नाम भगवतः नाम हृदि निषेधय मे मनः।
भगवन्तं प्रेम कुरुत, मनः शरीरं च तस्मै समर्पयतु; अन्यत् सर्वं विस्मरतु। ||१||विराम||
आत्मा, मनः, शरीरं, जीवनस्य प्राणः च ईश्वरस्य एव; आत्मनः अभिमानं निवारयतु।
ध्याय विश्वेश्वरं स्पन्दस्व सर्वे कामाः सिद्धाः भविष्यन्ति; नानक त्वं कदापि पराजयं न प्राप्स्यसि । ||२||४||२७||
मारू, पंचम मेहलः १.
आत्मनः परित्यागं कुरु, ज्वरः गमिष्यति; पवित्रस्य पादस्य रजः भव।
स एव तव नाम लभते भगवन् यं त्वं दयया अशिषयसि । ||१||
अम्ब्रोसियलामृते नाम भगवतः नाम पिबतु मनः।
अन्ये मृदुः, अस्वादयुक्ताः रसाः परित्यजन्तु; अमरः भूत्वा युगानि यावत् जीवन्ति। ||१||विराम||
एकैकस्य नाम सारं आस्वादयन्तु; नाम प्रेम्णा, ध्यानं दत्त्वा नाम प्रति स्वं अनुकूलतां कुरुत।
नानकः एकेश्वरं स्वैकं मित्रं सहचरं बान्धवं च कृतवान् । ||२||५||२८||
मारू, पंचम मेहलः १.
सः मातृगर्भे मर्त्यानां पोषणं रक्षणं च करोति, येन उष्णतापः तेषां क्षतिं न करोति।
सः प्रभुः स्वामी च अस्मान् अत्र रक्षति। एतत् मनसि अवगच्छतु। ||१||
नाम्नः समर्थनं मे मनः भगवतः नाम गृहाण।
यः त्वां सृष्टवान् तं अवगच्छ; एकः ईश्वरः कारणानां कारणम् अस्ति। ||१||विराम||
एकेश्वरं मनसि स्मर, चतुरं युक्तिं त्यक्त्वा, सर्वाणि धर्मवस्त्राणि त्यजतु।
ध्यात्वा स्मरणेन सदा भगवन्तं हर हर नानक असंख्याताः भूताः तारिताः। ||२||६||२९||
मारू, पंचम मेहलः १.
तस्य नाम पापिनां शुद्धिकर्ता; सः अस्वामिनः स्वामी अस्ति।
विशाले भयानके च लोकाब्धे स एव तेषां ललाटेषु एतादृशं दैवं अभिलेखितं भवति तेषां कृते सः पालः अस्ति। ||१||
नाम भगवतः नाम विना महती संख्या मग्नाः सन्ति ।
यदि कश्चित् कारणकारणं भगवन्तं न स्मरति चेदपि भगवान् हस्तेन प्रसारयति, तं तारयति च। ||१||विराम||
साध संगत, पवित्रसङ्घः, भगवतः गौरवं स्तुतिं जपं, भगवतः अम्ब्रोसियलनामस्य मार्गं च गृह्यताम्।
दयावृष्टिं कुरु मे भगवन्; तव प्रवचनं श्रुत्वा नानकः जीवति। ||२||७||३०||
मारू, अंजुली ~ प्रार्थनायां चषकहस्तं कृत्वा, पञ्चम मेहल, सप्तमं गृहम् : १.
एकः सार्वभौमिकः प्रजापतिः ईश्वरः। सच्चे गुरुप्रसादेन : १.
संयोगं वियोगं च प्राइमल भगवान् ईश्वरेण निर्धारितम् अस्ति।
कठपुतली पञ्चधातुभिः निर्मिता भवति ।
आज्ञया प्रियेश्वरस्याज्ञया आत्मा आगत्य देहं प्रविष्टः । ||१||
तस्मिन् स्थाने यत्र अग्निः अण्डकोषवत् प्रदीप्यते ।
तस्मिन् अन्धकारे यत्र शरीरं अधोमुखं शेते
- तत्र प्रत्येकं निःश्वासेन स्वेश्वरं गुरुं च स्मर्यते, ततः सः उद्धारितः भवति। ||२||
ततः, एकः गर्भस्य अन्तः निर्गच्छति,
प्रभुं च स्वामिनं विस्मृत्य संसारे चैतन्यं सक्तं करोति।
आगच्छति गच्छति च पुनर्जन्मने भ्रमति च; सः कुत्रापि स्थातुं न शक्नोति। ||३||
स्वयं दयालुः प्रभुः मुक्तं करोति।
सृष्ट्वा भूतानि च प्राणिं च सृष्ट्वा स्थापितवान्।
ये अस्मिन् अमूल्यं मानवजीवने विजयं प्राप्य प्रयान्ति - हे नानक, तेषां लोकागमनं अनुमोदितम्। ||४||१||३१||