ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 1035
ਹਮ ਦਾਸਨ ਕੇ ਦਾਸ ਪਿਆਰੇ ॥
हम दासन के दास पिआरे ॥अहं तव दासानां दासः प्रिये ।
ਸਾਧਿਕ ਸਾਚ ਭਲੇ ਵੀਚਾਰੇ ॥
साधिक साच भले वीचारे ॥त्वां चिन्तयन्ति सत्यसद्भावार्थिनः।
ਮੰਨੇ ਨਾਉ ਸੋਈ ਜਿਣਿ ਜਾਸੀ ਆਪੇ ਸਾਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਦਾ ॥੧੦॥
मंने नाउ सोई जिणि जासी आपे साचु द्रिड़ाइदा ॥१०॥यः नाम विश्वासं करोति, सः विजयते; सः एव सत्यम् अन्तः रोपयति। ||१०||
ਪਲੈ ਸਾਚੁ ਸਚੇ ਸਚਿਆਰਾ ॥
पलै साचु सचे सचिआरा ॥सत्यतमस्य सत्यं तस्य अङ्कः अस्ति।
ਸਾਚੇ ਭਾਵੈ ਸਬਦੁ ਪਿਆਰਾ ॥
साचे भावै सबदु पिआरा ॥शबदप्रियेषु सत्येश्वरः प्रसन्नः भवति।
ਤ੍ਰਿਭਵਣਿ ਸਾਚੁ ਕਲਾ ਧਰਿ ਥਾਪੀ ਸਾਚੇ ਹੀ ਪਤੀਆਇਦਾ ॥੧੧॥
त्रिभवणि साचु कला धरि थापी साचे ही पतीआइदा ॥११॥स्वशक्तिं प्रयोज्य भगवता सत्यं त्रिषु लोकेषु स्थापितं; सत्येन सः प्रसन्नः भवति। ||११||
ਵਡਾ ਵਡਾ ਆਖੈ ਸਭੁ ਕੋਈ ॥
वडा वडा आखै सभु कोई ॥सर्वे तं महान्तमं वदन्ति।
ਗੁਰ ਬਿਨੁ ਸੋਝੀ ਕਿਨੈ ਨ ਹੋਈ ॥
गुर बिनु सोझी किनै न होई ॥गुरुं विना तं कोऽपि न अवगच्छति।
ਸਾਚਿ ਮਿਲੈ ਸੋ ਸਾਚੇ ਭਾਏ ਨਾ ਵੀਛੁੜਿ ਦੁਖੁ ਪਾਇਦਾ ॥੧੨॥
साचि मिलै सो साचे भाए ना वीछुड़ि दुखु पाइदा ॥१२॥सत्ये विलीयमानैः सच्चिदानन्दः प्रसन्नः भवति; न पुनः विरहन्ति, न च दुःखं प्राप्नुवन्ति। ||१२||
ਧੁਰਹੁ ਵਿਛੁੰਨੇ ਧਾਹੀ ਰੁੰਨੇ ॥
धुरहु विछुंने धाही रुंने ॥प्राइमल भगवतः विरक्ताः ते उच्चैः रोदन्ति, विलपन्ति च।
ਮਰਿ ਮਰਿ ਜਨਮਹਿ ਮੁਹਲਤਿ ਪੁੰਨੇ ॥
मरि मरि जनमहि मुहलति पुंने ॥ते म्रियन्ते म्रियन्ते च, केवलं पुनर्जन्मः, यदा तेषां कालः व्यतीतः।
ਜਿਸੁ ਬਖਸੇ ਤਿਸੁ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਮੇਲਿ ਨ ਪਛੋਤਾਇਦਾ ॥੧੩॥
