ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 944
ਗੁਪਤੀ ਬਾਣੀ ਪਰਗਟੁ ਹੋਇ ॥
गुपती बाणी परगटु होइ ॥वचनस्य गुप्ता बाणी प्रकाशिता भवति।
ਨਾਨਕ ਪਰਖਿ ਲਏ ਸਚੁ ਸੋਇ ॥੫੩॥
नानक परखि लए सचु सोइ ॥५३॥नानक सत्येश्वरः प्रकाशितः ज्ञायते च। ||५३||
ਸਹਜ ਭਾਇ ਮਿਲੀਐ ਸੁਖੁ ਹੋਵੈ ॥
सहज भाइ मिलीऐ सुखु होवै ॥अन्तर्ज्ञानेन प्रेम्णा च भगवता सह मिलित्वा शान्तिः लभ्यते।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਗੈ ਨੀਦ ਨ ਸੋਵੈ ॥
गुरमुखि जागै नीद न सोवै ॥गुरमुखः जागृतः जागरूकः च तिष्ठति; सः निद्रां न पतति।
ਸੁੰਨ ਸਬਦੁ ਅਪਰੰਪਰਿ ਧਾਰੈ ॥
सुंन सबदु अपरंपरि धारै ॥सः असीमितं, निरपेक्षं शबादं गहने अन्तः निक्षिपति।
ਕਹਤੇ ਮੁਕਤੁ ਸਬਦਿ ਨਿਸਤਾਰੈ ॥
कहते मुकतु सबदि निसतारै ॥शबदं जपन् मुक्तो भवति, परान् अपि तारयति।
ਗੁਰ ਕੀ ਦੀਖਿਆ ਸੇ ਸਚਿ ਰਾਤੇ ॥
गुर की दीखिआ से सचि राते ॥ये गुरुशिक्षां आचरन्ति ते सत्यस्य अनुकूलाः भवन्ति।
ਨਾਨਕ ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਮਿਲਣ ਨਹੀ ਭ੍ਰਾਤੇ ॥੫੪॥
नानक आपु गवाइ मिलण नही भ्राते ॥५४॥स्वाभिमानं निर्मूलनं ये भगवता सह मिलन्ति नानक; न संशयेन विरक्ताः तिष्ठन्ति। ||५४||
ਕੁਬੁਧਿ ਚਵਾਵੈ ਸੋ ਕਿਤੁ ਠਾਇ ॥
कुबुधि चवावै सो कितु ठाइ ॥"कुतः तत् स्थानं यत्र दुष्टविचाराः नश्यन्ति?"
ਕਿਉ ਤਤੁ ਨ ਬੂਝੈ ਚੋਟਾ ਖਾਇ ॥
किउ ततु न बूझै चोटा खाइ ॥मर्त्यः यथार्थस्य सारं न अवगच्छति; किमर्थं सः दुःखेन दुःखं प्राप्नुयात्?"
ਜਮ ਦਰਿ ਬਾਧੇ ਕੋਇ ਨ ਰਾਖੈ ॥
जम दरि बाधे कोइ न राखै ॥मृत्युद्वारे बद्धं कोऽपि तारयितुं न शक्नोति।
ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਨਾਹੀ ਪਤਿ ਸਾਖੈ ॥
बिनु सबदै नाही पति साखै ॥शाबादं विना कस्यचित् श्रेयः गौरवं वा नास्ति ।
ਕਿਉ ਕਰਿ ਬੂਝੈ ਪਾਵੈ ਪਾਰੁ ॥
किउ करि बूझै पावै पारु ॥"कथं अवगमनं प्राप्य लङ्घयितुं शक्यते?"
