गुरुस्य सिक्खं दृष्ट्वा विनयेन प्रणम्य तस्य पादयोः पतति।
तस्मै मम आत्मायाः पीडां वदामि, मम परममित्रेण गुरुणा सह मां संयोजयितुं प्रार्थयामि।
अहं प्रार्थयामि यत् सः मम कृते तादृशं अवगमनं प्रयच्छतु, यत् मम मनः अन्यत्र भ्रमन् न निर्गमिष्यति।
एतत् मनः भवद्भ्यः समर्पयामि। कृपया, ईश्वरस्य मार्गं दर्शयतु।
अहं तव अभयारण्यस्य रक्षणं अन्विष्य एतावत् दूरम् आगतः।
मनसा अन्तः त्वयि आशाः स्थापयामि; कृपया, मम दुःखं दुःखं च हरतु!
अतः अस्मिन् मार्गे चरन्तु हे भगिनी आत्मा-वधूः; तत् कार्यं कुरु यत् गुरुः भवन्तं कर्तुं वदति।
मनसः बौद्धिकं कार्यान् परित्यज्य द्वैतप्रेमं विस्मरतु।
एवं त्वं भगवतः दर्शनस्य धन्यं दर्शनं प्राप्स्यसि; उष्णवाता त्वां न स्पृशन्ति अपि।
स्वयमेव अहं वक्तुं अपि न जानामि; अहं भगवता यत् आज्ञापयति तत् सर्वं वदामि।
भगवतः भक्तिपूजायाः निधिना धन्यः अस्मि; गुरु नानकः मयि दयालुः दयालुः च अभवत्।
अहं पुनः कदापि क्षुधां तृष्णां वा न अनुभविष्यामि; अहं तुष्टः तृप्तः पूर्णः च अस्मि।
गुरुस्य सिक्खं दृष्ट्वा विनयेन प्रणम्य तस्य पादयोः पतति। ||३||
राग सूही, छन्त, प्रथम मेहल, प्रथम सदन : १.
एकः सार्वभौमिकः प्रजापतिः ईश्वरः। सच्चे गुरुप्रसादेन : १.
यौवनस्य मद्यस्य मत्तः अहं न अवगच्छामि यत् अहं केवलं मम मातापितृगृहे (अस्मिन् जगति) अतिथिः अस्मि इति।
मम चैतन्यं दोषैः दोषैः च दूषितं भवति; गुरुं विना गुणो मयि अपि न प्रविशति।
न मया गुणस्य मूल्यं ज्ञातम्; अहं संशयेन मोहितः अभवम्। मया यौवनं व्यर्थं अपव्ययितम्।
न मया ज्ञातं पतिं भगवन्तं तस्य दिव्यगृहं द्वारं वा तस्य दर्शनस्य भगवन्तं दर्शनं वा। भर्तुः भगवतः आकाशशान्तिप्रीतिः न मया प्राप्ता।
सत्यगुरुं परामर्शं कृत्वा अहं मार्गे न गतः; मम जीवनस्य रात्रौ निद्रायां गच्छति।
हे नानक, मम यौवनस्य प्रधानकाले, अहं विधवा; विना मम पतिं भगवन् आत्मा वधूः अपव्ययम् करोति। ||१||
भगवता विवाहे मां पिता देहि; अहं तस्य पतित्वेन प्रसन्नः अस्मि। अहं तस्य एव अस्मि ।
चतुर्युगेषु व्याप्तः तस्य बनिवचनं त्रैलोक्यं व्याप्तम् अस्ति।
पतिः त्रिलोकेश्वरः स्वगुणवधूः रमयति, रमयति च, किन्तु सः अप्रियान् अगुणान् च दूरं स्थापयति।
यथा अस्माकं आशाः, तथैव अस्माकं मनसः कामाः, येषां सिद्धिं सर्वव्यापी भगवान् आनयति।
भगवतः वधूः सदा सुखी सद्गुणी च भवति; सा कदापि विधवा न भविष्यति, तस्याः कदापि मलिनवस्त्राणि न धारयितव्यानि।
हे नानक, मम सत्यं पतिं प्रभुं प्रेम करोमि; मम प्रियः समानः, युगस्य युगस्य। ||२||
अहमपि श्वशुरगृहं गमिष्यामि तदा तं शुभं क्षणं गणय बाब ।
तस्य विवाहस्य क्षणः ईश्वरस्य आज्ञायाः हुकमद्वारा निर्धारितः भविष्यति; तस्य इच्छापत्रं परिवर्तयितुं न शक्यते।
प्रजापतिना लिखितं पूर्वकर्मणां कर्मवृत्तं केनापि न मेटयितुं शक्यते।
विवाहपक्षस्य आदरणीयः सदस्यः मम पतिः स्वतन्त्रः सर्वभूतानां त्रिलोकव्याप्तः व्याप्तः च ।
माया दुःखेन क्रन्दन् वधूवरयोः प्रेम्णः दृष्ट्वा गच्छति।
हे नानक, ईश्वरस्य सान्निध्यस्य भवनस्य शान्तिः शब्दस्य सत्यवचनेन आगच्छति; वधूः गुरुपादं मनसि निहितं करोति। ||३||