जिसु बखसे तिसु दे वडिआई मेलि न पछोताइदा ॥१३॥येषां क्षमते तान् महिमामहात्म्येन आशीर्वादं ददाति; तेन सह संयुक्ताः न पश्चात्तापं कुर्वन्ति न पश्चात्तापं कुर्वन्ति। ||१३ |
ਆਪੇ ਕਰਤਾ ਆਪੇ ਭੁਗਤਾ ॥
आपे करता आपे भुगता ॥स्वयं प्रजापतिः स्वयं भोक्ता ।
ਆਪੇ ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਆਪੇ ਮੁਕਤਾ ॥
आपे त्रिपता आपे मुकता ॥स्वयं तुष्टः स्वयं मुक्तः ।
ਆਪੇ ਮੁਕਤਿ ਦਾਨੁ ਮੁਕਤੀਸਰੁ ਮਮਤਾ ਮੋਹੁ ਚੁਕਾਇਦਾ ॥੧੪॥
आपे मुकति दानु मुकतीसरु ममता मोहु चुकाइदा ॥१४॥मुक्तिस्वामी स्वयं मुक्तिं प्रयच्छति; स्वामित्वं आसक्तिं च निर्मूलयति। ||१४||
ਦਾਨਾ ਕੈ ਸਿਰਿ ਦਾਨੁ ਵੀਚਾਰਾ ॥
दाना कै सिरि दानु वीचारा ॥तव दानानि अद्भुतानि दानं मन्ये।
ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਮਰਥੁ ਅਪਾਰਾ ॥
करण कारण समरथु अपारा ॥कारणानां कारणं त्वमेव विभु अनन्तेश्वर |
ਕਰਿ ਕਰਿ ਵੇਖੈ ਕੀਤਾ ਅਪਣਾ ਕਰਣੀ ਕਾਰ ਕਰਾਇਦਾ ॥੧੫॥
करि करि वेखै कीता अपणा करणी कार कराइदा ॥१५॥सृष्टिं सृजन् त्वं यत् त्वया निर्मितं तत् पश्यसि; त्वं सर्वेषां कर्माणि कर्तुं प्रेरयसि। ||१५||
ਸੇ ਗੁਣ ਗਾਵਹਿ ਸਾਚੇ ਭਾਵਹਿ ॥
से गुण गावहि साचे भावहि ॥ते एव स्तुतिं तव महिमां गायन्ति सच्चे भगवन् ।
ਤੁਝ ਤੇ ਉਪਜਹਿ ਤੁਝ ਮਾਹਿ ਸਮਾਵਹਿ ॥
तुझ ते उपजहि तुझ माहि समावहि ॥ते त्वत्तो निर्गच्छन्ति, पुनः त्वयि विलीनाः भवन्ति।
ਨਾਨਕੁ ਸਾਚੁ ਕਹੈ ਬੇਨੰਤੀ ਮਿਲਿ ਸਾਚੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਦਾ ॥੧੬॥੨॥੧੪॥
नानकु साचु कहै बेनंती मिलि साचे सुखु पाइदा ॥१६॥२॥१४॥नानकः एतां सत्यं प्रार्थनां करोति; सत्येश्वरेण सह मिलित्वा शान्तिः प्राप्यते। ||१६||२||१४||
ਮਾਰੂ ਮਹਲਾ ੧ ॥
मारू महला १ ॥मारू, प्रथम मेहल : १.