ਨਾਨਕ ਮਨਮੁਖਿ ਨ ਬੁਝੈ ਗਵਾਰੁ ॥੫੫॥
नानक मनमुखि न बुझै गवारु ॥५५॥नानक, मूढः स्वेच्छा मनमुखः न अवगच्छति। ||५५||
ਕੁਬੁਧਿ ਮਿਟੈ ਗੁਰਸਬਦੁ ਬੀਚਾਰਿ ॥
कुबुधि मिटै गुरसबदु बीचारि ॥गुरवस्य शाबादस्य वचनं चिन्तयन् दुष्टविचाराः मेट्यन्ते।
ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੈ ਮੋਖ ਦੁਆਰ ॥
सतिगुरु भेटै मोख दुआर ॥सच्चे गुरुणा सह मिलित्वा मुक्तिद्वारं लभ्यते।
ਤਤੁ ਨ ਚੀਨੈ ਮਨਮੁਖੁ ਜਲਿ ਜਾਇ ॥
ततु न चीनै मनमुखु जलि जाइ ॥स्वेच्छा मनमुखं न तत्त्वतत्त्वं विज्ञायते, भस्म दग्धः भवति।
ਦੁਰਮਤਿ ਵਿਛੁੜਿ ਚੋਟਾ ਖਾਇ ॥
दुरमति विछुड़ि चोटा खाइ ॥तस्य दुरात्मना भगवतः पृथक् करोति, सः दुःखं प्राप्नोति।
ਮਾਨੈ ਹੁਕਮੁ ਸਭੇ ਗੁਣ ਗਿਆਨ ॥
मानै हुकमु सभे गुण गिआन ॥भगवतः आज्ञायाः हुकमं स्वीकृत्य सः सर्वगुणैः आध्यात्मिकप्रज्ञाभिः च धन्यः भवति।
ਨਾਨਕ ਦਰਗਹ ਪਾਵੈ ਮਾਨੁ ॥੫੬॥
नानक दरगह पावै मानु ॥५६॥भगवतः प्राङ्गणे सत्कृतो नानक। ||५६||
ਸਾਚੁ ਵਖਰੁ ਧਨੁ ਪਲੈ ਹੋਇ ॥
साचु वखरु धनु पलै होइ ॥वणिजं सच्चिदानीं धनं यस्य सः ।
ਆਪਿ ਤਰੈ ਤਾਰੇ ਭੀ ਸੋਇ ॥
आपि तरै तारे भी सोइ ॥तरति, अन्येषां अपि पारं वहति।
ਸਹਜਿ ਰਤਾ ਬੂਝੈ ਪਤਿ ਹੋਇ ॥
सहजि रता बूझै पति होइ ॥यः सहजतया अवगच्छति, भगवता अनुकूलः च सः सम्मानितः भवति।
ਤਾ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਕਰੈ ਨ ਕੋਇ ॥
ता की कीमति करै न कोइ ॥तस्य मूल्यं कोऽपि अनुमानयितुं न शक्नोति।
ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥
जह देखा तह रहिआ समाइ ॥यत्र यत्र पश्यामि तत्र पश्यामि भगवन्तं व्याप्तं व्याप्तं च ।
ਨਾਨਕ ਪਾਰਿ ਪਰੈ ਸਚ ਭਾਇ ॥੫੭॥
नानक पारि परै सच भाइ ॥५७॥सत्येश्वरप्रेमद्वारा नानक तरति । ||५७||
ਸੁ ਸਬਦ ਕਾ ਕਹਾ ਵਾਸੁ ਕਥੀਅਲੇ ਜਿਤੁ ਤਰੀਐ ਭਵਜਲੁ ਸੰਸਾਰੋ ॥
सु सबद का कहा वासु कथीअले जितु तरीऐ भवजलु संसारो ॥"कुत्र शाबादः वसति इति उच्यते? किं अस्मान् भयङ्करं विश्वसमुद्रं पारं करिष्यति?"
ਤ੍ਰੈ ਸਤ ਅੰਗੁਲ ਵਾਈ ਕਹੀਐ ਤਿਸੁ ਕਹੁ ਕਵਨੁ ਅਧਾਰੋ ॥
त्रै सत अंगुल वाई कहीऐ तिसु कहु कवनु अधारो ॥निःश्वासः दश अङ्गुलीदीर्घतां प्रसारयति; निःश्वासस्य किम् आश्रयः ?
