਸੁ ਸੰਤਨ ਕੈ ਬਲਿ ਜਾਂਈ ॥੨॥
एक निमख प्रिअ दरसु दिखावै तिसु संतन कै बलि जांई ॥२॥यः मम प्रियस्य धन्यदर्शनं द्रष्टुं साहाय्यं करोति, क्षणमपि - अहं तस्य सन्तस्य बलिदानः अस्मि। ||२||
ਕਰਉ ਨਿਹੋਰਾ ਬਹੁਤੁ ਬੇਨਤੀ ਸੇਵਉ ਦਿਨੁ ਰੈਨਾਈ ॥
करउ निहोरा बहुतु बेनती सेवउ दिनु रैनाई ॥अहं तस्मै सर्वाणि प्रार्थनाः, याचनाश्च समर्पयामि; अहं तं सेवयामि, अहोरात्रौ।
ਮਾਨੁ ਅਭਿਮਾਨੁ ਹਉ ਸਗਲ ਤਿਆਗਉ ਜੋ ਪ੍ਰਿਅ ਬਾਤ ਸੁਨਾਈ ॥੩॥
मानु अभिमानु हउ सगल तिआगउ जो प्रिअ बात सुनाई ॥३॥अहं सर्वान् अभिमानं अहङ्कारं च त्यक्तवान्; सः मम प्रियस्य कथाः कथयति। ||३||
ਦੇਖਿ ਚਰਿਤ੍ਰ ਭਈ ਹਉ ਬਿਸਮਨਿ ਗੁਰਿ ਸਤਿਗੁਰਿ ਪੁਰਖਿ ਮਿਲਾਈ ॥
देखि चरित्र भई हउ बिसमनि गुरि सतिगुरि पुरखि मिलाई ॥अहं आश्चर्यचकितः अस्मि, ईश्वरस्य अद्भुतं क्रीडां पश्यन्। गुरुः सच्चः गुरुः मां प्राइमलेश्वरं मिलितुं नेतवान्।
ਪ੍ਰਭ ਰੰਗ ਦਇਆਲ ਮੋਹਿ ਗ੍ਰਿਹ ਮਹਿ ਪਾਇਆ ਜਨ ਨਾਨਕ ਤਪਤਿ ਬੁਝਾਈ ॥੪॥੧॥੧੫॥
प्रभ रंग दइआल मोहि ग्रिह महि पाइआ जन नानक तपति बुझाई ॥४॥१॥१५॥मया स्वहृदयस्य गृहस्य अन्तः ईश्वरः मम दयालुः प्रेम्णः प्रभुः प्राप्तः। मम अन्तः अग्निः शमितः नानक । ||४||१||१५||
ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫ ॥
सारग महला ५ ॥सारङ्ग, पञ्चम मेहलः १.
ਰੇ ਮੂੜੑੇ ਤੂ ਕਿਉ ਸਿਮਰਤ ਅਬ ਨਾਹੀ ॥
रे मूड़े तू किउ सिमरत अब नाही ॥मूर्ख, किमर्थं न ध्यायसे भगवन्तं इदानीं ।
ਨਰਕ ਘੋਰ ਮਹਿ ਉਰਧ ਤਪੁ ਕਰਤਾ ਨਿਮਖ ਨਿਮਖ ਗੁਣ ਗਾਂਹੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
नरक घोर महि उरध तपु करता निमख निमख गुण गांही ॥१॥ रहाउ ॥गर्भाग्नेः घोरनरके त्वं तपस्यां कृतवान्, उल्टावस्था; प्रत्येकं क्षणं त्वं तस्य गौरवं स्तुतिं गायसि। ||१||विराम||
ਅਨਿਕ ਜਨਮ ਭ੍ਰਮਤੌ ਹੀ ਆਇਓ ਮਾਨਸ ਜਨਮੁ ਦੁਲਭਾਹੀ ॥
अनिक जनम भ्रमतौ ही आइओ मानस जनमु दुलभाही ॥त्वं असंख्यावतारं भ्रमितवान्, यावत् अन्ते त्वं एतत् अमूल्यं मानवजन्मं प्राप्तवान् ।
ਗਰਭ ਜੋਨਿ ਛੋਡਿ ਜਉ ਨਿਕਸਿਓ ਤਉ ਲਾਗੋ ਅਨ ਠਾਂਹੀ ॥੧॥
गरभ जोनि छोडि जउ निकसिओ तउ लागो अन ठांही ॥१॥गर्भं त्यक्त्वा जातो निर्गतोऽन्यदेशसक्तोऽभवत् । ||१||
ਕਰਹਿ ਬੁਰਾਈ ਠਗਾਈ ਦਿਨੁ ਰੈਨਿ ਨਿਹਫਲ ਕਰਮ ਕਮਾਹੀ ॥