ਅਰਬਦ ਨਰਬਦ ਧੁੰਧੂਕਾਰਾ ॥
अरबद नरबद धुंधूकारा ॥अनन्तयुगपर्यन्तं केवलं सर्वथा अन्धकारः एव आसीत् ।
ਧਰਣਿ ਨ ਗਗਨਾ ਹੁਕਮੁ ਅਪਾਰਾ ॥
धरणि न गगना हुकमु अपारा ॥न पृथिवी आकाशं वा आसीत्; तत्र केवलं तस्य हुकमस्य अनन्त आज्ञा आसीत्।
ਨਾ ਦਿਨੁ ਰੈਨਿ ਨ ਚੰਦੁ ਨ ਸੂਰਜੁ ਸੁੰਨ ਸਮਾਧਿ ਲਗਾਇਦਾ ॥੧॥
ना दिनु रैनि न चंदु न सूरजु सुंन समाधि लगाइदा ॥१॥न अहः न रात्रिः, न चन्द्रः, न सूर्यः; ईश्वरः आदिम, गहनसमाधिषु उपविष्टवान्। ||१||
ਖਾਣੀ ਨ ਬਾਣੀ ਪਉਣ ਨ ਪਾਣੀ ॥
खाणी न बाणी पउण न पाणी ॥न सृष्टेः वाग्शक्तयः वा वायुः जलं वा ।
ਓਪਤਿ ਖਪਤਿ ਨ ਆਵਣ ਜਾਣੀ ॥
ओपति खपति न आवण जाणी ॥न सृष्टिः न विनाशः, न आगमनं न गमनम्।
ਖੰਡ ਪਤਾਲ ਸਪਤ ਨਹੀ ਸਾਗਰ ਨਦੀ ਨ ਨੀਰੁ ਵਹਾਇਦਾ ॥੨॥
खंड पताल सपत नही सागर नदी न नीरु वहाइदा ॥२॥न महाद्वीपाः, अधः प्रदेशाः, सप्त समुद्राः, नद्यः, प्रवाहितजलं वा नासीत् । ||२||
ਨਾ ਤਦਿ ਸੁਰਗੁ ਮਛੁ ਪਇਆਲਾ ॥
ना तदि सुरगु मछु पइआला ॥स्वर्गलोकं न पृथिवी पातालप्रदेशाः ।
ਦੋਜਕੁ ਭਿਸਤੁ ਨਹੀ ਖੈ ਕਾਲਾ ॥
दोजकु भिसतु नही खै काला ॥न स्वर्गो न नरकं न मृत्युः कालो वा ।
ਨਰਕੁ ਸੁਰਗੁ ਨਹੀ ਜੰਮਣੁ ਮਰਣਾ ਨਾ ਕੋ ਆਇ ਨ ਜਾਇਦਾ ॥੩॥
नरकु सुरगु नही जंमणु मरणा ना को आइ न जाइदा ॥३॥न नरकं न स्वर्गः, न जन्म मृत्युः, पुनर्जन्मनि आगमनं वा गमनं वा नासीत्। ||३||
ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸੁ ਨ ਕੋਈ ॥
ब्रहमा बिसनु महेसु न कोई ॥न ब्रह्मा विष्णुः शिवः वा आसीत् ।
ਅਵਰੁ ਨ ਦੀਸੈ ਏਕੋ ਸੋਈ ॥
अवरु न दीसै एको सोई ॥न कश्चित् दृष्टः, एकेश्वरं विना।
ਨਾਰਿ ਪੁਰਖੁ ਨਹੀ ਜਾਤਿ ਨ ਜਨਮਾ ਨਾ ਕੋ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਪਾਇਦਾ ॥੪॥
नारि पुरखु नही जाति न जनमा ना को दुखु सुखु पाइदा ॥४॥न स्त्री न पुरुषः, न सामाजिकवर्गः, जन्मजातिः वा नासीत्; न कश्चित् दुःखं सुखं वा अनुभवति स्म। ||४||
ਨਾ ਤਦਿ ਜਤੀ ਸਤੀ ਬਨਵਾਸੀ ॥
ना तदि जती सती बनवासी ॥ब्रह्मचर्यस्य दानस्य वा जनाः न आसन्; न कश्चित् वनेषु निवसति स्म ।
ਨਾ ਤਦਿ ਸਿਧ ਸਾਧਿਕ ਸੁਖਵਾਸੀ ॥