ਬੋਲੈ ਖੇਲੈ ਅਸਥਿਰੁ ਹੋਵੈ ਕਿਉ ਕਰਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਏ ॥
बोलै खेलै असथिरु होवै किउ करि अलखु लखाए ॥वदन् क्रीडन् कथं स्थिरः स्थिरः च भवेत् । अदृष्टं कथं दृश्यते?"
ਸੁਣਿ ਸੁਆਮੀ ਸਚੁ ਨਾਨਕੁ ਪ੍ਰਣਵੈ ਅਪਣੇ ਮਨ ਸਮਝਾਏ ॥
सुणि सुआमी सचु नानकु प्रणवै अपणे मन समझाए ॥शृणु हे नाथ; नानकः सत्यं प्रार्थयति। स्वस्य मनः उपदिशतु।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਬਦੇ ਸਚਿ ਲਿਵ ਲਾਗੈ ਕਰਿ ਨਦਰੀ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਏ ॥
गुरमुखि सबदे सचि लिव लागै करि नदरी मेलि मिलाए ॥गुरमुखः प्रेम्णा सच्चे शब्दस्य अनुकूलः अस्ति। अनुग्रहदृष्टिं दत्त्वा अस्मान् स्वसङ्घं एकीकरोति।
ਆਪੇ ਦਾਨਾ ਆਪੇ ਬੀਨਾ ਪੂਰੈ ਭਾਗਿ ਸਮਾਏ ॥੫੮॥
आपे दाना आपे बीना पूरै भागि समाए ॥५८॥स एव सर्वज्ञः सर्वदर्शी च। सम्यक् दैवेन वयं तस्मिन् विलीनाः भवेम। ||५८||
ਸੁ ਸਬਦ ਕਉ ਨਿਰੰਤਰਿ ਵਾਸੁ ਅਲਖੰ ਜਹ ਦੇਖਾ ਤਹ ਸੋਈ ॥
सु सबद कउ निरंतरि वासु अलखं जह देखा तह सोई ॥स शाबादः सर्वभूतानां नाभिके गहने निवसति। ईश्वरः अदृश्यः अस्ति; यत्र यत्र पश्यामि तत्र तं पश्यामि।
ਪਵਨ ਕਾ ਵਾਸਾ ਸੁੰਨ ਨਿਵਾਸਾ ਅਕਲ ਕਲਾ ਧਰ ਸੋਈ ॥
पवन का वासा सुंन निवासा अकल कला धर सोई ॥वायुः निरपेक्षस्य भगवतः निवासः अस्ति। तस्य गुणाः न सन्ति; तस्य सर्वे गुणाः सन्ति।
ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਸਬਦੁ ਘਟ ਮਹਿ ਵਸੈ ਵਿਚਹੁ ਭਰਮੁ ਗਵਾਏ ॥
नदरि करे सबदु घट महि वसै विचहु भरमु गवाए ॥यदा सः स्वस्य अनुग्रहदृष्टिं ददाति तदा शब्दः हृदयस्य अन्तः स्थातुं आगच्छति, अन्तः संशयः च निर्मूलितः भवति।
ਤਨੁ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਨਿਰਮਲ ਬਾਣੀ ਨਾਮੁੋ ਮੰਨਿ ਵਸਾਏ ॥
तनु मनु निरमलु निरमल बाणी नामुो मंनि वसाए ॥शरीरं मनश्च निर्मलं भवति, तस्य बनिस्य निर्मलवचनेन। तस्य नाम तव मनसि निहितं भवतु।
ਸਬਦਿ ਗੁਰੂ ਭਵਸਾਗਰੁ ਤਰੀਐ ਇਤ ਉਤ ਏਕੋ ਜਾਣੈ ॥
सबदि गुरू भवसागरु तरीऐ इत उत एको जाणै ॥शाबादः गुरुः, भवन्तं भयङ्करं जगत्-सागरं पारं नेतुम्। एकेश्वरमेव विद्धि इह परतः।