करहि बुराई ठगाई दिनु रैनि निहफल करम कमाही ॥अशुभं वञ्चनं च अहोरात्रं कृत्वा व्यर्थं कर्म च ।
ਕਣੁ ਨਾਹੀ ਤੁਹ ਗਾਹਣ ਲਾਗੇ ਧਾਇ ਧਾਇ ਦੁਖ ਪਾਂਹੀ ॥੨॥
कणु नाही तुह गाहण लागे धाइ धाइ दुख पांही ॥२॥त्वं तृणं मर्दयसि, परन्तु तस्य गोधूमः नास्ति; धावन् त्वरन् च, त्वं केवलं वेदनाम् आप्नोषि। ||२||
ਮਿਥਿਆ ਸੰਗਿ ਕੂੜਿ ਲਪਟਾਇਓ ਉਰਝਿ ਪਰਿਓ ਕੁਸਮਾਂਹੀ ॥
मिथिआ संगि कूड़ि लपटाइओ उरझि परिओ कुसमांही ॥मिथ्यापुरुषः मिथ्यात्वे सक्तः भवति; सः क्षणिकवस्तूनाम् उलझितः भवति।
ਧਰਮ ਰਾਇ ਜਬ ਪਕਰਸਿ ਬਵਰੇ ਤਉ ਕਾਲ ਮੁਖਾ ਉਠਿ ਜਾਹੀ ॥੩॥
धरम राइ जब पकरसि बवरे तउ काल मुखा उठि जाही ॥३॥यदा च धर्मन्यायाधीशः त्वां गृह्णाति उन्मत्त, तदा त्वं कृष्णमुखः उत्थाय गमिष्यसि। ||३||
ਸੋ ਮਿਲਿਆ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਮਿਲਾਇਆ ਜਿਸੁ ਮਸਤਕਿ ਲੇਖੁ ਲਿਖਾਂਹੀ ॥
सो मिलिआ जो प्रभू मिलाइआ जिसु मसतकि लेखु लिखांही ॥स एव ललाटे लिखितेन तादृशेन पूर्वनिर्धारितेन दैवेन सह ईश्वरः एव मिलति।
ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਤਿਨੑ ਜਨ ਬਲਿਹਾਰੀ ਜੋ ਅਲਿਪ ਰਹੇ ਮਨ ਮਾਂਹੀ ॥੪॥੨॥੧੬॥
कहु नानक तिन जन बलिहारी जो अलिप रहे मन मांही ॥४॥२॥१६॥नानकः वदति, अहं तस्य विनयस्य यज्ञः अस्मि, यः मनसः अन्तः असक्तः तिष्ठति। ||४||२||१६||
ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫ ॥
सारग महला ५ ॥सारङ्ग, पञ्चम मेहलः १.
ਕਿਉ ਜੀਵਨੁ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਿਨੁ ਮਾਈ ॥
किउ जीवनु प्रीतम बिनु माई ॥कथं जीविष्यामि प्रियं विना मम मात |
ਜਾ ਕੇ ਬਿਛੁਰਤ ਹੋਤ ਮਿਰਤਕਾ ਗ੍ਰਿਹ ਮਹਿ ਰਹਨੁ ਨ ਪਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
जा के बिछुरत होत मिरतका ग्रिह महि रहनु न पाई ॥१॥ रहाउ ॥तस्मात् विरक्तः मर्त्यः शवः भवति, न च गृहे स्थातुं शक्यते । ||१||विराम||
ਜੀਅ ਹਂੀਅ ਪ੍ਰਾਨ ਕੋ ਦਾਤਾ ਜਾ ਕੈ ਸੰਗਿ ਸੁਹਾਈ ॥
जीअ हींअ प्रान को दाता जा कै संगि सुहाई ॥आत्मानः हृदयस्य प्राणस्य दाता सः। तस्य सह भूत्वा वयं हर्षेण अलङ्कृताः स्मः।
ਕਰਹੁ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸੰਤਹੁ ਮੋਹਿ ਅਪੁਨੀ ਪ੍ਰਭ ਮੰਗਲ ਗੁਣ ਗਾਈ ॥੧॥