ना तदि सिध साधिक सुखवासी ॥न सिद्धाः साधकाः न कश्चित् शान्तिं वसति स्म।
ਜੋਗੀ ਜੰਗਮ ਭੇਖੁ ਨ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋ ਨਾਥੁ ਕਹਾਇਦਾ ॥੫॥
जोगी जंगम भेखु न कोई ना को नाथु कहाइदा ॥५॥न योगिनः, न भ्रमन्तः तीर्थयात्रिकाः, न धर्मवस्त्राणि; न कश्चित् आत्मानं स्वामी इति आह्वयत्। ||५||
ਜਪ ਤਪ ਸੰਜਮ ਨਾ ਬ੍ਰਤ ਪੂਜਾ ॥
जप तप संजम ना ब्रत पूजा ॥न जपं न ध्यानं न च स्वानुशासनं न उपवासं न पूजा ।
ਨਾ ਕੋ ਆਖਿ ਵਖਾਣੈ ਦੂਜਾ ॥
ना को आखि वखाणै दूजा ॥न कश्चित् द्वन्द्वेन उक्तवान् न च जल्पति स्म।
ਆਪੇ ਆਪਿ ਉਪਾਇ ਵਿਗਸੈ ਆਪੇ ਕੀਮਤਿ ਪਾਇਦਾ ॥੬॥
आपे आपि उपाइ विगसै आपे कीमति पाइदा ॥६॥सः स्वयमेव सृष्टवान्, आनन्दितवान् च; सः स्वस्य मूल्याङ्कनं करोति। ||६||
ਨਾ ਸੁਚਿ ਸੰਜਮੁ ਤੁਲਸੀ ਮਾਲਾ ॥
ना सुचि संजमु तुलसी माला ॥न शुद्धिः न आत्मसंयमः तुलसीबीजानां मालाः ।
ਗੋਪੀ ਕਾਨੁ ਨ ਗਊ ਗੁੋਆਲਾ ॥
गोपी कानु न गऊ गुोआला ॥न गोपी न कृष्णो न गावः गोपाः |
ਤੰਤੁ ਮੰਤੁ ਪਾਖੰਡੁ ਨ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋ ਵੰਸੁ ਵਜਾਇਦਾ ॥੭॥
तंतु मंतु पाखंडु न कोई ना को वंसु वजाइदा ॥७॥न तन्त्राणि न मन्त्राः न च पाखण्डः; न कश्चित् वेणुं वादयति स्म। ||७||
ਕਰਮ ਧਰਮ ਨਹੀ ਮਾਇਆ ਮਾਖੀ ॥
करम धरम नही माइआ माखी ॥न कर्म न धर्मो न गुञ्जा मक्षिका माया |
ਜਾਤਿ ਜਨਮੁ ਨਹੀ ਦੀਸੈ ਆਖੀ ॥
जाति जनमु नही दीसै आखी ॥सामाजिकवर्गः जन्म च केनापि नेत्रेण न दृष्टम्।
ਮਮਤਾ ਜਾਲੁ ਕਾਲੁ ਨਹੀ ਮਾਥੈ ਨਾ ਕੋ ਕਿਸੈ ਧਿਆਇਦਾ ॥੮॥
ममता जालु कालु नही माथै ना को किसै धिआइदा ॥८॥न आसक्तिपाशः, न ललाटे मृत्युः अभिलेखितः आसीत्; न कश्चित् किमपि ध्यायति स्म। ||८||
ਨਿੰਦੁ ਬਿੰਦੁ ਨਹੀ ਜੀਉ ਨ ਜਿੰਦੋ ॥
निंदु बिंदु नही जीउ न जिंदो ॥न निन्दां न बीजं न आत्मा न प्राणाः ।
ਨਾ ਤਦਿ ਗੋਰਖੁ ਨਾ ਮਾਛਿੰਦੋ ॥
ना तदि गोरखु ना माछिंदो ॥न गोरखः न माछिन्द्रः।
ਨਾ ਤਦਿ ਗਿਆਨੁ ਧਿਆਨੁ ਕੁਲ ਓਪਤਿ ਨਾ ਕੋ ਗਣਤ ਗਣਾਇਦਾ ॥੯॥
ना तदि गिआनु धिआनु कुल ओपति ना को गणत गणाइदा ॥९॥नाध्यात्मप्रज्ञा न ध्यानं न वंशः सृष्टिः न लेखगणना । ||९||