ਚਿਹਨੁ ਵਰਨੁ ਨਹੀ ਛਾਇਆ ਮਾਇਆ ਨਾਨਕ ਸਬਦੁ ਪਛਾਣੈ ॥੫੯॥
चिहनु वरनु नही छाइआ माइआ नानक सबदु पछाणै ॥५९॥तस्य न रूपं न वर्णं न छाया न माया; हे नानक, शाबादं साक्षात्करो। ||५९||
ਤ੍ਰੈ ਸਤ ਅੰਗੁਲ ਵਾਈ ਅਉਧੂ ਸੁੰਨ ਸਚੁ ਆਹਾਰੋ ॥
त्रै सत अंगुल वाई अउधू सुंन सचु आहारो ॥दशाङ्गुलदीर्घविस्तारितस्य निःश्वासस्य आश्रमं सत्यब्रह्म सत्यं सन्यासी ।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੋਲੈ ਤਤੁ ਬਿਰੋਲੈ ਚੀਨੈ ਅਲਖ ਅਪਾਰੋ ॥
गुरमुखि बोलै ततु बिरोलै चीनै अलख अपारो ॥गुरमुखः यथार्थस्य सारं वदति, मथयति च, अदृष्टं, अनन्तं भगवन्तं च साक्षात्करोति।
ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ ਮੇਟੈ ਸਬਦੁ ਵਸਾਏ ਤਾ ਮਨਿ ਚੂਕੈ ਅਹੰਕਾਰੋ ॥
त्रै गुण मेटै सबदु वसाए ता मनि चूकै अहंकारो ॥गुणत्रयं निर्मूलयन् शब्दं अन्तः निक्षिपति, ततः, तस्य मनः अहङ्कारात् मुक्तः भवति।
ਅੰਤਰਿ ਬਾਹਰਿ ਏਕੋ ਜਾਣੈ ਤਾ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਲਗੈ ਪਿਆਰੋ ॥
अंतरि बाहरि एको जाणै ता हरि नामि लगै पिआरो ॥अन्तः बहिश्च सः एकमेव भगवन्तं जानाति; सः भगवतः नाम प्रेम्णा भवति।
ਸੁਖਮਨਾ ਇੜਾ ਪਿੰਗੁਲਾ ਬੂਝੈ ਜਾ ਆਪੇ ਅਲਖੁ ਲਖਾਏ ॥
सुखमना इड़ा पिंगुला बूझै जा आपे अलखु लखाए ॥स सुष्मणं इडां च पिङ्गलं च विज्ञायते यदा अदृष्टेश्वरः आत्मानं प्रकाशयति।
ਨਾਨਕ ਤਿਹੁ ਤੇ ਊਪਰਿ ਸਾਚਾ ਸਤਿਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸਮਾਏ ॥੬੦॥
नानक तिहु ते ऊपरि साचा सतिगुर सबदि समाए ॥६०॥एतेषां त्रयाणां ऊर्जानालानां उपरि सत्येश्वरः नानक । सच्चिगुरवस्य शबदस्य वचनेन तेन सह विलीयते। ||६०||
ਮਨ ਕਾ ਜੀਉ ਪਵਨੁ ਕਥੀਅਲੇ ਪਵਨੁ ਕਹਾ ਰਸੁ ਖਾਈ ॥
मन का जीउ पवनु कथीअले पवनु कहा रसु खाई ॥"वायुः मनसः आत्मा उच्यते। वायुः तु किं खादति?"
ਗਿਆਨ ਕੀ ਮੁਦ੍ਰਾ ਕਵਨ ਅਉਧੂ ਸਿਧ ਕੀ ਕਵਨ ਕਮਾਈ ॥
गिआन की मुद्रा कवन अउधू सिध की कवन कमाई ॥अध्यात्मगुरुः, एकान्तवासी च का मार्गः। सिद्धस्य किं वृत्तिः?"