करहु क्रिपा संतहु मोहि अपुनी प्रभ मंगल गुण गाई ॥१॥मम देवस्य स्तुतिगीतानि आनन्दितानि गीतानि गास्ये सन्त तव गसेन मां आशीर्वादं ददातु । ||१||
ਚਰਨ ਸੰਤਨ ਕੇ ਮਾਥੇ ਮੇਰੇ ਊਪਰਿ ਨੈਨਹੁ ਧੂਰਿ ਬਾਂਛਾੲਂੀ ॥
चरन संतन के माथे मेरे ऊपरि नैनहु धूरि बांछाइीं ॥सन्तपादपर्यन्तं ललाटं स्पृशामि। मम नेत्राणि स्वरजः स्पृहयन्ति।
ਜਿਹ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ਮਿਲੀਐ ਪ੍ਰਭ ਨਾਨਕ ਬਲਿ ਬਲਿ ਤਾ ਕੈ ਹਉ ਜਾਈ ॥੨॥੩॥੧੭॥
जिह प्रसादि मिलीऐ प्रभ नानक बलि बलि ता कै हउ जाई ॥२॥३॥१७॥तस्य अनुग्रहेण वयं ईश्वरं मिलित्वा; हे नानक, अहं यज्ञः, यज्ञः तस्मै। ||२||३||१७||
ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫ ॥
सारग महला ५ ॥सारङ्ग, पञ्चम मेहलः १.
ਉਆ ਅਉਸਰ ਕੈ ਹਉ ਬਲਿ ਜਾਈ ॥
उआ अउसर कै हउ बलि जाई ॥अहं तस्य निमित्तस्य बलिदानः अस्मि।
ਆਠ ਪਹਰ ਅਪਨਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸਿਮਰਨੁ ਵਡਭਾਗੀ ਹਰਿ ਪਾਂਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
आठ पहर अपना प्रभु सिमरनु वडभागी हरि पांई ॥१॥ रहाउ ॥चतुर्विंशतिघण्टाः अहं मम ईश्वरस्य स्मरणार्थं ध्यायामि; महता सौभाग्येन भगवन्तं मया लब्धम् | ||१||विराम||
ਭਲੋ ਕਬੀਰੁ ਦਾਸੁ ਦਾਸਨ ਕੋ ਊਤਮੁ ਸੈਨੁ ਜਨੁ ਨਾਈ ॥
भलो कबीरु दासु दासन को ऊतमु सैनु जनु नाई ॥कबीरः भद्रः, भगवतः दासानाम् दासः; विनयशीलः नाईः सैन् उदात्तः अस्ति।
ਊਚ ਤੇ ਊਚ ਨਾਮਦੇਉ ਸਮਦਰਸੀ ਰਵਿਦਾਸ ਠਾਕੁਰ ਬਣਿ ਆਈ ॥੧॥
ऊच ते ऊच नामदेउ समदरसी रविदास ठाकुर बणि आई ॥१॥उच्चतमः नाम दवः, यः सर्वान् समानरूपेण पश्यति स्म; रविदासः भगवता सह तालमेलं कृतवान् । ||१||
ਜੀਉ ਪਿੰਡੁ ਤਨੁ ਧਨੁ ਸਾਧਨ ਕਾ ਇਹੁ ਮਨੁ ਸੰਤ ਰੇਨਾਈ ॥
जीउ पिंडु तनु धनु साधन का इहु मनु संत रेनाई ॥मम आत्मा शरीरं धनं च सन्तानाम् अस्ति; मम मनः सन्तानाम् रजः स्पृहति।
ਸੰਤ ਪ੍ਰਤਾਪਿ ਭਰਮ ਸਭਿ ਨਾਸੇ ਨਾਨਕ ਮਿਲੇ ਗੁਸਾਈ ॥੨॥੪॥੧੮॥
संत प्रतापि भरम सभि नासे नानक मिले गुसाई ॥२॥४॥१८॥सन्तप्रसादेन च प्रज्वलितेन मम सर्वे संशयाः मेटिताः। हे नानक, मया भगवन्तं मिलितम्। ||२||४||१८||
ਸਾਰਗ ਮਹਲਾ ੫ ॥
सारग महला ५ ॥सारङ्ग, पञ्चम मेहलः १.
ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਸਤਿਗੁਰ ਆਪਿ ॥
मनोरथ पूरे सतिगुर आपि ॥सच्चः गुरुः मनसः कामान् पूरयति।