स ते शान्तिं दास्यति मनः; ध्याय सदा, प्रतिदिनं तं, अञ्जलिं संपीड्य।
भृत्यनानकं दानमेकेन भगवन् ते पादौ मम हृदये सदा वसन्तु । ||४||३||
गोण्ड, चतुर्थ मेहल : १.
सर्वे नृपाः सम्राटाः आर्याः प्रभुप्रमुखाः मिथ्या क्षणिकाः द्वन्द्वमग्नाः - एतत् सम्यक् विद्धि।
सनातनः प्रभुः स्थायि अपरिवर्तनीयः; ध्याय तं मनसि अनुमोदयिष्यसि। ||१||
सदा रक्षकं भवेन्नमं मनः स्पन्दस्व ध्याय च ।
यः भगवतः सान्निध्यस्य भवनं प्राप्नोति, गुरुशिक्षायाः वचनेन - अन्यस्य कस्यचित् शक्तिः तस्य इव महती नास्ति। ||१||विराम||
ये धनिनः उच्चवर्गीयाः सम्पत्तिस्वामिनः पश्यसि ते मनसि कुसुमस्य क्षीणवर्ण इव विलुप्ताः भविष्यन्ति।
सत्यममलं भगवन्तं सेवस्व सदा मनसि भगवतः प्राङ्गणे गौरवं प्राप्स्यसि। ||२||
ब्राह्मणः ख'शात्रियः सूद्रः वैश्यश्च चत्वारः वर्णाः सन्ति, जीवनस्य चत्वारः चरणाः सन्ति । यः ध्यायति भगवन्तं, सः परमविशिष्टः यशस्वितः च।
चन्दनवृक्षस्य समीपे वर्धमानः दरिद्रः एरण्डतैलः सुगन्धितः भवति; तथैव पापी सन्तसङ्गं ग्राह्यः अनुमोदितः च भवति। ||३||
यस्य हृदि भगवान् तिष्ठति स सर्वोच्चः सर्वशुद्धः ।
सेवकः नानकः तस्य विनयशीलस्य भगवतः सेवकस्य पादौ प्रक्षालति; सः निम्नवर्गीयकुटुम्बस्य भवेत्, परन्तु सः इदानीं भगवतः सेवकः अस्ति। ||४||४||
गोण्ड, चतुर्थ मेहल : १.
भगवान् अन्तःज्ञः हृदयानां अन्वेषकः सर्वात्मकः अस्ति। यथा भगवता कर्म करोति तथा ते कर्म कुर्वन्ति।
अतः सर्वस्मात् त्वां रक्षेत्येवं भगवन् सदा सेवस्व मनसि। ||१||
ध्याय भगवन्तं मनसा प्रतिदिनं भगवतः विषये पठन्तु।
भगवतः परः कोऽपि त्वां हन्तुं वा तारयितुं वा न शक्नोति; अतः किमर्थं चिन्तयसि मम मनसि ? ||१||विराम||
प्रजापतिः सम्पूर्णं जगत् निर्मितवान्, तस्मिन् स्वस्य प्रकाशं च प्रविष्टवान् ।
एकः प्रभुः वदति, एकेश्वरः सर्वेषां वचनं करोति।सिद्धगुरुः एकेश्वरं प्रकाशितवान्। ||२||
भगवान् भवद्भिः सह अन्तः बहिः च अस्ति; कथय मे मनसि कथं गोपयिष्यसि किञ्चिदस्मात् ।।
मुक्तहृदया भगवन्तं सेवस्व, ततः मनसि शान्तिं प्राप्स्यसि । ||३||
सर्वं तस्य वशं वर्तते; सः सर्वेभ्यः महत्तमः अस्ति। हे मम मनसि तं ध्याय सदा।
भृत्य नानक स भगवान् त्वया सह सदा । ध्याय सदा भगवन्तं मोक्षं करिष्यति । ||४||५||
गोण्ड, चतुर्थ मेहल : १.
मम मनः भगवतः दर्शनस्य भगवतः दर्शनस्य कृते एतावत् गभीरं स्पृहति, यथा जलहीनः तृषितः। ||१||
मम मनः भगवतः प्रेम्णः बाणेन विदारितम् अस्ति।
भगवान् ईश्वरः मम दुःखं जानाति, मम मनसः गहनं दुःखं च। ||१||विराम||
यः मम प्रियेश्वरस्य कथाः कथयति सः मम दैवभ्राता, मम मित्रं च। ||२||